All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 181 - Chapter 184

หลังจากหมอหลวงหญิงเข้ามาตรวจดูรอยฟกช้ำ ทายา และรายงานอาการบาดเจ็บของเสิ่นหลี่หนิงเสร็จสิ้น ก็ล่าถอยออกไปโดยไม่เอ่ยซักไซร้สิ่งใดให้มากความ ทำให้เสิ่นหลี่หนิงรู้สึกคลายความอึดอัดลงไปหลายส่วน ที่ไม่ต้องหาคำอธิบายมาชี้แจ้งสถานการณ์ของตนเอง“นางเป็นคนของข้า เรื่องใดควรพูดไม่ควรพูดนางย่อมรู้ดี”ซ่งกู้เฉิงเห็นสายตาที่กังวลของคนเจ็บก็เอ่ยอธิบาย ก่อนจะรับถวายยามาส่งให้นางดื่มเสิ่นหลี่หนิงรับยานั้นมาดื่มอย่างว่าง่าย ลืมเรื่องที่เขาเคยวางยานางในขนมไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพบว่าผืนนภากลายเป็นสีน้ำหมึกอันมืดมิด ภายในใจของนางก็เริ่มบังเกิดความวิตกกังวลอีกหนดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองร่างเล็กในฉลองพระองค์สีเหลืองทองที่กำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว“ฝ่าบาท... คืนนี้พระองค์จะบรรทมที่ใดหรือเพคะ”“ข้าเป็นฮ่องเต้ หากไม่นอนที่ตำหนักหยางซิน จะให้ไปนอนที่ใดได้” ซ่งกู้เฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางเลิกคิ้วขึ้น แสร้งตีสีหน้านิ่งเฉยราวกับไม่เข้าใจความหมายที่คนบนเตียงกำลังจะสื่อ

กล้าดึงความสนใจของนางไปจากเขา รัชทายาทหนานจวิ้นเฉินผู้นี้ช่างน่าโมโหนัก “งานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตผูกไมตรีทั้งที หากได้องค์หญิงหนิงอัน ผู้เป็นถึงว่าที่พระชายาของอ๋องเก้า มาแสดงความสามารถของสตรีชั้นสูงให้เป็นขวัญตา ย่อมเป็นเกียรติแก่แคว้นหนานจิงของเราได้มากกว่านางรำชั้นต่ำเหล่านี้”ทันทีที่หนานจวิ้นเฉินกล่าวจบ บรรยากาศภายในท้องพระโรงก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันและตึงเครียดเป็นทบทวี แม้องค์หญิงหนิงอันจะมิได้มีสายเลือดราชวงศ์ต้าเป่ยโดยกำเนิด ทว่าในยามนี้นางคือองค์หญิงที่เขาผู้เป็นฮ่องเต้มีราชโองการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ทั้งยังมีนามจารึกลงในผังราชวงศ์ การที่หนานจวิ้นเฉินบังอาจเอ่ยปากให้นางออกมาร่ายรำสร้างความบันเทิงราวกับเป็นนางคณิกา ย่อมไม่ต่างอันใดกับการเหยียบย่ำใบหน้าของเขาแน่นอนว่าภายในใจของซ่งกู้เฉิงย่อมคุกรุ่นไปด้วยโทสะจนแทบอยากจะสับร่างคนผู้นี้ให้แหลกละเอียด ทว่าด้วยยามนี้เขากำลังสวมหน้ากากฮ่องเต้น้อยผู้ไร้เดียงสาและอ่อนแอ สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงการซ่อนเร้นจิตสังหารเอาไว้อย่างมิดชิด ทว่าเหตุผลหลักที่เขายังคงนิ่งเฉยได้เช่นนี้ ก