All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 181 - Chapter 190

หลังจากหมอหลวงหญิงเข้ามาตรวจดูรอยฟกช้ำ ทายา และรายงานอาการบาดเจ็บของเสิ่นหลี่หนิงเสร็จสิ้น ก็ล่าถอยออกไปโดยไม่เอ่ยซักไซร้สิ่งใดให้มากความ ทำให้เสิ่นหลี่หนิงรู้สึกคลายความอึดอัดลงไปหลายส่วน ที่ไม่ต้องหาคำอธิบายมาชี้แจ้งสถานการณ์ของตนเอง“นางเป็นคนของข้า เรื่องใดควรพูดไม่ควรพูดนางย่อมรู้ดี”ซ่งกู้เฉิงเห็นสายตาที่กังวลของคนเจ็บก็เอ่ยอธิบาย ก่อนจะรับถวายยามาส่งให้นางดื่มเสิ่นหลี่หนิงรับยานั้นมาดื่มอย่างว่าง่าย ลืมเรื่องที่เขาเคยวางยานางในขนมไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพบว่าผืนนภากลายเป็นสีน้ำหมึกอันมืดมิด ภายในใจของนางก็เริ่มบังเกิดความวิตกกังวลอีกหนดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองร่างเล็กในฉลองพระองค์สีเหลืองทองที่กำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว“ฝ่าบาท... คืนนี้พระองค์จะบรรทมที่ใดหรือเพคะ”“ข้าเป็นฮ่องเต้ หากไม่นอนที่ตำหนักหยางซิน จะให้ไปนอนที่ใดได้” ซ่งกู้เฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางเลิกคิ้วขึ้น แสร้งตีสีหน้านิ่งเฉยราวกับไม่เข้าใจความหมายที่คนบนเตียงกำลังจะสื่อ

กล้าดึงความสนใจของนางไปจากเขา รัชทายาทหนานจวิ้นเฉินผู้นี้ช่างน่าโมโหนัก “งานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตผูกไมตรีทั้งที หากได้องค์หญิงหนิงอัน ผู้เป็นถึงว่าที่พระชายาของอ๋องเก้า มาแสดงความสามารถของสตรีชั้นสูงให้เป็นขวัญตา ย่อมเป็นเกียรติแก่แคว้นหนานจิงของเราได้มากกว่านางรำชั้นต่ำเหล่านี้”ทันทีที่หนานจวิ้นเฉินกล่าวจบ บรรยากาศภายในท้องพระโรงก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันและตึงเครียดเป็นทบทวี แม้องค์หญิงหนิงอันจะมิได้มีสายเลือดราชวงศ์ต้าเป่ยโดยกำเนิด ทว่าในยามนี้นางคือองค์หญิงที่เขาผู้เป็นฮ่องเต้มีราชโองการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ทั้งยังมีนามจารึกลงในผังราชวงศ์ การที่หนานจวิ้นเฉินบังอาจเอ่ยปากให้นางออกมาร่ายรำสร้างความบันเทิงราวกับเป็นนางคณิกา ย่อมไม่ต่างอันใดกับการเหยียบย่ำใบหน้าของเขาแน่นอนว่าภายในใจของซ่งกู้เฉิงย่อมคุกรุ่นไปด้วยโทสะจนแทบอยากจะสับร่างคนผู้นี้ให้แหลกละเอียด ทว่าด้วยยามนี้เขากำลังสวมหน้ากากฮ่องเต้น้อยผู้ไร้เดียงสาและอ่อนแอ สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงการซ่อนเร้นจิตสังหารเอาไว้อย่างมิดชิด ทว่าเหตุผลหลักที่เขายังคงนิ่งเฉยได้เช่นนี้ ก

หลังจากคณะราชทูตแห่งแคว้นหนานจิงลงนามในสนธิสัญญาผูกไมตรีเสร็จสิ้น วันถัดมาพวกเขาก็เดินทางออกจากแคว้นต้าเป่ยในทันที เมืองหลวงคล้ายจะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ทว่าภายใต้ผิวน้ำที่ดูราบเรียบ กลับมีคลื่นใต้น้ำระลอกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ“ข้ามีบางเรื่องที่ต้องไปจัดการเป็นการด่วน หากเกิดความผิดพลาดใดขึ้น... ฝากพี่ใหญ่ช่วยดูแลท่านพ่อ ท่านแม่ และน้องๆ ด้วย”นั่นคือถ้อยคำที่เสิ่นหลี่หนิงบังเอิญได้ยินเสิ่นหลี่รุ่ยพี่สาวคนที่สาม สนทนากับพี่ชายใหญ่ มือเล็กภายใต้แขนเสื้อพลันกำเข้าหากันแน่น แม้จะไม่ล่วงรู้ว่าพี่สาวกำลังจะไปทำสิ่งใด ทว่าภายในใจกลับบังเกิดความกังวลและห่วงใยอย่างไม่อาจหักห้ามชะตากรรมของพี่สามได้รับการแก้ไขแล้ว... หวังว่านางคงจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอีกนะ ดรุณีน้อยลอบภาวนาในใจร่างเล็กหมุนตัวกลับเรือน ก่อนจะตวัดพู่กันเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง “เสี่ยวจู... เจ้านำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้พี่รองที่สำนักคุ้มภัย”“รับทราบเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทรับจดหมายและถอยออกไปอย่างรู้ความยามนี้พี่ชายคนรองของนาง นอกจากจะช่วยงานบิดาในศาลต้าหลี่แล้ว เขายังมีกิจการสำนักคุ้มภัยเป็นของตนเอง แน่นอนว่าข้างกายย่อมมีผ

หกปีต่อมา หิมะแรกของฤดูเหมันต์ก็โปรยปรายจากท้องฟ้าสีหม่น เม็ดหิมะขาวละเอียดลอยคว้างไปตามสายลม ก่อนตกลงบนแผ่นดินต้าเป่ยที่กำลังเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างสมบูรณ์บนเส้นทางซึ่งทอดยาวเข้าสู่เมืองหลวง ขบวนรถม้ากว่ายี่สิบคันเคลื่อนตัวฝ่าลมหนาวอย่างเชื่องช้า ธงผืนใหญ่ปักอักษรคำว่า เสิ่น โบกสะบัดอยู่เหนือรถม้าคันหน้า บ่งบอกให้ผู้คนรู้ว่านี่คือขบวนสินค้าของตระกูลเสิ่น ตระกูลที่กุมอำนาจเหนือตระกูลใดในต้าเป่ยมาครึ่งทศวรรตภายในรถม้าคันใหญ่ที่อยู่ตรงกลางขบวน มีเตาถ่านใบเล็กคอยส่งความอบอุ่นอ่อนๆ หญิงสาวในอาภรณ์สีม่วงเข้มนั่งพิงเบาะด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง เรือนผมดำขลับเกล้ามวยเรียบง่าย ปักเพียงปิ่นหยกขาวหนึ่งชิ้น ใบหน้าที่เคยกลมจิ้มลิ้มในวัยเยาว์บัดนี้เรียวขึ้นทว่าความงามกลับไม่น้อยลงเลยสักนิด ดวงตากลมโตยังคงสุกใส ทว่าแฝงความสุขุมและเฉียบคมของผู้ที่ผ่านเรื่องราวมามากเกินวัยนางก็คือเสิ่นหลี่หนิง คุณหนูสี่แห่งตระกูลเสิ่นที่เดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อจัดการปัญหาร้านผ้าที่ชายแดนเหนือ และหายไปจากสายตาของผู้คนเป็นเวลานานถึงหกปีนั่นเอง“อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยาม พวกเราก็จะถึงประตูเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู” หญิงสาวที่

“อารักขาฝ่าบาท!” เสียงของเหล่าองครักษ์ดังสนั่น ก่อนกองกำลังในชุดเกราะสีดำจะควบม้าเข้าล้อมพื้นที่ในทันทีฝ่าบาท... ถ้อยคำที่ได้ยินอย่างกะทันหันนี้ทำให้หัวใจของเสิ่นหลี่หนิงกระตุกวูบ หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้ามองบุรุษตรงหน้า แม้จะเห็นเพียงด้านหลังเขา แต่นางก็จดจำอีกฝ่ายได้ในทันทีใบหน้าคมคายซึ่งหลงเหลือเค้าโครงในวัยเยาว์ ดวงตายาวรีเย็นเยียบ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง เด็กชายผู้เคยสูงไล่เลี่ยกับนาง บัดนี้กลับสูงกว่านางเกือบหนึ่งศีรษะหกปีผ่านไป เขาเติบโตขึ้นมากจริง ๆ“ฝ่าบาท…” เสียงเรียกของเสิ่นหลี่หนิงแผ่วเบาจนแทบถูกกลืนหายไปกับสายลม ร่างสูงตรงหน้าพลันชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำด้ามกระบี่แน่นขึ้นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน แต่เขากลับไม่หันมามองนางแม้แต่หางตาซ่งกู้เฉิงตวัดกระบี่สังหารมือสังหารตรงหน้าอย่างดุเดือด เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเปื้อนชายอาภรณ์สีดำ ทว่ากลับไม่มีสักหยดที่สัมผัสชายชุดของเสิ่นหลี่หนิง“จับเป็นหัวหน้าของพวกมัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “ที่เหลือ หากขัดขืนก็สังหารทิ้งให้หมด”“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” เมื่อจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแล้ว ซ่งกู้เฉิงก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาหิ