Todos los capítulos de Daddy's Naughty Girl: Capítulo 101 - Capítulo 110

“Bakit ka nakangiti?” tanong ni Jasmine pagpasok ko sa conference room.“Dahil gabi ng ramen. Kunin mo na ang mga gamit mo.”Tumingin siya sa laptop niya at sa lahat ng files niya na nakakalat sa paligid niya. “Nagtatrabaho pa ako.”“Magkita tayo mga bata bukas,” sabi ni Craig bago siya umalis sa upuan niya at naglakad papunta sa pinto. Hindi na niya kailangang sabihan pa.“Tara na, sarado na ang opisina, at hindi niyo ito matatapos ngayong gabi.” Tinignan niya ako na parang gusto niyang tumaya, at umiling ako. “Tara na. Kung hindi tayo naroon ng alas-siyete, hindi nila tayo uupoin.”“Sino ang nagsabing sasama ako sa inyo sa hapunan?” Sa wakas ay tumayo siya at kinuha ang mga gamit niya.“Sabi ko, at alam kong hindi sasama sa inyo si Briar sa hapunan ngayong gabi.”“Sabi nila kung makikinig ka sa mga usapan, hindi mo magugustuhan ang maririnig mo.” Tinitigan ako ni Jasmine nang masama, at sana masabi ko sa kanya kung gaano siya ka-cute kapag ginagawa niya iyon."Hindi naman 'yan basta

“Mukha kang basura,” sabi ni Mace nang pumasok siya sa opisina ko.“Mabuti naman, dahil pakiramdam ko ay basura ako, at ayaw kong hindi bumagay sa kasuotan ko.” Naririnig ko ang masungit na sarkasmo sa sarili kong mga tainga, kaya naiisip kong mas malala pa ang dating nito sa kanya.“Teka, hindi naman pala puro masamang balita kagabi,” sinubukan niyang sabihin, pero umiling ako.Sa aming pagkikita kagabi, ikinuwento sa amin ni Nelly ang natuklasan nila ng kanyang asawang si Dave, at sa ngayon ay hindi pa gaanong halata. Ang taong pinakahinala niya ay si Lionel Jenkins, o Jinx gaya ng tawag namin sa kanya sa opisina. Siya ay unang nagtrabaho sa aming ama mga tatlumpung taon na ang nakalilipas at siya ang pinuno ng aming departamento ng pagsingil. Sumasang-ayon kami ni Mace na hindi siya iyon dahil malapit siya sa aming pamilya at may sarili siyang pera. Hindi niya kailangang magnakaw sa kumpanya, at sa palagay ko ay hindi niya rin kaya iyon.Hindi sumang-ayon si Nelly pero wala rin siy

Nang maghiwalay ang mga tuhod niya, nakita ko ang tatsulok ng panty niya at isang piraso na basang-basa. Iba ang pakiramdam na malaman na basa siya, pero ang makita ito ay nakakakiliti sa titi ko. "Tingnan mo ang ganda nito," sabi ko, sabay hila ng daliri ko sa ibabaw ng parte. Namilipit siya, at napangiti ako sa kanya. "Tumahimik ka para ma-enjoy ko ito."Hinila ko siya papunta sa gilid ng kahoy kaya halos nakalaylay na ang puwet niya at napilitan siyang ipatong ang mga paa niya sa balikat ko."Higa ka, Doe," sabi ko, at natigilan siya matapos marinig ang palayaw na ibinigay ko sa kanya noong bata pa siya. "Ako na ang bahala sa'yo."Dahan-dahan siyang humiga, at idiniin ko ang malambot niyang hita. Bago pa niya ito masyadong maisip at makaisip ng daan-daang dahilan kung bakit dapat akong tumigil, ikinabit ko ang daliri ko sa panty niya at idinikit ito sa gilid. Tumili siya, at naramdaman kong tensyonado siya, pero naipit na ako sa pagitan ng mga binti niya kaya hindi niya maisara ang

Hindi pa ako naging ganito kahirap sa buong buhay ko, pero sa isang banda, hindi ito ang pinakamasamang bagay na naramdaman ko. Mas malala ang pagiging wala si Jasmine, kaya tinatanggap ko ang sakit ng pagnanais sa kanya. Pagkatapos siyang sampalin, kumain kami ng tanghalian at pagkatapos ay pinilit ko ang sarili kong huwag hawakan ang kamay niya para matapos niya ang trabaho sa natitirang bahagi ng araw.Hindi nakatulong na nagpasya akong magtrabaho rin sa conference room para mapanood ko ang bawat galaw niya. Nang dumampi ang mga daliri niya sa labi niya at tumitig siya sa bintana, alam kong naaalala niya ang mukha ko sa pagitan ng kanyang mga binti. Parang gusto kong gumapang sa ilalim ng mesa at kainin ulit ang puke niya, pero kailangan kong kontrolin ang sarili ko.Ang pagiging malapit ni Jasmine ngunit napakalayo pa rin sa loob ng maraming taon ay nagtulak sa akin sa bingit ng kabaliwan, at ngayong natikman ko na, adik na ako. Mabubuhay ba ang isang lalaki sa puke lang? Sigurado

“Paano ko hindi nalaman na nakatira ka rito?” Tumingin siya sa paligid habang papasok kami, at pinagmamasdan ko ang bawat galaw niya.Si Jasmine ang nasa isip ko palagi noong pinaplano ko ito, pero hindi ako sigurado hanggang ngayon kung magugustuhan niya ito. Mukhang nagustuhan niya ang naibalik na mga tile sa sahig at ang antigong barandilya sa hagdan. Karamihan sa mga gawaing kahoy ay ako mismo ang gumawa, pero tinulungan ako ni Mace sa halos lahat ng iba pa.Bumili kaming dalawa ng isang pares ng makasaysayang brownstones na nangangailangan ng maraming trabaho at restorasyon. Pagkatapos ng kolehiyo, alam naming kailangan namin ng isang bagay para maging abala kami, at ang paglikha ng lugar na ito para kay Jasmine ang aking huling layunin. Hindi lang ito isang lugar para sa akin na matuluyan, kundi isang tahanan para sa amin na magpalaki ng isang pamilya. Nakikita niya iyon ngayon kay Jazzy kapag tinitingnan niya ang silid kung saan unang hahakbang ang aming mga anak? Kakaiba ba na