บททั้งหมดของ ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: บทที่ 71 - บทที่ 80

ตอนที่ 71 ร่างกายจะไม่ไหว “ปรนนิบัติพร้อมกันเลยหรือ” ช้อนในมือหวั่นถงกระทบขอบถ้วยดังเบา ๆ นางเงยหน้ามองชิงยวนด้วยแววตาตกใจจนสาวใช้ต้องลดเสียงลงอีก “เจ้าค่ะ คนที่เฝ้าหน้าห้องเมื่อคืนกล่าวเช่นนั้น” หวั่นถงวางช้อนช้า ๆ ข่าวที่ฟังเมื่อครู่ทำให้ความโล่งใจจากคืนก่อนหายไปเกือบหมด นางนึกว่ามีอนุใหม่สองคนคอยผลัดกันดูแลเขาคงพอใจแล้วกลับไปพักผ่อนตามปกติ กลับกลายเป็นว่าทั้งสองอยู่ปรนนิบัติพร้อมกัน “แล้วเช้านี้เขายังไปค่ายหรือ” “ไปแล้วเจ้าค่ะ พ่อบ้านให้คนเตรียมม้าแต่เช้า” หวั่นถงนิ่งไป นางมองแสงแดดซึ่งเพิ่งพ้นชายคาแล้วค่อยขมวดคิ้ว กลางวันตรวจงานเสบียง ฝึกทหาร กลางคืนยังมิยอมพักต่อให้ร่างกายแข็งแรงเพียงใดก็หาใช่เหล็กกล้าไม่ ชิงยวนเห็นนายหญิงเงียบอยู่นานจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “จะให้บ่าวไปดูหรือไม่เจ้าคะว่าคืนนี้นายน้อยจะพักเรือนใด” “ข้าอยากรู้ว่าเขาจะได้หลับสักกี่ชั่วยามมากกว่า” สาวใช้ชะงัก หวั่นถงจึงถอนหายใจ “พวกนางอยู่ในเรือน กลางวันยังพักได้แต่เขาต้องไปค่ายทุกวัน ข้ากลัวเขาจะหักโหมจนล้มลงมาสักวัน” นางนึกถึงเยี่ยนเหิงนั่งตรวจเอกสารทั้งที่

ตอนที่ 73 สิ่งที่มองเห็น เสี่ยวจู่เลื่อนตั่งเข้ามานั่งข้างชิงยวน นางฟังหวั่นถงทวนบทภาวนาทีละวรรคก่อนลองกล่าวตามครั้นถึงช่วงท้ายก็หยุดแล้วเงยหน้า “หากผู้ตายไม่ยอมรับส่วนบุญ พวกเราต้องเรียกซ้ำหรือเจ้าคะ” “ไม่ต้อง เจ้ามีหน้าที่ส่ง มิใช่บังคับให้เขารับ” หวั่นถงให้ทั้งสองจำถ้อยคำนั้นไว้แล้วกล่าวต่อ “ต้องรู้ด้วยว่ากำลังอุทิศให้ผู้ใด ชื่อแซ่หรือของใช้เป็นสื่อได้แต่อย่าเที่ยวเรียกสิ่งที่ไม่รู้จักเข้ามา” เสี่ยวจู่พยักหน้า นางทวนช่วงที่ติดขัดใหม่จนหวั่นถงเห็นว่าจำได้จึงให้หยุดพัก หลายคืนต่อมา สาวใช้ทั้งสองผลัดกันฝึกตั้งจิตในห้องด้านข้าง ชิงยวนจำบทได้เร็วกว่าส่วนเสี่ยวจู่กลับจำถ้อยคำกำชับได้แม่นยำ ยามอีกฝ่ายเผลอเร่งจนหายใจติดขัด นางก็เป็นผู้แตะแขนเตือน เมื่อหวั่นถงตรวจดูจนพอใจจึงยอมให้ไปถ่ายทอดแก่เหอซาง “เสี่ยวจู่ไปด้วย” สาวใช้เงยหน้าทันที “ชิงยวนเป็นคนสอน เจ้าคอยฟังกับดูอาการเขา มีสิ่งใดผิดจากที่ข้าบอกก็ให้หยุดก่อน” “บ่าวจำได้เจ้าค่ะ” วันต่อมา สาวใช้ทั้งสองออกไปซื้อของตามคำสั่งแล้วแวะสำนักเมฆาเร้นลับพร้อมห่อเครื่องประทิน เหอซางรออยู่ในห้องหลังโถง

ตอนที่ 75 ว่างเปล่า เสิ่นเยี่ยนเหิงมองถ้วยข้าวสามใบที่เสี่ยวจู่เตรียมไว้ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหวั่นถง นางมิได้แต่งหน้า เส้นผมข้างแก้มหลุดจากมวยเล็กน้อย ชายแขนเสื้อพับไว้เหนือข้อมือ ท่าทางผ่อนคลายเมื่อครู่กลับหายไปทันทีที่เขาเข้ามา คงไม่อยากให้เขาเห็นสภาพไม่เรียบร้อยเช่นนี้ ชายหนุ่มคิดแล้วจึงมิได้เอ่ยขออาหารอีก “เช่นนั้นก็กินเสีย อย่ามัวปล่อยให้เย็น” หวั่นถงเงยหน้ามองอย่างประหลาดใจ “เจ้าค่ะ” เขากำชับให้พักผ่อนอีกคำก่อนหมุนกายออกไป เสี่ยวจู่รีบตามไปส่งถึงชานเรือน พอสาวใช้กลับมา หวั่นถงยังยืนอยู่ข้างโต๊ะ “นายน้อยกลับแล้วเจ้าค่ะ” นางกะพริบตาแล้วมองจานหมู เมื่อครู่ยังนึกว่าต้องแบ่งสำรับเพิ่มเสียแล้ว “ตั้งโต๊ะเถอะ ชิงยวนคงใกล้กลับมา” เสี่ยวจู่ยิ้มรับก่อนยกผักดองมาวางทั้งยังเลื่อนเก้าอี้ให้นายหญิงนั่งโดยมิยอมให้ช่วยยกสิ่งใด หวั่นถงคีบหมูชิ้นหนึ่งเข้าปาก กลิ่นกระเทียมกับพริกไทยทำให้นางหลับตาลงชั่วครู่ รสที่คุ้นเคยช่วยคลายความหนักในอกได้มากกว่าที่คิด ไม่นานชิงยวนก็กลับมาถึง “เหอซางรับคำแล้วเจ้าค่ะ เหอฉีจะคอยอยู่ด้วยตลอด คืนนี้เ

ตอนที่ 77 ห้องส่วนตัว ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่เมื่อชิงยวนกลับมาถึงเรือน นางรายงานว่าเหอซางหลับได้แล้ว เหอฉีคอยเฝ้าอยู่ใกล้ส่วนฮูหยินผู้นั้นยืนยันว่าจะกลับมารออีกในยามเช้า หวั่นถงฟังพลางให้เสี่ยวจู่ช่วยจัดอาภรณ์ “เจ้าพักกับรุ่ยเอ๋อร์ที่เรือน ผู้ใดถามก็บอกว่าข้าไปถวายเครื่องหอม” เสี่ยวจู่พยักหน้าแล้วส่งกล่องไม้ให้ชิงยวน ภายในจัดธูปกับเครื่องหอมไว้เรียบร้อย “บ่าวเตรียมไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ” หวั่นถงยิ้มรับก่อนเข้าไปหอมแก้มบุตรที่ยังหลับ นางยืนมองอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมเดินออกมา เมื่อคนเรือนหยางซู่แจ้งว่านายน้อยออกไปค่ายแล้ว รถม้าคันเล็กก็เคลื่อนออกจากประตูข้างจวน หวั่นถงนั่งพิงเบาะ หลับตาพักระหว่างทาง มิได้ฝืนรวบรวมพลังเพิ่มอีก ครั้นถึงสำนักเมฆาเร้นลับ ชิงยวนเป็นผู้ลงไปก่อนแล้วหันกลับมาประคอง เหอฉีเดินออกมาต้อนรับ ใต้ตายังคล้ำจากการอดนอนแต่กิริยากลับสำรวมดังเดิม “วันนี้ท่านอาจารย์ยังรับแขกมิได้ขอรับ” ชิงยวนมองเขาเพียงนิดเดียวก่อนเอ่ย “นายหญิงข้าประสงค์จะนั่งสวดมนต์ มีห้องสงบให้ใช้หรือไม่” เหอฉีเข้าใจจึงผายมือเชิญ มิได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อหน้าคนอื่น ห

ตอนที่ 79 ตัดใจเสียเถิด “ภาพวาดหรือเจ้าคะ” ฮูหยินเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วหันไปมองสาวใช้ คนสนิทส่ายหน้าอย่างงุนงง นางดูแลห้องตำรามาโดยตลอดแต่ไม่เคยเห็นภาพที่กล่าวถึง เหอซางหันไปสั่งศิษย์ “เหอฉี ไปส่งฮูหยินที่รถม้า” “ขอรับ ท่านอาจารย์” ฮูหยินลุกขึ้นทันที ครั้นถึงเรือน สาวใช้รีบเปิดห้องตำรา ม่านหน้าต่างยังผูกไว้เช่นวันที่คุณชายน้อยล้มป่วย ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อยราวกับเจ้าของห้องจะกลับมานั่งได้ทุกเมื่อ ฮูหยินยืนอยู่หน้าประตู มองเก้าอี้ตัวเล็กแล้วขอบตาก็ร้อนผ่าว “ฮูหยิน พบแล้วเจ้าค่ะ!” สาวใช้ดึงม้วนกระดาษออกจากหลังตำรา นางยื่นให้ด้วยสองมือ ระวังขอบซึ่งยับเล็กน้อยมิให้ฉีกขาด ผู้เป็นมารดาค่อยคลี่ภาพลงบนโต๊ะ ลายเส้นยังไม่มั่นคงนัก เป็นรูปสตรีผู้หนึ่งกำลังจูงมือเด็กชายเดินอยู่กลางสวนดอกไม้ มือของนางในภาพใหญ่กว่าปกติ ราวกับผู้วาดกลัวว่าจะจับมือเขาไว้ได้ไม่แน่นพอ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้านั้นกลับสดใสเหลือเกิน มุมกระดาษมีลายมือคุ้นตาเขียนไว้ ‘ลูกจะกตัญญูต่อท่านแม่ตลอดไป’ “เจ้าเด็กโง่…” ฮูหยินยกมือปิดปาก น้ำตาหยดลงบนหลังมือ “แม่เคยขอให้เ