All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 111 - Chapter 120

“ในเมื่อท่านอ๋องมีทั้งพยานบุคคลที่ชัดแจ้ง หลักฐานวัตถุที่แน่นหนา กระหม่อม... ซ่วงเหยียนหูนิ่ง ไร้ข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น ยอมรับข้อตกลงของพระองค์แล้ว”ร่างกำยำลุกขึ้นยืน ก่อนจะค้อมศีรษะลงต่ำและประสานมือคารวะเบื้องหน้าบุรุษสูงศักดิ์ ด้วยท่าทางยอมจำนนจากใจจริงในแบบที่เขาไม่เคยกระทำต่อผู้ใดมาก่อนนอกจากองค์โอรสสวรรค์“ท่านอ๋องโปรดแจ้งพระประสงค์มาตามตรง” แม้ท่าทีจะยอมจำนน แต่น้ำเสียงกลับยังคงแข็งกร้าว“ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ซ่งกู้เอ่ยเว่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งท้าทาย กึ่งเย้ยหยัน โทสะในใจของซ่วงเหยียนหูนิ่งพุ่งทะยานจนแทบแตก ทว่าสุดท้ายก็กัดฟันทนเอ่ยประโยคต่อไปออกมา “การที่พระองค์ยอมสิ้นเปลืองเวลาไปมากมายเพื่อรวบรวมหลักฐานพยานเหล่านี้มา ย่อมไม่ได้ทำไปเพียงเพราะต้องการแค่ชีวิตของบุตรสาวข้าหรอกกระมัง” แม้เขาจะรู้มาว่าท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยโปรดปรานท่านหญิงหนิงอันมาก จนไม่ยอมรับสตรีอื่นเข้าจวน แต่ก็คงไม่ถึงขั้นวางแผนมากมายเพียงเพื่อกำจัดบุตรสาวของเขาเอาใจองค์หญิงหนิงอัน “ขอเพียงทรงยอมปล่อยลูกสาวของกระหม่อม เรื่องใดกระหม่อมก็ยินดียอมรับ”เมื่อเห็นปลาตัวใหญ่ยอมกลืนเบ็ดและจำนนโดยศิโ

“เหลวไหล! เงินห้าแสนตำลึงทองหาใช่เศษไม้ ใบหญ้า! คิดจะเบิกก็เบิกเลยอย่างนั้นหรือ อีกอย่างตอนนี้เขื่อนทางใต้ก็มีปัญหาหากไม่ซ่อมแซม ยามฤดูฝนมาเยือนอาจเกิดอุทกภัยใหญ่ได้ ปิงเยี่ยน เจ้ากรมประจำกรมกลาโหม ก้าวออกมาโต้แย้งทันควัน “ส่วนเรื่องที่เสบียงถูกปล้น เป็นเพราะกองทัพคุ้มกันหละหลวม สมควรลงโทษแม่ทัพรักษาการ ไม่ใช่มาผลาญเงินหลวงเพิ่มเช่นนี้”เสียงถกเถียงเรื่องงบประมาณและภัยแล้งชายแดนเหนือดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่าย สาดโคลนใส่กันอย่างไม่ลดละ ภายใต้คำกล่าวอ้างว่าทำเพื่อราษฎร ทว่าแท้จริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีว่า เงินห้าแสนตำลึงทองนั้น หากหลุดออกจากคลังหลวงเมื่อใด ทุกจุดที่เงินนี้ไหลผ่านก็จะเติมเต็มกระเป๋าของจุดนั้นๆ กว่าจะถึงมือราษฎรทางเหนือคงเหลือเพียงเศษเงินซื้อข้าวสารก้นกระสอบเช่นทุกครั้งฮ่องเต้น้อยมีสีหน้าอึดอัด พระหัตถ์เล็กกำแน่น พระองค์หันไปมองม่านมุกด้านหลัง รอคอยคำชี้แนะจากไทเฮาผู้เป็นมารดา ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบงัน ริมฝีปากบางยกยิ้ม ตราบใดที่ขุนนางขาดความสามัคคี อำนาจในมือของนางก็จะยังมั่นคงเช่นเดิม สีพระพักตร์ของฮ่องเต้น้อยหม่นแสงลง ด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่มารดาของเขาสนใจ

“ไทเฮาพระปรีชายิ่ง ทรงตรัสได้ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ ผู้ที่ตีกลองหมิงยวนกู่ในตอนนี้ก็คือ องค์หญิงหนิงอันพ่ะย่ะค่ะ!”เปรี้ยง!! ราวกับอสนีบาตฟาดลงกลางท้องพระโรงในทันทีที่องครักษ์รักษาประตูอู่เหมินรายงานชื่อผู้ตีกลองหมิงยวนกู่องค์หญิงหนิงอัน เป็นนางจริงๆ ไทเฮาจางอี้เต๋อทรุดลงนั่งบนตั่ง ลมหายใจพลันติดขัด ตวัดสายตามองไปทางซ่งกู้เว่ย ที่ยังคงนั่งอย่างสงบนิ่ง ดูแล้วเรื่องนี้อีกฝ่ายคงมีส่วนรู้เห็นอย่างชัดเจน ทว่าเรื่องนี้นางจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ย่อมไม่มีทางให้สตรีแพทยานั่นเล่นงานนางได้อย่างแน่นอนฮ่องเต้น้อยยืนตัวสั่นเกร็ง มือเล็กกำเข้าหากันแน่น แม้ตัวเขาจะอายุเพียงสิบขวบปีแต่เรื่องราวที่มารดาและตระกูลจางทำนั้นเขารู้เห็นทั้งหมดความโกลาหลปะทุขึ้นในท้องพระโรงอีกหน ขุนนางเริ่มกระซิบกระซาบปรึกษากันด้วยความตื่นตระหนก บางคนถึงขั้นวางแผนลอบสังหารทว่าเมื่อเห็นสายตาดุดันของท่านอ๋องเก้าตวัดมองมา ความกล้าที่มีเพียงน้อยนิดก็พลันงานหายไปจนหมดสิ้น“ฝ่าบาท ดูเหมือนว่าพวกเราต้องออกไปกันแล้ว”น้ำเสียงแหบทุ้มต่ำเอ่ยบอก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของซ่งกู้เว่ยจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผายมือออกเป็นสัญลักษณ์เชิญใ

“เมื่อครู่ใต้เท้าเยว่เฉิงกล่าวถึงหลักฐาน ไม่ทราบว่าหลักฐานที่ท่านหมายถึงนั้นใช่สิ่งนี้หรือไม่”เยว่จื่อรุ่ยก้มลงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา แล้วชูมันขึ้นเหนือศีรษะให้ขุนนางและราษฎรได้เห็นเต็มตา“เช่นนั้นเรามาดูหลักฐานที่ศาลต้าหลี่ของพวกท่านใช้ตัดสินลงโทษเนรเทศคนทั้งตระกูลเสิ่นกันดีหรือไม่! เริ่มจากจดหมายฉบับนี้เป็นอย่างไร”เยว่จื่อรุ่ยพูดพลาง หยิบจดหมายในมือคลี่ออกกางให้ทุกคนรอบตัวได้เห็น“นี่คือจดหมายที่พวกท่านอ้างว่าเป็นลายมือของบิดาข้า กล่าวว่าเป็นการลักลอบติดต่อกับพ่อค้าเกลือทางตะวันออกเพื่อขอรับสินบน ใช่หรือไม่”“ใช่! หลักทั้งหมดชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นลายมือ ตราประทับ หรือแม้แต่กระดาษก็ล้วนเป็นสิ่งที่ตรวจสอบแล้วทั้งสิ้น” เสนาบดีซ้ายเยว่เฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าชราเชิดขึ้นด้วยความมั่นใจ เพราะสิ่งเหล่านี้เขาตรวจสอบด้วยตนเอง มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน“ใต้เท้าเยว่เฉิงการสร้างหลักฐานเท็จ มักทิ้งความจริงเอาไว้ พวกท่านรู้หรือไม่”“เหลวไหล! ใส่ร้ายขุนนางมีโทษหนัก ต่อให้พระองค์เป็นองค์หญิงก็ไม่อาจละเว้น ฝ่าบาทขอทรงพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“เรื่องของหม่อมฉัน หม่อมฉันย่อมยิน

หลังจากคดีของตระกูลเสิ่นตกมาอยู่ในความดูแลของซ่งกู้เว่ย เขาก็เปิดว่าความที่ ณ. ลานหินศิลาหน้าประตูอู่เหมิน ใช้สายตาของประชาชนเป็นเกาะกำบัง จัดการคนของไทเฮาจางอี้เต๋อจนแทบหมดสิ้น ไม่ถึงครึ่งเดือนราชฎีกาเพิกถอนโทษตระกูลเสิ่นก็ถูกประกาศออกมาตำหนักฉือหนิงของไทเฮาที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน บัดนี้เงียบเหงาและเยียบเย็นราวกับตำหนักเย็น พระนางถูกตัดทอนอำนาจอย่างสมบูรณ์ ทำได้เพียงแสร้งเก็บตัวสวดมนต์อยู่ในตำหนักอันโอ่อ่า และไม่อาจก้าวก่ายราชกิจได้อีกเพียงไม่ถึงครึ่งเดือนหลังจากวันพิพากษา ราชฎีกาเพิกถอนโทษตระกูลเสิ่นก็ถูกประกาศก้องไปทั่วหล้าม้าเร็วสับเปลี่ยนกันวิ่งหามรุ่งหามค่ำ นำพระราชโองการสีทองมุ่งหน้าสู่ชายแดนเหนืออันหนาวเหน็บ เพื่อเรียกตัวครอบครัวตระกูลเสิ่นที่ถูกเนรเทศให้เป็นทาสแรงงาน กลับคืนสู่เมืองหลวงอันเป็นบ้านเกิด พร้อมกันนั้น ฮ่องเต้ยังทรงมีพระเมตตาคืนตำแหน่งผู้พิพากษาประจำศาลต้าหลี่ อันทรงเกียรติ ให้แก่เสิ่นหลี่คัง แต่งตั้งเป็นขุนนางพิเศษสามารถเข้าวังได้โดยไม่ต้องมีราชโองการ ส่วนฮูหยินของเขาก็ได้รับแต่งตั้งเป็นฮูหยินเก้ามิ่ง เพื่อเป็นการชดเชยความผิดพลาดของราชสำนักข่าวการกลับมาของตร