All Chapters of นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Chapter 71 - Chapter 80

“ข้างหน้านี้ก็ฉางอันแล้ว ข้าว่าแวะพักก่อนเถิด คนขับรถม้ากับบ่าวรับใช้จะได้กินอาหารดี ๆ ด้วย” พี่เขยชักชวนรับประทานอาหารมื้อเย็นในโรงเตี๊ยมด้านนอกประตูเมืองไม่มีผู้คนสัญจรมากนักในช่วงพลบค่ำ บ่าวรับใช้ในรถม้าข้างหลังซึ่งเอาไว้ใช้เก็บสิ่งของ สวมเสื้อขนสัตว์หนาตามฐานะ พวกเขาเดินตามผู้ตรวจการอย่างกระตือรือร้น บ่าวหญิงชายดีใจที่ได้ติดตามเจ้านายมาเปิดหูเปิดตา น้อยคนนักจะได้เดินทางไปไหนไกลจากต้าเหลียงส่วนคนเคยนั่งรถม้าเดินทางไกลเป็นครั้งแรกรู้สึกเจ็บก้น! สะโพกชาไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าสลับไปกับทางคนเดินและทางรถม้า แสงจากคบเพลิงเหม่ยฉีอดไม่ได้ที่จะนึกถึงย่านถนนคนพลุกพล่านในเมืองสว่างไสว ร้านค้าขายของแบรนด์เนม ของสะสมโบราณในตู้กระจก พิพิธภัณฑ์ นางเอาแต่ยืนจ้องอาภรณ์สวยงามของผู้คนในยุคโบราณเป็นชั่วโมง ๆพื้นที่ปูด้วยอิฐขนาดเท่ากัน การเดินทางด้วยรถไฟใต้ดิน คู่รักเดินจับมือคล้องแขน ซื้ออาหารย่างเสียบไม้ ความสวยงามของตึกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านริมแม่น้ำจูเจียง ที่สำคัญคือห้องน้ำสะอาด ไม่ต้องลงไปทำธุระส่วนตัวกลางป่าเขา โดยมีบ่าวรับใช้คอยให้ความดูแลใจหนึ่งนางอยากกลับไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ถึงร่ำเรี

‘หากแผนการขององค์ชายสำเร็จลุล่วงด้วยดี ข้าขอไม่ให้เยว่ฉีเข้าวัง ไม่ให้นางเป็นสนมหรือนางกำนัล ไม่ให้ใครหยิบยื่นภยันตรายไปให้นาง จะอยู่แต่ในโรงปรุงยา แต่งงานกับผู้ดีสักคน มีทายาทสืบทอดสกุล มีชีวิตสงบสุขในเรือนหมอหลวง’องค์ชายสิบสามไม่เคยเอ่ยว่าจะพาเด็กสิบขวบไปเป็นนางสนม เพียงมองนางอย่างเอ็นดูเท่านั้น แม่ทัพเจี้ยนหยู่กลับยื่นข้อต่อรองอย่างชัดแจ้ง...ทหารคนสนิททั้งสองอยู่ในเหตุการณ์ก่อนผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเมื่อเก้าปีที่แล้ว องค์ชายต่างพระมารดาของฮ่องเต้ผู้มีศักดิ์เป็นหลาน บังเอิญพบบุตรีท่านหมอหลวงในหอไท่หยาง ห้องขังมืดมิดของพระราชวังกว้างขวางซึ่งดวงอาทิตย์ส่องไม่ถึง ทั้งสองแอบติดต่อกันอย่างลับ ๆปีศาจมิได้ต้องการแสงอรุณหรือแม้แต่การกินอาหารอย่างมนุษย์ เจี้ยนหยู่มีหน้าที่ไปออกรบใต้พระบรมราชโองการ ก่อนที่เขาจะกลับเข้าสถานที่มืดเงียบเพื่อจำศีล ได้รับสมุนไพรผสมฝิ่นวันละครั้ง เขาจะถูกขังในห้องมืดเช่นนั้นจนกว่าฝ่าบาทจะทรงเรียกตัว ถึงแม้ว่าในภายหลังฝ่าบาททรงยอมให้เขาเป็นแม่ทัพนำกองทัพทหารไปออกรบ ได้รับชัยชนะกลับมา ก็ไม่มีการปูนบำเหน็จใด ๆฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นทรราช ไม่ใส่พระทัยในความทุกข์ร้อนของประช

“ห้องมืดแคบที่ท่านพำนักอาศัย มีเพียงสมุนไพรเสพติดเป็นเครื่องเยียวยาจิตใจ ประตูไม้นั้นจะเปิดออกก็ต่อเมื่อผู้โหดร้ายไร้มนุษยธรรมส่งกระบี่ให้ท่าน แม้แต่กระบี่ปีศาจของท่าน เขาก็เอาไปซุกนอนข้างกาย...”“สมุนไพรผสมฝิ่นเบาบาง ใครกันเล่าที่กล้าขัดคำสั่งเบื้องบน กลิ่นยาของเจ้าไม่เหมือนยาของเยว่ฉี นางเย็นชา ขี้โมโห นางเคร่งครัดในระเบียบกว่าเจ้า เป็นเจ้า เหม่ยฉี ไม่ใช่นาง ข้าไม่เคยขอบใจเจ้าสักครั้ง มิหนำซ้ำยังทำร้ายจิตใจเจ้า ข้าหวังว่าการกลับมาของเจ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ข้าจะสวดมนต์ภาวนาขอให้เจ้าอยู่เคียงข้างกายข้าไปชั่วกัลป์”เจี้ยนหยู่บีบมือน้อย มอบรอยยิ้มให้หญิงสาวข้างกายใต้ร่มคันเดียวกัน เหมันต์โปรยปราย โคมไฟส่องสว่างในเมืองใหญ่งดงาม สองมือจับกุมใต้อากาศหนาวเย็นที่คล้ายกับว่าจะอบอุ่นขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ“ข้าดีใจที่ได้พบท่าน แม่ทัพเจี้ยน เมื่อไรที่เราสองแต่งงานกัน ข้ารับปากว่าจะไม่ไปไหนไกลจากสามี ยามท่านไปออกรบ ข้าจะอยู่ดูแลจวนแม่ทัพ ข้าจะรอท่าน” นางก้มมองมือหนาที่จับกุมมือนางอย่างอ่อนโยน แม่ทัพเจี้ยนหยู่ให้คำมั่นสัญญากับนางว่าจะรีบกลับมาหานาง ทว่าอยู่ดี ๆ นางก็ทำหงุดหงิด“อย่าพูดถึงเยว่ฉ

เจี้ยนหยู่ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ทั่วเรือนกายปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เขากอดจูบนางจนอ่อนระทวย แต่ขนาดว่าเขาจะเอาเปรียบนาง ก็เกรงว่านางอาจเหนื่อยจนเกินไป“เจ้าจะอยู่ข้างบน หรือให้ข้าเป็นคนนำ...”หญิงสาวขยับริมฝีปากพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ทั้งสอง” พลันพุ่งเข้าหาจุมพิตโหยหา นางอ้าขาออกกว้างขึ้นอีก หน้าขาของนางสั่นระริกเรือนร่างนุ่มหอมที่แนบชิดติดกันไปทุกส่วนสัดพาให้เรือนกายบุรุษสั่นสะท้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขามีความรู้สึกมากมายต่อนางมาเนิ่นนาน ผิวกายขาวผ่องดังหยกจึงปรากฏเป็นเกล็ดอสรพิษอยู่บางส่วนเจี้ยนหยู่มิอาจควบคุมความปรารถนาของตน ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมพลันสูดกลิ่นหอมจากซอกคอขาวเนียนจนถึงหน้าอกอวบอิ่ม เขาอดไม่ไหวที่จะก้มลงดื่มด่ำปลายยอมปทุมถันอย่างหิวโหยตะกละตะกลาม ประหนึ่งร่างกายนางเคลือบด้วยน้ำหวาน เขาจูบนางพลางเอ่ยคำชื่นชม “หัวใจที่มั่นคงของเจ้า ข้าขอรับเอาไว้ แต่หากเจ้าไม่รับของจากชายใด หัวใจข้าคงไม่รุ่มร้อนเยี่ยงนี้”“เจ้าค่ะ ข้ารับปากท่าน” นางวางฝ่ามือลงบนเสียงหัวใจที่เต้นเร็วแรง นางสัญญากับเขาว่าจะไม่รับสิ่งของจากอดีตคนรักให้สามีไม่สบายใจอีกครู่นั้นฝ่ามือหยาบกร้านดึงตัวนางให้แอ่นเ

คุณหนูผู้ขลาดกลัวชำเลืองมองไปทางอาวุโสตระกูลจาง เมื่อแม่ทัพเจี้ยนหยู่ยืนยันว่าเขาจำหน้านางได้ หน้าตานางตื่นกลัวขนาดนั้น เขาจ้องนางด้วยนัยน์ตาสีชาด นางล้มลุกคลุกคลานอยู่ในป่าด้านหลังเรือนหมอหลวงในช่วงรุ่งสาง ไยนางจะมองไม่เห็นบุรุษผู้มีเรือนผมสีเงิน บนม้าสีดำสนิท! ก็มีอยู่ผู้เดียวในต้าเหลียงในที่สุดคุณหนูตระกูลเยี่ยก็รับสารภาพ ผู้อาวุโสข่มขู่ว่าจะฆ่าคนรักของนาง จำต้องตอบคำถามตามสั่งเท่านั้นแม่ทัพร่างกำยำสวมชุดดำสนิท คุณหนูตระกูลเยี่ยสวมชุดขาวเปื้อนเลือด ข้างกายนางเป็นบ่าวชายคนรักของนาง สภาพของทั้งสองถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้ไม่ต่างจากนักโทษแม้เป็นเรื่องภายในครอบครัว คราวนี้เกี่ยวข้องกับผู้ใหญ่หลายฝ่าย หมอหลวงไท่ซือจิ่วถึงกับเดินทางไปทูลฝ่าบาทว่าความจริงเป็นเช่นไร ฝ่าบาทจึงเสด็จมาสืบสวนผู้มีส่วนรู้เห็นกว่าครึ่งวันสองหนุ่มสาวต่างชนชั้นถูกเฆี่ยนตีปางตาย กว่าจะยอมพูดความจริงว่าเป็นฝีมือของอาวุโสตระกูลใหญ่และเสนาบดีในราชสำนัก หวังฉกฉวยโอกาสปล่อยข่าวลือเรื่องคุณหนูเยว่ฉี เพื่อขัดขวางพิธีพระราชทานสมรส“ในเมื่อเจ้ายังมิได้ตบแต่ง ผู้ไม่เห็นด้วยย่อมทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุผลประโยชน์ของตน ถึงจะสอ