All Chapters of นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Chapter 81 - Chapter 90

“เห็นไหมเล่า! เขาสารภาพมาแล้ว ลูกสาวข้าไม่มีความผิด นางไม่เคยไปกับใครที่ไหน นางบริสุทธิ์” ท่านหมอหลวงชี้หน้าท่านแม่ทัพ บริภาษเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ารึอุตส่าห์ไว้วางใจใต้เท้าเจี้ยนให้ดูแลลูกสาว ระหว่างที่ข้าเดินทางไปทำงานหามรุ่งหามค่ำ ช่วยเหลือชีวิตผู้คนในต้าเหลียง เป็นธุระแทนราชสำนัก จุนเจือครอบครัวให้อยู่ดีมีสุข ข้าหลงคิดว่าปีศาจจะมีสัจจะสักตน”“ข้าเป็นต้นเหตุให้คุณหนูเยว่ฉีเสื่อมเสียชื่อเสียง ข้าใจเร็วด่วนได้ ล่วงเกินนาง โดยไม่ไปสู่ขอนางเป็นภรรยาถูกต้องตามธรรมเนียม ข้ายินดีรับโทษ”“ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ ข้าจะยืนยันกับทางราชสำนักว่าคุณหนูเยว่ฉีไร้ซึ่งความผิด นางตกเป็นข้อครหาเพราะถูกปีศาจล่อลวง อืม... ว่ากันตามตรงแล้ว ถ้าท่านแม่ทัพจะมาแจ้งข้าเสียหน่อยว่าจะไปสู่ขอนางตั้งแต่เข้าวัยปักปิ่นหมาด ๆ ข้าหรือจะกล้าขัดใจ แต่เขาก็หาได้คิดจะทำไม่”ฝ่าบาททรงกริ้วอยู่ไม่น้อย เมื่อแม่ทัพเจี้ยนหยู่เป็นบุคคลสำคัญ ไม่เคยประพฤติตนเสื่อมเสีย หากไม่นับเรื่องชาติกำเนิดของเขาซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขกระนั้นพระองค์ทรงรู้สึกสนพระทัยในนักพรตอาวุโสผู้มีแววตาเยือกเย็นนิ่งขรึม ทรงยกพระหัตถ์คำนั

เหม่ยฉีทนเห็นแม่ทัพเจี้ยนหยู่โดนเฆี่ยนตีไม่ไหวอีกต่อไป นางฝืนขยับเปลือกตาในโลกนิทรา เปิดตำราหน้าสำคัญในบทท้าย ๆ เพื่อหาทางช่วยเหลือเขา‘แค่ตำราพิษทั่วไป เยว่ฉีตั้งใจเขียนมันเป็นอย่างมาก ข้าไม่เคยเห็นนางมุมานะเท่านี้มาก่อน อย่าให้เสียน้ำใจนางเลย’‘ข้าบอกว่าไม่ได้! ทำไมท่านแม่ทัพไม่ฟังข้าเล่า ส่งตำรามาให้ข้า ตำราเล่มนั้นอันตราย ลูกสาวข้าไม่ควรเขียนมันขึ้นมา!’‘ท่านหมอหลวงสงบสติอารมณ์หน่อยเถิด!’แสงประหลาดพลันพุ่งเข้ามาหัวนาง นึกขึ้นได้ว่าหลังจากที่เยว่ฉีเขียนตำราเสร็จ เตรียมส่งมอบให้อาลักษณ์ บิดาเข้ามาขัดขวาง จนมีปากเสียงกับแม่ทัพเจี้ยนหยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมให้ตำรานี้ไปถึงมือราชสำนัก แม้จำต้องขัดพระประสงค์ของฝ่าบาท บิดายอมรับทัณฑ์โทษในภายหลังด้วยกำลังของแม่ทัพปีศาจ อย่าว่าแต่ยื้อแย่งตำราไปจากเขาเลย ไม่มีใครทำอันตรายเขาได้ เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นคนใกล้ตัวใช่!บิดาฉีกตำราไปหลายหน้า โดยเฉพาะบทท้าย ๆ มีใบหน้าของผู้สังหารแม่ทัพเจี้ยนหยู่ชัดเจน นางจึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใครเป็นผู้ร้ายตัวจริงหญิงสาวรวบรวมสัมปชัญญะ ไล่ตามชายแปลกหน้าในห้วงคะนึง เสื้อสีดำสนิทบนแผ่นหลังที่ลับตาไปทำให้นางแน่

โคมไฟตะเกียงบนหัวเตียงยังคงมืดสนิทแม้ย่างเข้ารุ่งสาง ภรรยาหลับ ๆ ตื่น ๆ จนสามีเอื้อมมือไปจุดเทียน นางเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยยิ้ม“เจ้าตื่นนานแล้วหรือ?”“เจ้าค่ะ”ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกบานหน้าต่างที่เปิดรับลมเยียบเย็น ร่างงามในชุดขาวบางซุกแก้มร้อนผ่าวในอ้อมแขนแข็งแรง นางกินอยู่สุขสบายนับตั้งแต่แต่งงานเข้าจวนแม่ทัพมา สามีกลับมีความคิดเป็นอีกอย่าง“บ้านที่แท้จริงของเจ้าคงไม่ลำบากเท่านี้ ข้ามองเห็นในฝันของเจ้ามีสิ่งของแปลกประหลาดมากมาย มันให้ความสะดวกสบายแก่พวกมนุษย์”“ไม่เลย ตอนยังเล็กนัก ข้าไม่มีเงินซื้อขนมเหมือนเด็กคนอื่น ข้าใช้ชีวิตอย่างยากจนอดอยาก ขนาดว่าออกจากบ้านเด็กกำพร้าแล้วข้าก็ยังไม่มีเงินซื้ออาหารดี ๆ ข้ากินแต่ข้าวในโรงอาหาร ทำงานช่วงเลิกเรียนถึงดึกดื่น เก็บเงินเอาไว้จ่ายค่าที่พัก แต่ละเดือนเหลือแค่ค่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป...” นางถอนหายใจ นับนิ้วคำนวณรายจ่ายแต่ละเดือน นอกเสียจากค่าทุนการศึกษาที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ใจบุญเหม่ยฉีคิดว่าแม่ทัพเจี้ยนหยู่เป็นกังวลเรื่องนาง แม้นางยังคงอยู่ข้างกาย บางคืนเขาลุกขึ้นมาดูว่านางยังหายใจหรือไม่ หากนางหลับลึกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง นา

“ห้องยานี่ใช้ได้ มีสมุนไพรมากมาย สะดวกต่อการหยิบใช้เหมือนโรงปรุงยาใหญ่ ข้าง ๆ ห้องนี้ยังมีสวนสมุนไพร สวนดอกไม้ โรงครัวส่วนตัวอีก แม่ทัพเจี้ยนหยู่เอาใจเจ้าน่าดู”“ก่อนเขาจะขอตัวไปวังหลวง ไม่ยอมให้ข้าเดินสักก้าวเดียวเจ้าค่ะ”“ระวังเถิดลูกสาว ขืนแม่ทัพเจี้ยนตามใจเจ้ามาก ๆ เข้า คงได้กลายเป็นหญิงพิการ”“เช่นนั้นท่านพ่อช่วยไปเจรจาแทนข้าที ขอให้เขาเลิกอุ้มข้า ถึงข้าจะอ่อนเพลียบ้าง แต่ขาข้าไม่ได้ขาด ข้ายังเดินได้เจ้าค่ะ เรื่องอาหารอีก เขาบังคับข้าให้กินข้าวต้ม น้ำแกงขมคอ ข้ากินแล้วก็อาเจียน ข้ากินไม่ไหว”บุตรสาวที่ร่างกายผ่ายผอมลงมาก ดูอย่างไรก็น่าสงสาร ร่างสูงสง่าในชุดแพทย์หลวงขยับตัวคล่องแคล่วว่องไว ก้มหน้าดูส่วนผสมของยาต้มในหม้อที่เย็นลงแล้วป้อนยาสมุนไพรให้บุตรสาว นางถือโอกาสพูดคุยเรื่องบ้านเมือง ยามนี้มีผู้เคารพยำเกรงเรือนหมอหลวงเป็นอย่างมากเพราะบารมีแม่ทัพเจี้ยนหยู่ พวกเสนาบดีอาวุโสจะประสงค์ร้ายต่อบิดาและสามีของนางหรือไม่ บิดาพักช้อนไว้บนถ้วยยาพลางถอนหายใจ“เป็นไปอย่างที่เขาผู้นั้นตั้งใจนั่นแหละ หากเจ้าปรารถนาจะอยู่อย่างสงบสุข จงประพฤติตนดี เชื่อฟัง...” บิดาเงียบไป ใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผาก

ฮูหยินรับปากอย่างว่าง่าย พอตั้งสติได้ นางขอโทษสามีและเจ้าก้อนแป้ง เอามือลูบหน้าท้องผ่านเสื้อสีขาว ครู่นั้นมืออุ่นร้อนจับกุมมือของนาง เขาก้มหน้าลงพูดจากับหน้าท้องแบนราบ อายุครรภ์สองเดือนกว่า ๆ“ดูสิ ท่านแม่ของเจ้าชวนข้าทะเลาะอีกแล้ว จนข้าต้องดุนางให้ดูแลเจ้าดี ๆ ข้ารับรองว่าเจ้าจะปลอดภัยแน่ ลูกน้อยของข้า” เสียงหัวเราะดังจากริมฝีปากที่ปรากฏเขี้ยวคม สามีเงยหน้าขึ้นถามภรรยา “ถ้าเจ้าจะอนุญาตข้า... ขอตั้งชื่อลูกคนแรกของเราได้หรือไม่? ฮูหยิน”“ข้าตามใจใต้เท้าเจ้าค่ะ”ใบหน้าเอียงอายของนางเกือบทำให้สามีอดใจไม่ไหว เขาตั้งใจจะลุกไปนอนอีกห้องหนึ่ง ฉับพลันนั้นสองมือทรงพลังคว้าลำคอแกร่ง นางดึงบุรุษร่างกำยำ บังคับให้เขาโน้มใบหน้าลงประทับจุมพิตอ่อนหวาน---------------เจี้ยนหยู่ไม่กล้ารบกวนฮูหยินมากนัก ถึงนางจะเป็นฝ่ายเข้าหาเขาอย่างเร่าร้อน ผิดจากค่ำคืนดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของสามีภรรยา นางผล็อยหลับไปแค่สิ้นสุดยกแรก จากวันนั้นนางก็ใช้เวลาทั้งกลางวันและกลางคืนไปกับการพักผ่อนธรรมดาบุรุษย่อมเกิดความสงสัยตั้งแต่วันที่เขาไปพบนางถึงฉางอันแล้ว ในเมื่อการเดินทางข้ามแคว้นในรถม้าของผู้ดีมีสกุลคงไม่ลำบากขนาดนั้น