บทที่ 2 ชวนคุย

หญิงสาวเดินเรื่อยมาจนถึงเรือยอชต์สุดหรูที่จอดลอยลำอยู่ท่ามกลางความมืด เธอก้าวขึ้นเรืออย่างระมัดระวัง ก่อนเดินขึ้นไปนั่งบนดาดฟ้า

ดวงหน้าสวยแหงนขึ้นมองบนท้องฟ้า ดื่มด่ำความสวยงามของดวงดาวมากมายที่เปล่งประกายอยู่บนผืนฟ้าอันมืดมิด โบนิตายกขวดไวน์ขึ้นดื่มไปหลายอึก ก่อนเอนหลังลงนอน เพื่อจะได้มองท้องฟ้าได้เต็มตา

“ขอร่วมวงด้วยได้ไหมครับ” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ร่างบางลุกพรวดด้วยความตกใจ “ขอโทษครับที่ทำให้ตกใจ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เชิญค่ะ”

ราชันทร์นั่งลงข้างโบนิตาด้วยท่าสบาย ยืดขาสองข้างออกไปข้างหน้า ส่วนมือสองข้างวางไปด้านหลัง โบนิตาเหลือบมองพลางนึกสงสัยในจุดประสงค์การเข้าหาของชายหนุ่ม

“กี้บอกว่าคุณเป็นนางแบบที่ปารีส”

“ค่ะ”

“เก่งจังเลยนะครับได้ไปที่นู่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“ขอบคุณค่ะ”

“อากาศดีจังเลยนะครับ”

“ค่ะ”

“คุณอยากทานอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้”

“ไม่ค่ะ”

“คุณพูดน้อยจัง”

          “ก็นิตาไม่รู้จะคุยอะไรกับคุณราช”

          “คุยอะไรก็ได้ครับ คุยมาเถอะ ผมอยากคุยกับคุณ”

“นิตาคุยไม่เก่งค่ะ คุยกับนิตาคุณราชจะเบื่อเปล่า ๆ”

“เรียกคุณราช ฟังแล้วดูห่างเหินนะครับ เรียกอาราชเหมือนที่กี้เรียกก็ได้นะ” ราชันทร์กล่าวถึง

กันติชาที่เรียกเขาว่าอา เหมือนที่เรียกคเชนทร์ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาต่างสายเลือด

“เอ่อ นิตาว่าอย่าดีกว่าค่ะ เราเพิ่งรู้จักกัน และนิตาก็ไม่ได้นับถือคุณเป็นญาติผู้ใหญ่” คำกล่าวตรงไปตรงมาของโบนิตาทำเอาชายหนุ่มไปต่อไม่ถูก และจู่ ๆ ก็ระเบิดหัวเราะขึ้นมา

“ขอโทษ ผมขำ ผมไม่เคยเจอใครแบบคุณเลย โอเค ๆ เรียกคุณราชก็ได้ตามใจคุณเถอะ”

โบนิตามักมีเกราะกำบังจากเพศตรงข้ามเสมอ เพราะเธอมีประสบการณ์เลวร้ายในอดีต ที่เกิดจากหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งเกือบจะได้คบกันเป็นแฟน แต่แล้วเธอก็ถูกแฟนตัวจริงของเขามาดักตบถึงหน้ามหาวิทยาลัย เป็นเรื่องราวใหญ่โตต้องขึ้นโรงพัก กว่าจะผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้ก็เล่นเอาโบนิตาเสียศูนย์ไปพักใหญ่

ยิ่งเจอผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย มีเสน่ห์แพรวพราวเช่นราชันทร์ เธอยิ่งต้องระวังมากเป็นพิเศษ

เมื่อคิดได้แบบนั้น โบนิตาก็ยกขวดไวน์ขึ้นมาซัดเข้าไปอีกหลายอึก จนราชันทร์ต้องรีบคว้าขวดเอาไว้ เพราะกลัวหญิงสาวจะมอมตัวเองเสียก่อน

ราชันทร์ยกขวดไวน์ขึ้นแย่งเธอดื่มจนหมดขวด โบนิตามองตาปริบ ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน

จูบทางอ้อม…

ความคิดบ้า ๆ ที่ผุดขึ้นมากะทันหัน ทำเอาดวงหน้าสวยร้อนผ่าวจนแดงขึ้นในอีกระดับ

“ผมว่าคุณเมาแล้วนะ หน้าแดงมากเลย เข้าบ้านกันเถอะ”

โบนิตายกมือขึ้นจับแก้มอย่างร้อนตัว ก่อนรีบลุกขึ้น ทว่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายประกอบกับลุกขึ้นเร็วเกินไป ทำให้ร่างบางเซล้มลง

“ว๊าย”

แต่ทว่าคนตัวโตที่นั่งอยู่ ถลาเข้ามารับเธอไว้ได้ทัน ทำให้หญิงสาวล้มลงในอ้อมแขนแกร่ง

ราชันทร์เผลอกอดเธอไว้แน่น ขณะที่ใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบ วงแขนแข็งแรงยังคงโอบรัดกายบางเอาไว้แนบแน่น ดวงหน้าสวยขาวหมดจดไร้ซึ่งการแต่งแต้มนั้น ดึงดูดให้ชายหนุ่มอยากมองให้ถนัดชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ โน้มลงมาทีละน้อย และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เธอจึงไม่ขัดขืน หนำซ้ำยังโอนอ่อนหลับตาพริ้ม เพียงเสี้ยววินาที เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ประทับลงบนกลีบปากบาง กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากลมหายใจผสานกลิ่นน้ำหอมผู้ชายยิ่งทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม จุมพิตที่แสนอ่อนหวาน สัมผัสแผ่วเบาที่บดเบียดลงบนริมฝีปากบาง ดูดดึงขบเม้มหยอกเย้า ทำให้เธอเพลิดเพลินจนเผยอริมฝีปากเชื้อเชิญ

คนตัวโตครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนชำแรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ลิ้นสากลากไล้ไปทั่วเพื่อลิ้มรสความหอมหวาน ก่อนหันมาเกี่ยวรัดเย้าแหย่ลิ้นเล็ก ทำเอาสติสัมปชัญญะของคนตัวเล็กที่ด้อยประสบการณ์เริ่มห่างออกไป

จูบอันแสนอ่อนโยนเริ่มรุนแรงดุดันขึ้น ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งบีบขยำสะโพกผายอย่างเมามัน ก่อนล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาว สัมผัสผิวเนียนละเอียดบนเอวคอด ลากไล้ขึ้นสู่หน้าท้องแบนราบ ก่อนเข้าครอบครองทรวงอกเต่งตึงที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียร์ลูกไม้เนื้อดี

“อื้อ” สัมผัสอันแปลกใหม่ทำให้ร่างบางสะดุ้งพร้อมหลุดเสียงคราง

และเสียงนั้นเรียกสติของคนทั้งคู่ จนต้องรีบผละออกจากกัน

โบนิตาลุกขึ้นนั่ง พลางจัดเสื้อผ้าและทรงผมอย่างลุกลี้ลุกลน พร้อมความรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ที่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับชายที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว

“เอ่อ นิตา คือผม...”

“นิตาไปนอนก่อนนะคะ”

เธอพูดแทรกขึ้นมาทันที ก่อนลุกหนี เดินลงจากเรือไป ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามตาละห้อยเป็นครั้งที่สองของวัน