All Chapters of ตกหลุมรักค่ำคืนนั้น: Chapter 1 - Chapter 10

“แม่จ๋า นิตามาถึงแล้วนะ นิตาบินมาภูเก็ตต่อเลย เดี๋ยวเสร็จธุระนิตาจะรีบกลับมาหาแม่นะคะ จะไปให้แม่ชื่นใจให้หายคิดถึงเลยน้า รักแม่นะคะ”ร่างระหงในชุดกางเกงยีนสีซีดทรงวินเทจกับเสื้อยืดครอปท็อปสีขาวโชว์หน้าท้องแบนราบ สวมหมวกแก๊ปและแว่นกันแดดแบรนด์ดังเพื่ออำพรางใบหน้าอันไร้ซึ่งการตกแต่ง เธอก้าวเดินเร็ว ๆ บนรองเท้าส้นสูงขนาดสามนิ้วมุ่งหน้าสู้ประตูทางออกของท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือสมาร์ตโฟนไว้แนบหูเจรจากับคนปลายสายโบนิตา นางแบบสาวชื่อดัง เดินทางกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนทันทีหลังจากหมดสัญญากับเอเจนซีที่ปารีส หญิงสาวตัดสินในไม่ต่อสัญญากับต้นสังกัดและย้ายกลับมาทำงานที่ประเทศไทย เพราะเป็นห่วงคุณมาลินีผู้เป็นมารดาทว่าวันนี้โบนิตามีนัดสำคัญต้องเดินทางมายังจังหวัดภูเก็ต เพื่อร่วมเซอร์ไพรส์ กันติชา ผู้เป็นเพื่อนรัก ที่กำลังจะถูกแฟนหนุ่มขอแต่งงานหญิงสาวยกสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาพิมพ์ข้อความ ก่อนกดส่งเข้าไปในไลน์กลุ่ม เพื่อส่งข่าวให้เพื่อน ๆ ได้รู้ว่าเธอได้มาถึงแล้ว และพอเงยหน้าขึ้น เธอก็พบกับแผ่นหลังกว้างที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว ด้วยระยะป

หลังจากปาร์ตี้เลิกรา ทุกคนในวิลล่าต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ทว่าราชันทร์ยังคงนั่งดื่มต่อที่ระเบียงห้องนอน พลางคิดถึงเหตุการณ์ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายทำชายหนุ่มขาดสติไปชั่วขณะ ถามว่ารู้สึกผิดไหม ก็ไม่เชิง แต่เขากลัวว่ากวางน้อยแสนสวยที่หมายตาไว้ตั้งแต่อยู่ที่สนามบินจะตื่นกลัวจนเตลิดหนีไปเสียก่อนและเมื่อราชันทร์เข้านอน จนกระทั่งตื่นขึ้นมาในช่วงเที่ยงของอีกวัน สิ่งที่เขากลัวนั้นก็ได้เกิดขึ้นจริงราชันทร์เดินสะลึมสะลือเข้ามาในห้องครัว ก็เห็นคเชนทร์นั่งดื่มกาแฟอยู่ ชายหนุ่มเดินไปคว้าแก้วกาแฟเพื่อนรักขึ้นมาและสาดลงคออย่างรวดเร็ว“อ้าว มึงนี่ เครื่องทำกาแฟก็ตั้งอยู่ทนโท่”“เออ เดี๋ยวกูทำให้ใหม่”ราชันทร์ว่าจบก็เดินไปเปิดเครื่องทำกาแฟ ก่อนหันมาเลือกแคปซูลกาแฟใส่ลงไปในเครื่อง ระหว่างรอให้เครื่องชงกาแฟทำหน้าที่ของมัน ราชันทร์ก็หันไปมองรอบบ้านที่เงียบสงบ“มึงมองหาใคร”“เปล่า กูแค่แปลกใจที่บ้านเงียบ”“ยังไม่ตื่นกัน ส่วนกี้ออกไปส่งนิตา”“หา!!! อะไรนะ” ราชันทร์เผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ“เป็นไรของมึง ตกใจอะไรขนาดนั้น”“เปล่า กูก็แค่แปลกใจว่าทำไมนิตารีบกลับ”“เห็นว่าจะรีบกลับไปหา

หลังออกจากบ้าน โบนิตาก็ตรงกลับโรงแรมทันที ตอนแรกกะว่าจะไปเดินชอปปิ้งต่อ แต่พอเจอญาติผู้ใหญ่ที่ไม่น่าเคารพเข้าไปก็หมดอารมณ์ร่างบางเดินหมดเรี่ยวแรงตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซต์ ทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มเต็มแรง การมีปากเสียงกับญาติฝ่ายบิดานั้นเป็นสิ่งที่โบนิตาพยายามหลีกเลี่ยงเป็นที่สุด แต่ทว่าก็อดใจไม่ได้เลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งคุณมาลินีจะต้องโดนลากมาเกี่ยวด้วยตลอดด้วยความอ่อนเพลียสะสมมาหลายวัน เมื่อหัวถึงหมอน ดวงตาคู่งามก็เริ่มหนักอึ้ง ขณะที่เธอค่อย ๆ เดินทางเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงกริ่งหน้าประตูห้องก็ดังขึ้น ทำเอาร่างบางสะดุ้งตื่นหญิงสาวตะเกียกตะกายลงจากเตียงด้วยความหงุดหงิด เดินกระแทกส้นเท้าตรงไปยังบานประตูไม้สีน้ำตาล ก่อนจับลูกบิดกระชากเปิดออก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือแจกันคริสตัลใบใหญ่ภายในมีดอกลิลลี่สีขาวถูกจัดไว้อย่างสวยงาม ใบหน้าของพนักงานหญิงคนเดิมที่เธอคุ้นเคยโผล่ออกมาจากหลังดอกลิลลี่“คะ?” โบนิตาเลือกคิ้วถามอย่างสงสัย“ท่านประธานส่งมาให้ค่ะ ดิฉันขออนุญาตนำเข้าไปวางนะคะ”โบนิตาพยักหน้ารับก่อนรีบเบี่ยงตัวหลบให้พนักงานสาวเดินเข้าไปภายในห้อง หล่อนเดินถือแจกันไปวางลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาต

เช้าตรู่ของอีกวัน โบนิตาตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าเพื่อรอให้จีจี้รุ่นพี่สนิท และยังเป็นผู้จัดการส่วนตัวมารับไปทำงาน ตอนแรกหญิงสาวก็เกรงใจที่จะให้จีจี้มารับ ทว่าพอมาคิดอีกทีถ้าเธอออกไปเรียกรถหน้าโรงแรม ก็กลัวเจ้าของโรงแรมจะให้รถออกมาส่งอีกพอนึกถึงราชันทร์เท่านั้น เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น โบนิตาเดินไปเปิดประตูห้องก็เห็นคนที่เพิ่งจะนึกถึงเมื่อสักครู่ยืนส่งยิ้มละมุนอยู่ในชุดสูทภูมิฐาน ดูแปลกตาไป แต่ก็ยังคงหล่อเหลาเช่นเดิม"คะ?""รูมเซอร์วิสครับ""ไม่ได้เรียกค่ะ""บริการพิเศษครับ ขอทางหน่อยได้ไหมครับ"ราชันทร์พูดยิ้มนัยน์ตา รอให้หญิงสาวอนุญาต เธอจึงหลีกทางให้ เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไป โบนิตาจึงเห็นว่ามีพนักงานชายสองคนเดินตามมาด้วย คนหนึ่งถือแจกันคริสตัลใบใหญ่ ภายในแจกันมีดอกไฮเดรนเยียสีม่วงสดใสส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ เตะจมูกเล็กเมื่อพนักงานหนุ่มเดินถือผ่านไป ส่วนพนักงานชายอีกคนก็เข็นรถเสิร์ฟอาหารเดินตามเข้ามา ตรงไปยังโต๊ะอาหารโบนิตายืนมองพนักงานทั้งสองนำอาหารขึ้นจัดวางเรียงบนโต๊ะโดยมีแจกันดอกไฮเดรนเยียวางอยู่ตรงกลาง เมื่อพนักงานทำหน้าที่เสร็จสิ้น ทั้งคู่ก็เดินตรงมาโค้งศีรษะให้ราชันทร์และโ

โบนิตากลับถึงโรงแรมก็ตรงขึ้นห้องพัก เดินหมดเรี่ยวแรงมาตามทางเดินที่ทอดยาว อยากถึงห้องใจจะขาด คิดถึงอ่างจากุชชี่ที่มีน้ำอุ่น อยากแช่น้ำให้สบายตัวและรีบเข้านอน จะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นแม้ว่าเธอจะถ่ายแบบมาตลอดทั้งวัน ยืนโพสต์หน้ากล้องแบบแทบไม่มีเวลาพัก ก็ยังไม่ทำให้พลังงานในร่างกายเธอหดหายได้เท่ากับการต้องเจอกับอาทิตย์ การปรากฏตัวของเขาทำให้เธอหวนคิดเรื่องในอดีต ซึ่งมันพลอยกัดกินความสุขของเธอไปด้วยร่างเพรียวบางเดินเลี้ยวมายังทางเดินทอดยาวสู่ห้องพัก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างสูงยืนรอพร้อมส่งยิ้มทักทาย เธอพยายามฝืนยิ้มตอบไป ทว่าอีกฝ่ายก็ยังเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับหญิงสาว"นิตา เป็นอะไรหรือเปล่าครับ งานมีปัญหาเหรอ" เสียงนุ่มทุ้มเจือความห่วงใยเอ่ยถาม"เปล่าหรอกค่ะ วันนี้ก็เป็นวันที่ดีทั้งวัน แต่ดันไปเจอคนที่ไม่อยากเจอก็เลยรู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย" พอได้พูดออกมาบ้าง สีหน้าเธอก็ดูดีขึ้น"นิตาครับ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ระบายให้ผมฟังได้นะ ดีกว่าเก็บไว้คนเดียว""คุณจะมาล้วงความลับนิตาเหรอคะ" โบนิตาแกล้งหรี่ตามองอย่างจับผิด ทำเอาผู้หวังดีหลุดขำออกมา"โอเค คุณไม่ต้องเล่าก็ได้ ผมมีวิ