All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 191 - Chapter 200

“จำไม่ได้แล้ว…” เขาเค้นเสียงทวนคำของนาง สายตาดุดันชัดเจนถึงความไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม“อิ่งอี นำรถม้ามา”“พ่ะย่ะค่ะ” อิ่งอีรีบส่งสัญญาณให้คนขับรถม้าของราชสำนักเข้ามาใกล้ เสิ่นหลี่หนิงยังไม่ทันขยับกาย ก็ถูกแขนแกร่งตวัดช้อนอุ้มตัวคน“ไม่ได้เพคะ หม่อมฉันต้องดูแลขบวนสินค้า”“อิ่งอีจะจัดการที่เหลือให้เอง”“แต่รถม้าคันที่เจ็ดต้องได้รับการคุ้มกันเป็นพิเศษ ภายในนั้นมี...”“หากเจ้าพูดอีกคำเดียว เชื่อหรือไม่ข้าจะให้คนเผารถม้าของเจ้าทุกคัน” ซ่งกู้เฉิงสบถเสียงต่ำ ก่อนกระชับร่างในอ้อมแขนแล้วก้าวเดินไปยังรถม้าเบื้องหน้า โดยมีท่านหมอและเสียวจูสาวเท้าเดินตามหลัง และเมื่อประตูรถม้าปิดลง หมอหลวงที่ถูกเรียกตัวมาก็รีบคุกเข่าตรวจชีพจร“ทูลฝ่าบาท พิษอยู่เพียงบริเวณบาดแผลด้านนอก ไม่นับว่าร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งกู้เฉิงขบกรามแน่น ดวงตามังกรจดจ้องหมอหนุ่มนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา“ไม่นับว่าร้ายแรง แล้วเหตุใดนางจึงเป็นเช่นนี้”“พิษชนิดนี้ทำให้ร่างกายอ่อนแรงและมีไข้สูงพ่ะย่ะค่ะ เพียงกรีดบาดแผลนำเลือดล้างพิษออกอาการก็จะหายดีพ่ะย่ะค่ะ”“จะกรีดแผลนางเพิ่มได้อย่างไร” ซ่งกู้เฉิงตวาดเสียงก้องด้วยท่าทีไม่ยินยอม“ไม

ช่วงปลายยามเซิน รถม้าประทับตราส่วนพระองค์ขององค์ฮ่องเต้ไท่จงวิ่งผ่านไปตามถนนสายเหนือของเมืองหลวงต้าเป่ยด้วยความเร่งรีบ สายหิมะโปรยปรายจนผืนถนนกลายเป็นสีขาว ความหนาวเหน็บทำให้ผู้คนต่างพากันหลบอยู่ในบ้านเรือน ทว่าทันทีที่รถม้าใหญ่คันนี้แล่นผ่านทุกคนต่างก็พากันแง้มหน้าต่างออกมาลอบมองโดยไม่หวาดหวั่นต่อความหนาวเย็นนี้เสิ่นหลี่หนิงเปิดม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองเมืองหลวงที่จากไปนานถึงหกปี ร้านค้าและเรือนพักหลายแห่งเปลี่ยนแปลงไป ถนนกว้างขวางกว่าเดิม ผู้คนแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามและประณีตมมากขึ้น ทว่าโรงน้ำชาเก่าแก่บริเวณหัวมุมถนนและร้านขายขนมถังหูลู่ของโปรดนางกลับยังคงตั้งอยู่ที่เดิม ทุกสิ่งดูคุ้นเคย แต่กลับให้ความรู้สึกไม่คุ้นชิน“พวกเราผ่านทางแยกไปจวนตระกูลเสิ่นแล้วเจ้าค่ะ”เสี่ยวจูมองผ่านหน้าต่างอีกด้าน ก่อนหันมาหาผู้เป็นนายด้วยสีหน้ากังวล เสิ่นหลี่หนิงเหลือบมองซ่งกู้เฉิงด้วยสายตาคาดหวัง ทว่าฮ่องเต้หนุ่มตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีใส่ใจเลยสักนิด ดวงตาคมจดจ้องเพียงเอกสารในมือด้วย สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่รับรู้ถึงสายตาและความคาดหวังของนาง“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันขอประทานอนุญาตให้เสี่ยวจูกลั

ตำหนักอวี้หลันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตพระราชฐาน ห่างจากตำหนักเฉียนหยวนซึ่งเป็นที่ประทับของฮ่องเต้เพียงกำแพงสูงกั้นหนึ่งชั้นแม้ไม่มีผู้ใดเข้าพักอาศัยมาหลายปี ทว่าภายในกลับสะอาดสะอ้านราวกับได้รับการดูแลอยู่ทุกวันเครื่องเรือนทำจากไม้ชั้นดี ม่านสีม่วงอ่อนปักลายดอกไห่ถังห้อยอยู่ตามกรอบหน้าต่าง เตาถ่านเงินหลายใบถูกจุดไว้ตามมุมห้อง ทำให้อากาศอบอุ่นจนแทบไม่รู้สึกถึงหิมะด้านนอก“นี่คือสถานที่กักตัวผู้ต้องสงสัยหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูพึมพำเสียงเบา กระซิบถามผู้เป็นนาย เสิ่นหลี่หนิงปรายตามองสาวใช้เป็นเชิงห้ามปราม ก่อนก้าวเข้าไปภายในห้องบนโต๊ะกลมกลางห้องมีอาหารวางจัดเอาไว้อย่างพิถีพิถัน ทั้งขนมแป้งนึ่งไส้ถั่วแดง พุทราเชื่อม น้ำแกงรังนก และส้มหวานที่ถูกปอกเปลือกแยกกลีบจนเรียบร้อย แม้แต่เยื่อสีขาวบนกลีบส้มยังถูกลอกออกจนหมดเสิ่นหลี่หนิงหยุดมองจานส้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อหกปีก่อน ในตอนนั้นราชทูตหนานจิงมาเยือนต้าเป่ยและเกิดการท้าประลองฝีมือการต่อสู้ ทว่าสิ่งที่ซ่งกู้เฉิงใส่ใจกลับไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างแคว้นบนเวทีประลอง กลับมุ่งมั่นอยู่ที่การปลอกส้มให้นางแทน“ขันทีจู อาหารเหล่านี้ท่

หลังจากจับชีพจรและตรวจบาดแผลอย่างละเอียด หมอเถียนก็คลี่ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ “พิษถูกขับออกไปเกือบหมดแล้วขอรับ ไข้เองก็ลดลงมาก เพียงแต่ร่างกายยังอ่อนแอ ต้องกินยาและพักผ่อนต่อไปอีกสักสองสามวัน ข้าจะเขียนใบสั่งยาเอาไว้ให้นะขอรับ”“ขอบคุณท่านหมอเถียนมาก” เสิ่นหลี่หนิงกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง พลางก้มศีรษะเป็นการขอบคุณหากแต่หมอเถียนกลับรีบยกมือห้ามปรามอีกทั้งยังทิ้งตัวลงคุกเข่าด้วยท่าทีร้อนรน“คุณหนูเสิ่น ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้” ใบหน้าชราของท่านหมอพลันซีดเซียวในทันที เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มวงหน้า ชีวิตนี้ของเขาสร้างกรรมอันใดไว้ต่อตระกูลเสิ่นกัน ไม่มีคุณหนูสามให้เขาหวาดกลัว ก็มีคุณหนูสี่ให้เขาหวาดหวั่นแทน“ขอเพียงต่อจากนี้คุณหนูดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้วขอรับ” เขาบอกกล่าวพลางเร่งเก็บของ "ที่บ้านยังมีเรื่องให้จัดการไม่อยู่รบกวนคุณหนูพักผ่อนแล้ว ข้าขอตัวก่อน" กล่าวจบคนก็เร่งถอยออกไปในทันทีจนกระทั่งถึงหน้าตำหนักอวี้หลัน หมอชราก็หยุดรับจดหมายจากนางกำนัลหน้าตำหนัก สนทนากับอีกฝ่ายอยู่สองสามประโยคก็จากไป เสิ่นหลี่หนิงที่มองผ่านประตูเห็นเหตุการณ์พอดีก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนหน้านี้ซ่งกู้เฉิงมีคำสั่งห้ามคนเข้าออ

“ข้าคือฮ่องเต้ การกระทำของข้าไม่มีคำว่าไม่เหมาะสม”“แต่ข้าวของภายในหีบใบนั้น ล้วนไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับคดีลอบสังหารเลยนะเพคะ ขอฝ่าบาทโปรดคืนให้หม่อมฉันด้วย” เสิ่นหลี่หนิงยังคงแสร้งใจดีสู้เสือ ดวงตามองจดหมายในหีบที่ตอนนี้ถูกหยิบออกมาเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว หากปล่อยให้เขาหยิบต่อย่อมพบว่าด้านล่างคือจดหมายที่นางเขียนตอบเขาตลอดหกปี แต่กลับไม่กล้าส่งมาแม้แต่ฉบับเดียว “ไม่เกี่ยวอย่างนั้นหรือ...” ซ่งกู้เฉิงพูดพลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตานาง ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา พลิกด้านหน้าซองจดหมายหันไปให้หญิงสาว ให้นางได้เห็นตัวอักษรวิจิตรที่ถูกตวัดเขียนด้วยลายมือของเขาเอง “หากไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้อง... เช่นนั้นเหตุใดเมื่อวานเจ้าจึงต้องแสดงท่าทีร้อนรนถึงเพียงนั้นด้วยเล่า”เสิ่นหลี่หนิงหลุบตาลงต่ำ หลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้นโดยตรง “ของในนั้นเป็นเพียงของใช้ส่วนตัวของหม่อมฉัน ย่อมไม่เหมาะสมที่จะให้ผู้อื่นมาตรวจสอบเพคะ”“ผู้อื่นกระนั้นหรือ” ซ่งกู้เฉิงเค้นเสียงทวนคำในลำคอ รอยยิ้มเย็นชาบาดลึกปรากฏขึ้นตรงมุมปาก “จดหมายทุกฉบับภายในหีบใบนี้ ล้วนเขียนขึ้นด้วยลายมือของข้า ทว่าเจ้ากลับบอกว่าข้าเป็น ผู้อื่น!“เมื่อ