All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 52 ไม่ร้ายชิงยวนกลับจากโรงครัวพร้อมข่าวจากสาวใช้เรือนฟู่หย่า“ฮูหยินน้อยให้คนนำรายชื่อสตรีมาให้ดูแล้วเจ้าค่ะ ได้ยินว่าเมื่อเช้ายังตำหนิคนจัดเรือนตะวันฉายอยู่เลย”หวั่นถงนั่งพิงหมอนบนตั่ง ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่ขอบกระจก“เรือนยังมิทันมีคนอยู่ก็ผิดแล้วหรือ”“นางว่าเครื่องเรือนเก่าจะทำให้จวนเสียหน้าเจ้าค่ะ”หวั่นถงวางกระจกลง ชิงยวนก้มช่วยจัดผ้าที่คลุมขานางจำได้ว่าหลินจิงเจียวเคยทำอะไรไว้ ความเจ็บของร่างนี้มิได้หายไปพร้อมไข้ที่ลดลง“หากคนเรือนหลักถามอาการข้า ก็บอกไปว่านายน้อยเอาใจใส่ดีนัก ยังส่งของมาให้อีกมาก”ชิงยวนเงยหน้าขึ้น “คำนี้คงไปถึงเรือนฟู่หย่าเจ้าค่ะ”“ก็ให้นางได้ยิน”หวั่นถงกล่าวเบา ๆก่อนเลื่อนกล่องปิ่นบนโต๊ะออกห่าง“ข้าอยากรู้ว่านางจะยังยิ้มรับอนุใหม่ได้หรือไม่”ชิงยวนรับคำทว่ายังมิทันเอ่ยต่อ เสียงร้องจากห้องข้างก็ดังขึ้นหวั่นถงหันไปทันทีแม่นมหลิวกำลังอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เดินปลอบ เด็กน้อยร้องจนดวงหน้าแดง มือเล็กทั้งสองกำแน่น“หิวหรือเจ้าคะ”“เพิ่งกินไปเจ้าค่ะ ผ้าอ้อมก็เปลี่ยนแล้ว”หวั่นถงขยับลงจากตั่ง ชิงยวนรีบประคอง นางต้องหยุดพักครู่หนึ่งกว่าจะก้าวถึงห้องบุตร“ส่งมาให้ข้าเถิ

ตอนที่ 54 เร่งเพิ่มคน เช้าวันต่อมา เสี่ยวจู่แจ้งว่าเรือนหลักเริ่มเตรียมการรับอนุใหม่แล้ว หวั่นถงถามเพียงว่าจะรับเข้ามาเมื่อใดครั้นรู้ว่ายังมิได้กำหนดวันก็พยักหน้ารับ นางมีเรื่องอื่นต้องคิดมากกว่าสตรีสองคนที่ยังมิได้พบหน้า รุ่ยเอ๋อร์ขยับอยู่บนหมอนรองแขน ปากเล็กอ้ารับปลายนิ้วที่นางแตะเล่นตรงแก้ม “แม่รับปากแล้วว่าจะไม่ไปหาเรื่องผู้ใดก่อน” หวั่นถงก้มกระซิบ เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ตอบโดยมิรู้ความ “แต่เราจะปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายมิได้ เจ้าก็อยู่นิ่ง ๆให้แม่คิดเสียหน่อย” รุ่ยเอ๋อร์กลับคว้านิ้วนางไว้แล้วดึงเข้าหาปาก หวั่นถงยอมให้เขาจับ นั่งรอจนดวงตาเล็กปรือลงจึงส่งคืนแม่นมหลิว นางเพิ่งออกมาถึงห้องด้านหน้าก็เห็นหลินจิงเจียวเดินขึ้นบันไดเรือน ตามหลังด้วยสาวใช้สองคน ชิงยวนรีบเข้าประคอง หวั่นถงย่อกายคารวะ “ฮูหยินน้อยมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หลินจิงเจียวมองดวงหน้าที่ยังซีดก่อนเบนสายตาไปทางห้องบุตร “ข้าเห็นว่าคนในเรือนเจ้ามีน้อยจึงนำสาวใช้มาเพิ่มให้สองคน” สาวใช้ทั้งสองก้มหน้าลงพร้อมกัน หวั่นถงมองผ่านไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม “ขอบคุณฮูหยิน

ตอนที่ 56 อนุห้า อนุหก หลายวันต่อมา หวั่นถงไปเรือนฟู่หย่าเพื่อรับคารวะจากอนุใหม่ หลินจิงเจียวนั่งอยู่บนตั่งประธาน อนุคนอื่นมาถึงก่อนแล้ว หวั่นถงจึงนั่งลงตรงที่ว่างข้างซ่งเสวี่ย สาวใช้เปิดม่าน สตรีสองนางยกถาดน้ำชาเข้ามา คนแรกสวมอาภรณ์สีอ่อน ดวงตาเรียวยาว กิริยาสำรวมจนแทบไม่ได้ยินเสียงยามขยับกาย “ข้าเชี่ยซู ขอคารวะฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ” อีกคนย่อกายตาม รอยยิ้มบางปรากฏตรงมุมปาก “ข้าเฉินอวี้หลัน ขอคารวะฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ” หวั่นถงมองทั้งสองแล้วมือที่วางบนตักก็หยุดนิ่ง ดวงตาของเชี่ยซูคล้ายตนเองส่วนรูปปากกับเค้าจมูกของเฉินอวี้หลันก็ชวนให้รู้สึกคุ้นตา นางเผลอมองนานไปครั้นเชี่ยซูหันมาก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนเช่นกัน เชี่ยซูรีบหลุบตาลง หลินจิงเจียวรับชา กล่าวกำชับเรื่องการอยู่ร่วมกันในจวนแล้วให้ทั้งสองไปคารวะอนุที่มาก่อน สวี่จิ่นเหยาคลี่ยิ้มขณะรับถ้วยชา “สองท่านงดงามนัก ฮูหยินน้อยเลือกคนได้เหมาะสมจริง ๆ” นางมองเชี่ยซูก่อนเหลือบมาทางหวั่นถง “ดูแล้วชวนให้คุ้นตาอยู่ไม่น้อย” เชี่ยซูประคองถาดนิ่ง ส่วนเฉินอวี้หลันเพียงยิ้มรับ หวั่นถงมิได้ต่อ

ตอนที่ 58 สะกดวาจา รุ่งเช้า หวั่นถงเปิดตลับจากชาดหอมอีกครั้ง กลิ่นดอกไม้จาง ๆทำให้นึกถึงขี้ผึ้งในตลับงาช้างที่เคยมอบให้อวี้เหยา คราวนั้นเด็กหญิงเพียงเอ่ยขอบคุณ เสียงใสก็ทำให้บ่าวรอบข้างยิ้มตาม มนต์สาริกาลิ้นทองยังใช้ได้ดีทว่าร่างกายของนางในยามนี้รับอาคมได้ไม่มากนัก ชิงยวนวางถ้วยน้ำอุ่นไว้ข้างมือ เมื่อเห็นนางแบ่งเนื้อขี้ผึ้งผสมชาดลงในตลับเล็กก็ชะงัก “ท่านจะทำเช่นที่เคยมอบให้คุณหนูรองหรือเจ้าคะ” “อืม ใช้มนต์บทเดิม” หวั่นถงเกลี่ยเนื้อขี้ผึ้งให้เรียบ สีชมพูอ่อนปรากฏบนปลายไม้ที่ใช้คน “แต่วันนี้ทำเพียงตลับเดียวก่อน” ชิงยวนมองตลับที่เหลือบนโต๊ะแล้วเลื่อนออกห่างให้ หวั่นถงประคองตลับเล็กไว้ระหว่างฝ่ามือ หลับตาผ่อนลมหายใจจนสม่ำเสมอ ก่อนเอื้อนบทสาริกาลิ้นทองจากความทรงจำ ถ้อยคำภาษาเดิมแผ่วต่ำอยู่ในลำคอ ชิงยวนฟังมิออกแต่จำจังหวะนั้นได้ ยามทำขี้ผึ้งให้อวี้เหยา นายหญิงก็ภาวนาเช่นนี้ ความอุ่นค่อยซึมจากฝ่ามือเข้าสู่ตลับ กลิ่นดอกไม้คล้ายชัดขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วจางกลับดังเดิม หวั่นถงลืมตาเมื่อคาถาจบ ปลายนิ้วกลับเย็นลง นางวางตลับบนโต๊ะแล้วเอนพิงพนัก

ตอนที่ 60 คืนที่เรือนตะวันฉาย หลังวันเปิดสำนัก ผู้คนยังมาถามหาสีผึ้งลงมนต์มิได้ขาด บางคนยอมวางเงินไว้ก่อนทั้งที่เหอซางบอกแล้วว่าของหมด ชิงยวนนำเรื่องมารายงาน หวั่นถงฟังขณะเก็บตลับที่เพิ่งทำเสร็จ วันนี้เป็นขี้ผึ้งธรรมดาทั้งหมด “บอกเขาว่ายังไม่ต้องรับเงินของที่ข้ามิได้ทำ” “เขาเกรงว่าผู้คนจะไม่พอใจเจ้าค่ะ” หวั่นถงปิดฝาตลับ วางลงข้างอีกหลายใบ “ข้าอยากให้เป็นเรื่องความศรัทธา ผู้ใดมีวาสนามาย่อมได้” ชิงยวนรับคำก่อนหยิบกระดาษรายการเงินออกมา “ส่วนเงินค่ายันต์กับเงินที่เหลือหลังหักค่าใช้จ่าย เหอซางถามว่าจะให้บ่าวนำกลับมาหรือไม่” “รับมาเพียงที่จำเป็นก่อน ส่วนของข้าให้เขาจดแยกเก็บไว้ข้างนอก อย่าเพิ่งนำเข้าจวนทั้งหมด” หวั่นถงเลื่อนกระดาษเข้ามาดู “เงินของสำนักให้กันค่าเช่า ค่ากินอยู่กับคนเฝ้าประตูให้พอ เมื่อเหลือมากขึ้นค่อยคิดเรื่องอื่น” “แล้วเงินที่ซ่อนไว้ในหีบเล่าเจ้าคะ” “เก็บไว้ตามเดิม” นางพับกระดาษคืนให้สาวใช้ “ข้าอยากให้มีเงินทั้งข้างในกับข้างนอก วันใดออกจากจวนไม่ได้ก็ยังมีใช้ วันใดต้องออกไปก็ยังมีที่ให้หยิบ” ชิงยวนเก็บกระดาษเข้าชายแ