Semua Bab นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Bab 91 - Bab 100

‘ฮึ! พวกเจ้ารู้จักแม่ทัพของข้าน้อยไป’แม้ว่านางจะตั้งครรภ์ ใช่ละเลยหน้าที่ภรรยาเสียเมื่อไร สามีของนางก็ไม่ใช่คนเข้าหาง่ายดาย ต่อให้เขาเคยมอบคำสัตย์ภักดีต่อหน้าฝ่าบาทและราชสำนักว่าจะไม่ทำร้ายคนต้าเหลียง นางเชื่อว่าเขาไม่ลังเลใจที่จะกำจัดผู้ไม่หวังดีแน่เหม่ยฉีจัดการงานในเรือนแล้วจะไปพบสามี นางรู้สึกเวียนหัว ก้มมองพื้นที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ‘ชีพจรกลับมาแล้ว!’‘น่าจะฟื้นนะครับหมอกู้!’‘ปาฏิหาริย์จริง ๆ เตรียมห้องผ่าตัดเร็วเข้า’ร่างโงนเงนพลันล้มลงกับพื้น สาวใช้วิ่งเข้ามาประคองคุณหนู โลกก็มืดดำไป...---------กระโจมแม่ทัพวันนี้ค่อนข้างเอิกเกริก องครักษ์คนสนิทรับตะกร้าอาหารจากบ่าวรับใช้จวนแม่ทัพนำมาฝากพวกเขา แจ้งว่าฮูหยินแม่ทัพเจี้ยนหยู่เป็นผู้คุมงานครัวด้วยตนเอง วันนี้มีคนแย่งหมั่นโถวของท่านแม่ทัพไปกิน ทว่าไม่มีใครโดนลงโทษด้วยอารมณ์อย่างเมื่อหลายวันก่อน มีคนถูกให้ออกไปวิ่งรอบกำแพงเมืองเพื่อฝึกฝนร่างกาย บ้างก็หาบน้ำแทนบ่าวมาเติมให้เต็มถังที่วางเรียงรายนับสิบ ถังน้ำใบใหญ่เหล่านี้สะดวกต่อการใช้ประโยชน์ของกองทัพ เพราะระหว่างฝึกฝนอย่างหนัก อย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องใช้น้ำข้างกระโจมแม่ทัพใหญ่จ้องแผ

ใครเล่าจะคิดว่าบิดาเป็นผู้วางยาบุตรสาว! แถมส่งตำราผสานจิตใจให้กลืนดวงวิญญาณของคนหนึ่ง ในวันที่เยว่ฉีเขียนตำราพิษไปพอสมควร ตำราพิษของนางเปรียบเสมือนการใช้อาวุธเคมีในสงคราม สังหารทุกชีวิตสิ้นไท่ซือจิ่วไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร เขาพยายามเกลี้ยกล่อมเยว่ฉีสารพัดจนทะเลาะวิวาทกันใหญ่โต พูดเท่าไรนางก็ไม่ยอมฟัง“ผู้คนตายแล้วฟื้น ทุกสิ่งรอบกายแสนง่ายดาย ไม่ลำบากเหมือนที่นี่ ขนาดเดินทางข้ามแคว้นยังใช้เวลาไม่ถึงก้านธูป ชีวิตสุขสบาย นางจะได้บ้านหลังใหญ่ แต่งงานกับเศรษฐี เอ... มี... ม้าเหล็กด้วยหรือ? วิ่งเร็วมาก...”“อามู่... อนาคตของนาง... มีชีวิตที่ดีมากหรือ? นางเคยพูดกับข้าว่าอยากเรียนหนังสือ... นางจะเปิดร้านยาเล็ก ๆ ริมชานเมือง ช่วยเหลือผู้ยากไร้”“ดวงชะตาไม่แน่นอนขอรับ คำทำนายข้า หากผิดเพี้ยนไปก็จะเป็นอันตรายกับตัวข้าและท่านยาย ข้าแบกรับสิ่งที่จะตามมาไม่ไหว ขออภัยท่านแม่ทัพขอรับ...” อามู่ก้มหน้ามองพื้น คิดว่าตนพูดมากเกินไป แต่อีกใจก็ลังเล ในเมื่อตัวเขากับท่านยายจะไม่ต้องลำบากในกระท่อมซอมซ่อ กินอาหารเหลือทิ้งจากโรงเตี๊ยมอีก ท่านหมอเทวดาผู้นี้เป็นคนดี วันนี้เป็นวันแห่งวาสนาซึ่งเขาเฝ้ารอมาเนิ่นนา

สีหน้าระทมทุกข์ของแม่ทัพใหญ่ทำเอาพ่อตากำหมัดแน่น ไม่รู้อะไรนักหนา! ลูกเขยแก้ตัวว่าคิดจะสังหารนางด้วยน้ำยาชนิดหนึ่งในห้องน้ำ หากใส่ลงไปในชามบะหมี่ของนาง คงเสียชีวิตในทันที แต่พอนางทำบะหมี่ในถ้วยกระดาษให้เขาชิม มันอร่อยมากเสียจนศีรษะงูจมลงไปถึงก้นถ้วย นางหัวเราะเสียงดังว่าเขาเป็นงูประหลาด กินอาหารคนได้ นางกอดเขา จูบแก้มงูของเขา นางยิ้ม นางมองเขาด้วยแววตาเอ็นดู หัวใจสามีก็เหลวละลาย ท่านหมอเคยมีภรรยาที่รักยิ่ง ควรจะเข้าใจ“น้ำยาล้างห้องน้ำไม่ใช่ยาพิษ ทำไมท่านไม่ลองดู”“หากมิใช่ยาพิษ... เหตุใดกลืนลงท้องเพียงนิดเดียวจึงแสบร้อน ข้าทดลองดูก่อนจะนำไปใช้กับนาง ดันปวดท้องเกือบตายเพราะพิษไส้ขาด แต่หมอเทวดาที่นั่นเก่งฉกาจสมคำเล่าลือของอามู่ พวกเขาเอามีดผ่าท้องข้า ล้างไส้ข้าแล้วเย็บกลับที่เดิมได้...”เป็นงูทั่วไปคงตายไปแล้ว! วันนั้นเจ้าของงูจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปจนหมด ในที่สุดนางก็ตัดสินใจลงประกาศขายสัตว์เลี้ยงตัวโปรดเจี้ยนหยู่รู้สึกเจ็บในอก นอกเสียจากรู้สึกผิดที่เป็นภาระนาง ทำให้นางต้องทำงานหนักขึ้น เขายังคิดสังหารนาง แถมใช่วิธีเดียวเสียเมื่อไรครั้นจะผลักนางตกบันได ศีรษะกระแทกกับพื้นปูน ร่างกายหัก

หากท่านหมอเทวดาไท่ซือจิ่วเอ่ยปากคำเดียว ใครก็เกรงใจ วันนี้ถือว่าโชคไม่เข้าข้าง พอท่านหมอมาเยี่ยมบุตรสาวแล้วออกไปทำธุระ พวกขุนนางและอาวุโสก็มารวมตัว แถมพาชาวบ้านมาด้วยจำนวนหนึ่ง ต่างคนกร่นด่าประณามแม่ทัพปีศาจว่าทำร้ายฮูหยินตนทั้งเสนาบดีตระกูลจ้าวผู้ถืออำนาจใหญ่ในราชสำนัก เดิมไม่ชอบหน้าแม่ทัพเจี้ยนหยู่ผู้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ หวังยึดตราแม่ทัพกองทหารต้าเจียงจวิน เสนาบดีตระกูลเจาซึ่งมีบุตรชายอย่างคุณชายกู่หย่ง ตามขอยาสมุนไพรจากตระกูลหยางเพราะแอบชอบคุณหนูรองมานาน ไม่ถือสาว่าฮูหยินท่านแม่ทัพจะเป็นแม่ม่าย เขาจะมาสู่ขอนางทันทีที่สามีตายหรือหย่าขาดกันแน่ ยังมีเสนาบดีกรมคลัง ฮูหยินใหญ่ซึ่งเคยถูกจับโยนเข้าคุกเชลยหลังจวนแม่ทัพครั้งหนึ่ง ไม่รอช้าที่จะมาแก้แค้น!อสรพิษซ่อนเร้นกายอยู่ในพุ่มไม้ข้างประตูห้องนอนใหญ่ในท่าทีเฝ้าระวัง ด้วยเกรงว่าผู้คนจะพังประตูจวนเข้าไปรบกวนฮูหยินที่นอนหลับสนิท ถึงแม้ว่าด้านหน้าจวนจะมีทหารเฝ้ายามอยู่นับสิบ“คุณหนูรองถูกปีศาจกลืนวิญญาณไปแน่ ครอบครัวทหารของพวกท่านก็เคยได้รับยารักษาจากท่านหมอตระกูลหยาง ไม่สำนึกบุญคุณนางเลยหรือไร ท่านควรหลีกทางให้พวกเราเข้าไปตรวจสอบ”“ไร

วันต่อมากลุ่มผู้บุกรุกที่มีทั้งอาวุโสตระกูลหยางตระกูลจาง เสนาบดีตระกูลเจา ทยอยกันมาขอขมาท่านแม่ทัพ เสนาบดีกรมอาญานำสัญญาเก่ามามอบให้ฮูหยินแต่โดยดี โดยไม่รอให้ถึงพระกรรณฝ่าบาท“แม่ทัพเจี้ยนหยู่ไม่มีความคิดที่จะทำร้ายชาวเมืองต้าเหลียง เขาไม่เคยระรานใคร แม้แต่ผู้ใหญ่ในราชสำนัก ก็ใช่ว่าพวกท่านจะมาล้ำเส้นได้”ฮูหยินแต่งกายด้วยชุดสีขาวชาด เครื่องผมสง่างามสมฐานะ เจรจากับผู้มาเยือนแทนสามีในห้องรับรองกว้างขวาง เรียกสาวใช้ยกชาเข้ามาต้อนรับผู้ใหญ่แทบทั้งวันแม้แต่ไทเฮาก็เสด็จมาเยี่ยมเยียนท่านแม่ทัพและบุตรีสกุลแพทย์หลวงคนสำคัญของราชสำนัก จะมีผู้สูงศักดิ์สักกี่คนในต้าเหลียงที่มีอิทธิพลถึงขั้นทำให้ไทเฮาเสด็จมาด้วยพระองค์เองได้ ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพได้รับการกอบกู้กลับมา“...ข้าพักผ่อนเงียบ ๆ ในจวนอยู่หลายวันเพราะตั้งครรภ์ หาได้เป็นเช่นข่าวลือไม่ ระยะนี้ข้าไม่สะดวกต้อนรับแขก หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินเรื่องไม่ดีจากพวกท่านหรือใครอีก”“ผู้ใหญ่ก็แค่เป็นห่วงเจ้า เกิดเจ้าถูกปีศาจทำร้ายขึ้นมา บ้านเราพอจะรู้จักนักพรตอยู่บ้าง เยว่ฉี เจ้าไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ แต่งงานกับปีศาจไม่พอ ยังมีสั