บทที่ 1 แรกพบ

“แม่จ๋า นิตามาถึงแล้วนะ นิตาบินมาภูเก็ตต่อเลย เดี๋ยวเสร็จธุระนิตาจะรีบกลับมาหาแม่นะคะ จะไปให้แม่ชื่นใจให้หายคิดถึงเลยน้า รักแม่นะคะ”

ร่างระหงในชุดกางเกงยีนสีซีดทรงวินเทจกับเสื้อยืดครอปท็อปสีขาวโชว์หน้าท้องแบนราบ สวมหมวกแก๊ปและแว่นกันแดดแบรนด์ดังเพื่ออำพรางใบหน้าอันไร้ซึ่งการตกแต่ง เธอก้าวเดินเร็ว ๆ บนรองเท้าส้นสูงขนาดสามนิ้วมุ่งหน้าสู้ประตูทางออกของท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือสมาร์ตโฟนไว้แนบหูเจรจากับคนปลายสาย

โบนิตา นางแบบสาวชื่อดัง เดินทางกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนทันทีหลังจากหมดสัญญากับ

เอเจนซีที่ปารีส หญิงสาวตัดสินในไม่ต่อสัญญากับต้นสังกัดและย้ายกลับมาทำงานที่ประเทศไทย เพราะเป็นห่วงคุณมาลินีผู้เป็นมารดา

ทว่าวันนี้โบนิตามีนัดสำคัญต้องเดินทางมายังจังหวัดภูเก็ต เพื่อร่วมเซอร์ไพรส์ กันติชา ผู้เป็นเพื่อนรัก ที่กำลังจะถูกแฟนหนุ่มขอแต่งงาน

หญิงสาวยกสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาพิมพ์ข้อความ ก่อนกดส่งเข้าไปในไลน์กลุ่ม เพื่อส่งข่าวให้เพื่อน ๆ ได้รู้ว่าเธอได้มาถึงแล้ว และพอเงยหน้าขึ้น เธอก็พบกับแผ่นหลังกว้างที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว ด้วยระยะประชิดเช่นนั้น แม้เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็สายไปเสียแล้ว ร่างบางเข้าปะทะคนตรงหน้าเข้าอย่างจัง พร้อมโทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงพื้นอย่างแรง

“ว๊าย!!! ตายแล้ว ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวัง”

เธอกล่าวพร้อมถอดแว่นกันแดดออก ส่งสายตาแสดงความรู้สึกผิดอย่างจริงใจ ร่างสูงหันหลังกลับมามองเธอ คล้ายจะกล่าวสิ่งใด ทว่ากลับไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลานิ่งงัน นัยน์ตาดำขลับตกตะลึงราวกับค้นพบสิ่งมหัศจรรย์ ทำเอาคนถูกมองหนาว ๆ ร้อน ๆ เกิดความประหม่าขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็น

“คุณคะ ฉันขอโทษนะคะ”

เสียงหวานเรียกสติชายหนุ่มให้กลับคืนมา เขามองสำรวจไปโดยรอบ ก่อนก้มลงไปหยิบสมาร์ตโฟนราคาแพงของหญิงสาวขึ้นมายื่นให้ บัดนี้อุปกรณ์สื่อสารคู่ใจของโบนิตาเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นบนหน้าจอ

“ผมต่างหากครับที่ต้องขอโทษคุณ พอดีผมหยุดเดินกะทันหัน คุณเจ็บตรงไหนไหมครับ โทรศัพท์นี่เดี๋ยวผมชดใช้ให้นะครับ” เขาว่าพลางมองสมาร์ตโฟนในมือเล็ก

“ไม่เป็นไรค่ะ น่าจะร้าวแค่ฟิล์มกระจกกันรอย เอ่อ ถ้าคุณไม่เป็นไรงั้นฉันขอตัวนะคะ” โบนิตารีบกล่าวตัดบทเพื่อต้องการหนีให้พ้นจากสายตาคู่นั้น เธอคว้ากระเป๋าเดินทางได้ก็ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามตาละห้อย

เมื่อออกจากสนามบินมาได้ โบนิตาก็เรียกรถจากแอปพลิเคชันให้ไปส่งที่วิลล่าสุดหรูของเพื่อนรัก อันเป็นจุดหมายปลายทาง โดยแผนการ

เซอร์ไพรส์ขอแต่งงานนั้นจะมีขึ้นในช่วงเที่ยงคืนหลังจากที่พวกเธอเคาร์ดาวน์กันเสร็จสิ้น

ทว่าเมื่อถึงเวลาคนที่โดนเซอร์ไพรส์นั้นกลับไม่ได้มีแค่กันติชา ผู้เป็นว่าที่เจ้าสาว โบนิตาเองก็เซอร์ไพรส์ไม่แพ้กัน เมื่อได้เจอกับราชันทร์เพื่อนสนิทของว่าที่เจ้าบ่าว ซึ่งเป็นชายคนเดียวกับคนที่เธอเดินชนที่สนามบินนั่นเอง

หลังจากคเชนทร์แฟนหนุ่มของกันติชา

เซอร์ไพรส์ขอแต่งงานเป็นที่เรียบร้อย สาว ๆ ก็แยกตัวออกมานั่งเล่นริมสระว่ายน้ำ ปล่อยให้หนุ่ม ๆ นั่งดื่มสังสรรค์กันอยู่ในบ้าน

“เย้ เพื่อนฉันขายออกอย่างเป็นทางการแล้ว”

โบนิตากล่าวยินดีกับกันติชา ระหว่างที่สามสาวเพื่อนซี้ อันได้แก่ โบนิตา กันติชา และภัททิรา กำลังนั่งดื่มฉลองกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ

พวกเธอสามคนคบกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตลอดสี่ปี ถึงแม้ว่าหลังจากเรียนจบ โบนิตาจะย้ายไปทำงานต่างประเทศ แต่พวกเธอก็ยังคงติดต่อกันอยู่เสมอ ต่อให้ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกัน อย่างน้อยพวกเธอก็จะต้องส่งข้อความไร้สาระหากันในไลน์กลุ่มทุกวัน

หลังจากไม่ได้เจอกันเพียงแค่หนึ่งปี กันติชาก็ได้พบรักกับคเชนทร์ ผู้เป็นเพื่อนรุ่นน้องของบิดาของกันติชา และกำลังจะแต่งงานกันอีกในไม่กี่เดือนข้างหน้า

ส่วนเธอและภัททิราก็คงต้องอยู่กันแบบโสดสนิทกันต่อไป เพราะผู้ชายดี ๆ ในสมัยนี้นั้น หายากพอ ๆ กับการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง

“ขอบใจมากนะพวกแก ฉันรักพวกแกมากเลย ฮือ” กันติชากล่าวพร้อมน้ำตาเอ่อคลอ

“อ้าว บ่อน้ำตาแตกอีกแล้ว” ภัททิราเห็นก็รีบดักคอ

“แพท แกไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย สักวันหนึ่งถ้าแกเจอคนที่ใช่ แกก็ต้องเป็นแบบฉันนี่แหละ”

“จ้า เหม็นความรักไม่ไหว ไปหากับแกล้มเพิ่มดีกว่า ความรักของฉันตอนนี้คือหมูสามชั้นเท่านั้น” ภัททิราว่าจบก็ลุกเดินเข้าบ้าน

“นิตา เราเข้าไปนั่งข้างในกันดีกว่า น้ำค้างเริ่มแรง” กันติชาหันมาชวนโบนิตาที่กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“แกเข้าไปก่อนเถอะ ฉันอยากสูดอากาศข้างนอกสักพัก” โบนิตาตอบพลางเหลือบมองเข้าไปในตัวบ้าน ก็พบนัยน์ตาคมคู่หนึ่ง จับจ้องมองมาที่เธอ

“ตามใจ”

“เออ กี้ เรือลำนั้นฉันขึ้นไปนั่งเล่นได้ไหม”

โบนิตาว่าพลางยื่นหน้าไปทางเรือยอชต์สุดหรูที่จอดอยู่ตรงท่าเรือติดกับวิลล่า

“อืม ขึ้นไปสิ เดินระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวตกน้ำตกท่า”

โบนิตาพยักหน้ายิ้มรับ พลางมองเพื่อนรักเดินเข้าไปในบ้าน

หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นคว้าขวดไวน์ ก่อนเดินลงไปตามทางทอดยาวมุ่งหน้าสู่ท่าจอดเรือ

เธอยังไม่อยากเข้าไปร่วมวงกับทุกคน เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของราชันทร์ เพื่อนรักของผู้เป็นเจ้าบ้าน ซึ่งมองเธออย่างเปิดเผยตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอกัน

ในตอนแรก โบนิตาก็คิดว่าเธออาจคิดไปเอง แต่ทว่าทุกครั้งที่มองเข้าไปในบ้าน เธอก็จะพบกับนัยน์ตาคู่เดิมที่คอยจับจ้อง สายตาคู่นั้นทำให้เธอร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็น จนเธอเองยังนึกแปลกใจ

โบนิตาทำงานในวงการนางแบบตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย จนกระทั่งเรียนจบก็ได้ไปเซ็นสัญญากับเอเจนซีชื่อดังที่ปารีส เธอต้องอยู่ท่ามกลางสปอตไลต์และสายตานับร้อยนับพัน แต่นั่นก็ไม่เคยทำให้เธอประหม่าได้เลย ทว่ากับสายตาของราชันทร์นั้นมันต่างออกไป