All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 91 ยืมก่อน จิงเจียวก้มมองมือตนเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้หากขายผ้าปักกับภาพวาดได้เงิน ข้าจะนำมาให้เจ้าซื้ออาหารกับของใช้” “เจ้าค่ะ” หวั่นถงรับคำอย่างยินดี ฟังดูคล้ายมีเงินกำลังจะเข้ามือทว่าปลายทางของมันยังคงเป็นหม้อข้าว เสี่ยวจู่นำห่อเข็มด้ายที่ใช้เย็บผ้ารองนอนมาวาง จิงเจียวเปิดดูแล้วเลือกด้ายที่พอใช้ได้ออกมาสองสามสี “ข้าจะเริ่มจากของชิ้นเล็กก่อน ภาพวาดต้องรอหากระดาษกับพู่กัน” หลิ่วซูหยาซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้ามองก่อนพยักหน้า จิงเจียวจึงหยิบผ้าขึ้นพิจารณา หวั่นถงมิได้ยืนดูต่อ นางกลับไปจัดการหน้าเตากับเสี่ยวจู่ “นายหญิง บ่าวปักผ้าไม่งามเช่นฮูหยิน” “หุงข้าวให้สุกก่อนเถิด” สาวใช้ก้มมองหม้อทันที “บ่าวดูไฟอยู่เจ้าค่ะ” “ข้ารู้” หวั่นถงตอบพลางยกฝาหม้อ กลิ่นข้าวหอมลอยออกมา เสี่ยวจู่จึงค่อยคลายไหล่ลง เพียงบอกให้ดูไฟก็เฝ้าราวกับเตาจะหนีหาย นางมีลูกมือที่ตั้งใจถึงเพียงนี้เชียวใกล้เที่ยง เสิ่นเยี่ยนเหิงกลับมาพร้อมบ่าวคนสนิท ข้าวของที่นำมามีเครื่องมือช่าง ตะปู เชือกกับของจำเป็นอีกไม่กี่ห่อ เขาวางลงข้างกองไม้ก่อนส่งเงินที่เหลือคืนม

ตอนที่ 93 ถุงหอมหน้าประตู เช้าวันนั้น หวั่นถงตื่นขึ้นแล้วนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกไม่หลังไม่ปวด แขนไม่ชา ใต้ตัวก็ไม่มีฟางคอยทิ่มยามพลิกกาย ที่แท้นางเพียงขาดที่นอนดี ๆ มิได้ชราลงหลายปีอย่างที่นึกกลัว รุ่ยเอ๋อร์ยังหลับอยู่ข้างกาย นางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นรับถ้วยน้ำจากชิงยวน สายตาหยุดอยู่ที่ถุงผ้าเล็กหลายใบในตะกร้า “เสี่ยวจู่เย็บไว้เจ้าค่ะ บอกว่ามีเศษผ้าเหลือจึงไม่อยากทิ้ง” หวั่นถงหยิบขึ้นดู ฝีเข็มยังคดอยู่บ้างทว่าปากถุงผูกได้แน่นดี นางให้ชิงยวนเอาสมุนไพรหอมแห้งที่เหลือมาแบ่งใส่ถุงก่อนเรียกเสี่ยวจู่เข้ามา สาวใช้มองของในตะกร้าแล้วขยับปลายนิ้วอย่างเขิน ๆ “เย็บไม่งามนักเจ้าค่ะ” “สมุนไพรคงไม่ถือสา ขอเพียงอย่าร่วงออกมาก็พอ” เสี่ยวจู่หลุดยิ้ม นั่งลงช่วยเติมจนได้ถุงหอมหลายใบ หวั่นถงเก็บหนึ่งใบไว้ในมือ ให้ชิงยวนขยับผ้ากั้นมาบังสายตาจากด้านนอก นางหลับตา วางนิ้วแตะปมด้ายแล้วเอื้อนเสียงแผ่ว “ธาตุไม้คงคุณ กลิ่นเกื้อกูลมิรู้คลาย…” ความอุ่นบางเบาซึมผ่านปลายนิ้ว กลิ่นสมุนไพรในถุงค่อย ๆ ชัดขึ้น นางเสริมเพียงฤทธิ์ไล่แมลงให้คงอยู่นานขึ้น ถึงกระน

ตอนที่ 95 ของตัวอย่าง ชิงยวนกลับมาพร้อมตำรับเครื่องหอมเล่มบางกับข่าวจากสำนักเมฆาเร้นลับ “ท่านอาจารย์เหอรับดูของเจ้าค่ะ เมื่อทำเสร็จให้ส่งข่าวไปก่อนหนึ่งวัน” เสี่ยวจู่ล้างภาชนะแล้วคว่ำบนผ้าสะอาด ชิงยวนจดของที่ซื้อก่อนช่วยอ่านตำรับ ยามเสิ่นเยี่ยนเหิงกลับเข้ามา เขาพบมารดากำลังคุยกับจิงเจียวเรื่องกลิ่นดอกไม้ สตรีอีกสองคนช่วยกันบดสีอยู่ข้างโต๊ะ เสียงพูดคุยดังต่อเนื่องจนไม่มีผู้ใดทันสังเกตว่าเขายืนอยู่ “ท่านแม่” หลิ่วซูหยาเงยหน้า รีบเลื่อนถ้วยใบหนึ่งให้ดู “พวกเราจะลองทำส่งสำนักเมฆา หวั่นถงให้คนไปถามไว้แล้ว” เขามองสีจางบนปลายนิ้วมารดาก่อนพยักหน้า “ลำบากท่านแม่แล้วขอรับ” นางยิ้มบาง “นั่งเฉย ๆ ก็ใช่ว่าจะสบายใจ” เสิ่นเยี่ยนเหิงมิได้ห้าม เขาออกไปช่วยช่างไม้ต่อ หวั่นถงนั่งอุ้มรุ่ยเอ๋อร์อยู่ใกล้ผ้ากั้น เห็นทุกคนตั้งใจก็พลอยเบาใจ วันนี้นางจึงได้กอดลูกโดยไม่ต้องคอยฟังเสียงหม้อเดือด ชาดครั้งแรกยังใช้ไม่ได้ เนื้อจับเป็นเม็ด พอเย็นลงก็แข็งจนจิงเจียวขมวดคิ้ว “แต้มลงไปคงเจ็บริมฝีปาก” หวั่นถงมองชาดในถ้วยแล้วพยักหน้า พวกนางลองแก้ทีละน้อย จ

ตอนที่ 97 เริ่ม เช้าวันถัดมา เสิ่นเยี่ยนเหิงเรียกหวั่นถงไปดูห้องเล็กด้านหลังเรือน ฝาไม้กั้นเพิ่มปิดรอยต่อเรียบร้อย พื้นยกสูงปูเสื่อสะอาด หน้าต่างมีบานไม้กันลม “เจ้าพาลูกย้ายเข้ามาเถิด มีเด็กเล็กอยู่ด้วยจะได้พักสะดวกขึ้น” หวั่นถงอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เข้าไปลองนั่ง มองรอบห้องอย่างพอใจ “คราวนี้ข้าคงพลิกตัวได้โดยไม่ต้องระวังไปทับผ้าห่มผู้อื่นแล้วเจ้าค่ะ” เสิ่นเยี่ยนเหิงมองนางครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังบุตร “ตอนนี้ข้าทำให้เจ้าได้เท่านี้” หวั่นถงเหลือบเห็นรอยถลอกกับคราบฝุ่นไม้บนมือเขา “ท่านกันลมกันฝนให้ลูกได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าเฝ้าเตาได้ทว่าสร้างห้องเช่นนี้ไม่เป็น ขอบคุณท่าน” เขานิ่งไปชั่วครู่แล้วเอื้อมมือมาลูบศีรษะบุตรเบา ๆ “ขาดสิ่งใดก็บอกข้า” หวั่นถงรับคำแล้วเรียกชิงยวนมาช่วยย้ายเครื่องนอน แม่นมหลิวจัดที่นอนเด็กให้พ้นลม เสี่ยวจู่หอบผ้าห่มตามเข้ามา พอวางเสร็จก็รีบกลับไปล้างภาชนะที่เตรียมไว้ปรุงชาด หลิ่วซูหยาจัดโต๊ะริมหน้าต่างให้จิงเจียวกับสตรีที่ช่วยบดสี อีกด้านหนึ่งตั้งเตาเคี่ยวใบเล็ก แยกจากที่หุงหาอาหาร “เริ่มทีละน้อยก่อน อย่าให้เสียของ

ตอนที่ 99 งานปักผ้า ตลอดทางกลับ จิงเจียวนั่งเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง นิ้วที่จับม้วนด้ายยังเกร็งอยู่บ้าง หวั่นถงมองดวงหน้าด้านข้างของนาง สตรีที่เคยได้รับแต่คำยกย่อง บัดนี้แม้แต่ซื้ออาหารกลับบ้านยังถูกเหยียดหยาม “เมื่อครู่ขอบใจเจ้ามาก” จิงเจียวกล่าวโดยมิได้หันมา “ท่านช่วยถือห่อผ้าให้ข้าก็แล้วกันเจ้าค่ะ ข้าเมื่อยแขนแล้ว” อีกฝ่ายรับไปวางบนตักอย่างระมัดระวัง หวั่นถงจึงเอนหลังพิงเบาะ มองมือที่เริ่มมีรอยเข็มตำคู่นั้น สตรีที่เป็นเมียเอกล้วนต้องอดทนมาเสมอ ต้องดูแลคนทั้งเรือน รักษาหน้าตาสามี กลืนความขุ่นเคืองยามเขามีสตรีใหม่เข้ามา ต่อให้เจ็บช้ำก็ยังต้องวางตัวให้สมฐานะ จิงเจียวเคยได้เปรียบนางหลายอย่างทว่าคงมิได้มีความสุขทุกวันที่นั่งอยู่ในตำแหน่งนั้น หวั่นถงเคยโกรธ เคยนึกอยากเอาคืนให้สาสม ยามนี้มองกลับไปกลับรู้สึกว่าตนกับอีกฝ่ายเสียเรี่ยวแรงให้บุรุษคนเดียวกันมามากพอแล้ว ที่สำคัญ ตระกูลเสิ่นล่มลงเช่นนี้ นางเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ คนวางแผนใส่ร้ายคือศัตรูของพวกเขาทว่าอาคมที่นางทำไว้เคยทำให้เสิ่นเยี่ยนเหิงเสียความรอบคอบ เปิดช่องให้ผู้อื่นลงมือได้สะดวก