ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ตอนที่ 52 ไม่เอ่ยปากสำนักเมฆาเร้นลับเหอซางหัวใจเต้นระรัวด้วยความลิงโลด คำมั่นสัญญาที่ว่า "จะสอนวิชาให้ด้วยตนเอง" พลังอำนาจลึกลับที่นายหญิงครอบครองอยู่นั้นคือของจริงที่เขาปรารถนาจะสัมผัสมาตลอด“แม่นางชิงยวน..ข้าจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้!”เขารีบเรียก "อาเฉิน" ศิษย์ที่ทำงานคล่องแคล่วเหอซางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม พยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ “จงนำเงินก้อนนี้ไปที่ร้านเครื่องประทินโฉมท้ายตลาดร้านนั้น กวาดซื้อชาดและเครื่องหอมบำรุงผิวมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ตลับเดียว!”อาเฉินเบิกตาเล็กลงด้วยความสงสัยแต่ก็ค้อมกายรับคำ เหอซางจึงโน้มตัวลงไปกำชับต่อด้วยแววตามาดร้าย“และที่สำคัญ... จงไปบอกเจ้าของร้านนั่นว่า สำนักเมฆาเร้นลับของเราต้องการสินค้าของเขา หากเขาอยากอยู่อย่างสงบสุขและมีกิจการที่รุ่งเรืองต่อไป ก็จงหุบปากให้สนิท อย่าได้เที่ยวไปป่าวประกาศว่าใครมาซื้อของหรือมีที่มาที่ไปอย่างไร หากเรื่องนี้หลุดรอดไปถึงหูผู้อื่น แม้แต่ดวงวิญญาณของเขาข้าก็จะไม่ปล่อยให้ได้ไปผุดไปเกิด!”อาเฉินขนลุกซู่เมื่อเห็นแววตาที่ดูจริงจังผิดปกติของอาจารย์ “ศิษย์ทราบแล้วขอรับ จะจัดการให้เรียบร้อย”อาเฉินรุดไปยังร้านเครื่อง

ตอนที่ 54 พังพินาศองค์รักษ์ข้างกายจึงเอ่ยซ้ำด้วยความกังวลที่ไม่อาจปิดบัง น้ำเสียงต่ำลงโดยไม่รู้ตัว“นายท่าน… เช่นนี้ไม่เท่ากับว่า พวกเราใช้วิชาต้องห้ามหรือขอรับ”“หากราชสำนักวิชารู้เข้า…”“วิชาต้องห้ามงั้นหรือ...” เขาเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ในประวัติศาสตร์ ผู้ชนะคือผู้เขียนตำรา หากข้าใช้พลังนี้สยบความวุ่นวาย ปกป้องชายแดน และทำให้ใต้หล้าสงบสุข ใครจะกล้าเรียกสิ่งที่ข้าทำว่าวิชาต้องห้าม?” องครักษ์ข้างกายก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าเอ่ยคำใดต่อมีเพียงเสียงลมหอบใหญ่ที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาหอบเอาไอเย็นขุมหนึ่งกระจายไปทั่วห้อง“เตรียมตัวเถอะ...พรุ่งนี้ข้าจะไปเข้าเฝ้า” เสิ่นเยี่ยนเหิงสั่งการเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกไปณ เรือนจันทร์ฉาย หวั่นถงทอดถอนใจยาวพลางวางตลับชาดลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง นางก็รู้ดีว่าความเงียบสงบที่นางโปรดปรานกำลังจะถูกทำลายลง“เฮ้อ... เวลาที่สงบสุขกำลังจะหมดไปเสียแล้ว” นางพึมพำเบาๆหวั่นถงทอดถอนใจพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สำหรับนางแล้ว เสิ่นเยี่ยนเหิงเปรียบเสมือนพายุที่คาดเดาทิศทางไม่ได้ การกลับมาของเขาหมายความว่านางต้องกลับไปส

ตอนที่ 56 เลือกข้าง องครักษ์ผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้และกระซิบบอกความบางอย่างแก่ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร เขานิ่งฟังพลางปรายตามองเหล่าสตรีที่นั่งสั่นเทาอยู่กลางลาน ก่อนจะชูตราอาญาสิทธิ์ขึ้นและประกาศก้อง“ฮ่องเต้มีพระเมตตา ทรงเห็นแก่คุณงามความดี บรรพบุรุษตระกูลเสิ่น... จึงมีพระบรมราชานุญาตให้สตรีและเด็กพักอยู่ภายในจวนได้ชั่วคราว ทว่าบุรุษทุกคนในจวนนี้ ให้นำตัวเข้าคุกหลวงทั้งหมด!”สิ้นคำสั่ง ทหารกองหนึ่งก็เริ่มกวาดต้อนพ่อบ้านและบ่าวไพร่ชายที่เหลืออยู่ออกไปจากจวน“ที่เหลือ... ขนทรัพย์สินทั้งหมดในจวนนี้ออกไปอย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!”เมื่อคำสั่งที่สองดังขึ้น ความโกลาหลที่แท้จริงก็เริ่มต้นทหารนับร้อยพุ่งทะยานเข้าสู่เรือนต่าง ๆ ราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหย พวกเขาใช้เท้าถีบประตูห้องนอนจนพังยับเยิน ก่อนจะกวาดเอาแจกันหยก ภาพวาดล้ำค่า และเครื่องประดับทองคำลงในหีบอย่างไม่ใยดีเสียงข้าวของแตกหักดังโครมครามไปทั่วจวน หีบผ้าแพรที่หวั่นถงเคยใช้จัดเก็บเสื้อผ้าถูกกระชากออกมาเทกระจายลงบนพื้นเพื่อหาของมีค่าที่อาจซุกซ่อนอยู่ จิงเจียวกรีดร้องโวยวายยามเห็นทหารยื้อแย่งกำไลหยกประจำตระกูลไปจากโต

ตอนที่ 58 ปล่อยไปณ เรือนบูรพาอันวิจิตรบรรจง กลิ่นกำยานหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องโถงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา องค์รัชทายาทประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ท่วงท่าดูสูงสง่า ใบหน้างดงามอ่อนโยนดั่งจันทร์กระจ่างองครักษ์ข้างกายเอ่ยถามด้วยความกังวล “องค์รัชทายาท... จะปล่อยเสิ่นเยี่ยนเหิงไปจริงๆ หรือขอรับ?”องค์รัชทายาททรงวางจอกน้ำชาลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบประดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูลึกล้ำจนยากจะคาดเดาความรู้สึก พระองค์ทรงแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปากก่อนจะตรัสเสียงเรียบ“เสด็จพ่อย่อมรู้กลการเมืองดี เมื่อในเมื่อทรงตัดสินออกมาเช่นนั้น พวกเราก็ไม่เอ่ยปากให้เสียเรื่อง”พระองค์ทรงเว้นจังหวะ แววตาพลันวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตขัดกับใบหน้าหยก “เพียงแต่... เสิ่นเยี่ยนเหิงผู้นี้ไม่ควรปล่อยไปจริงๆ พยัคฆ์ที่ได้รับบาดเจ็บและสูญเสียทุกอย่าง ย่อมดุร้ายกว่าพยัคฆ์ทั่วไป หากปล่อยให้มันมีลมหายใจและสั่งสมความแค้นอยู่นอกเมือง สักวันมันอาจจะย้อนกลับมาแว้งกัดคอข้าได้”“แล้วจะให้กระหม่อมจัดการอย่างไรดีขอรับ?” องครักษ์ถามซ้ำองค์รัชทายาททรงเอนกายพิงพนักตั่งพลางหมุนจอกน้ำชาในหัตถ์อย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบฉายแววหยั่งลึกเกินหยั่งถึง“ปล่อยไปก่อน..

ตอนที่ 60 ช่วยกันหวั่นถงที่เพิ่งกล่อมเสิ่นรุ่ยเหิงจนหลับสนิท เดินออกมาที่ชานเรือนพร้อมกับตะเกียงอีกดวงในมือ นางมิได้เอ่ยปากห้ามหรือทักท้วง เพียงแต่เดินเข้าไปวางตะเกียงไว้ในมุมที่ส่องสว่างให้เขาทำงานได้ถนัดขึ้น ก่อนจะนั่งลงเงียบ ๆ ไม่ไกลจากที่เขาทำงานนักเสิ่นเยี่ยนเหิงชะงักมือเล็กน้อย พลันเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่นั่งอยู่ท่ามกลางความสลัว “ดึกแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่นอน?”หวั่นถงเพียงยิ้มบาง “นายน้อยยังคงเหนื่อยยากเพื่อครอบครัว ข้า จะข่มตาหลับลงได้อย่างไรเจ้าคะ มีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยหยิบจับได้หรือไม่?”เสิ่นเยี่ยนเหิงหยุดมือจากสิ่วที่กำลังถากไม้ เขาเงยหน้าขึ้นมองหวั่นถงที่ยังคงยืนถือตะเกียงอยู่ข้างกาย แสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นใบหน้าของนางให้ดูอ่อนโยนทว่าลึกลับ“เจ้าเองก็ทำอาหารให้ทุกคน... ไปพักผ่อนเถอะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนขึ้น“เจ้าค่ะ” หวั่นถงรับคำสั้น ๆ นางย่อกายลงอย่างแช่มช้าก่อนจะวางตะเกียงทิ้งไว้ให้แสงสว่างแก่เขา แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่ตัวเรือนไม้ที่มืดมิด ทิ้งให้เสิ่นเยี่ยนเหิงอยู่กับกองไม้และเสียงแมลงกลางคืนเพียงลำพังเสียงสิ่วกระทบไม้และแรงถากถางดึงให้บุรุษบางคนในเรือนที