Lahat ng Kabanata ng ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่ 2 ฟื้นผิดเรือน 2/3ในสถานที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้สิ่งแรกที่วันทองเตือนตัวเองคือ ‘ต้องสะกดกลั้นวาจา เก็บงำถ้อยคำไว้ให้มิดชิดที่สุด’ นางไม่ควรเปิดเผยสิ่งใดออกไปให้ใครจับพิรุธได้ทว่ายังไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำของใครบางคนที่ไม่ใช่ของนางก็พลันหลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน ราวกับน้ำป่าไหลหลากทะลักเข้าทำนบชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นเด่นชัดก่อนสิ่งอื่นใด... ‘กู้หวั่นถง’สตรีซึ่งไม่มีตระกูลหนุนหลัง ถูกส่งเข้าจวนแม่ทัพในฐานะของกำนัลจากองค์รัชทายาท ฐานะย่ำแย่วันทองนิ่งไปครู่หนึ่งภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาทีละส่วนฮูหยินเอกหนึ่งคนอนุอีกหลายคนบุตรสาวสองคนและบุรุษผู้เป็นสามีซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ชายแดน แต่ทุกครั้งที่กลับจวนก็ต้องแวะเวียนไปทั่วเรือนหลังเพื่อผลิตทายาทให้ตระกูลวันทองสูดลมหายใจเข้าอย่างระมัดระวัง‘ ชาติก่อนข้ามีสามีสองคนยังวุ่นวายไม่พอ’‘ชาตินี้สวรรค์จึงส่งข้ามาเป็นเมียหนึ่งในหลายคนของบุรุษผู้เดียวอย่างนั้นหรือ’นางไม่แน่ใจว่าตนควรหัวเราะหรือร้องไห้ก่อนดีความทรงจำยังคงไหลเข้ามากู้หวั่นถงตั้งครรภ์บุตรชาย และเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวันที่คลอดนางอ่อนแอ ไ

ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์ 1/3รุ่งเช้า ณ เรือนฟู่หย่าแสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาภายในห้อง กลิ่นชาชั้นดีลอยกรุ่นอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อบางหลินจิงเจียวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้สาวใช้ช่วยจัดแต่งเรือนผม ท่าทางของนางยังคงสงบนิ่งและสง่างามดังเช่นทุกวันกระทั่งสาวใช้ผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกลางห้อง“เรียนฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”หลินจิงเจียวเหลือบตามองเงาของอีกฝ่ายผ่านกระจกทองเหลือง“มีเรื่องใด”สาวใช้กลืนน้ำลาย ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“อนุสี่…ยังไม่ตายเจ้าค่ะ”มือของหลินจิงเจียวที่กำลังยกปิ่นหยกขึ้นชะงักอยู่กลางอากาศหลินจิงเจียวค่อย ๆ หันกลับมา“ไม่ตายอย่างนั้นหรือ”ผู้รายงานรีบก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “หมอหลี่กลับไปตรวจอาการอีกครั้ง พบว่าเลือดหยุดแล้วเจ้าค่ะ แม้ชีพจรยังอ่อน แต่เมื่อคืนนี้นางผ่านด่านอันตรายมาได้”หลินจิงเจียวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหน้านี้หมอหลี่เป็นผู้กล่าวด้วยตนเองว่าให้เตรียมจัดการสิ่งที่สมควรจัดการคนซึ่งชีพจรเกือบขาด เลือดไหลออกจากร่างจนแทบไม่เหลือ กลับสามารถรอดมาได้รอด…ทั้งที่ควรตายไปแล้วหลินจิงเจียวค่อย ๆ วางปิ่นหยกลงบนโต๊

ตอนที่ 6 จากกันชั่วนิรันดร์ 3/3หวั่นถงพยายามขยับตัวลุกขึ้นชิงยวนรีบเข้ามาประคอง“อี้เหนียงสี่ ระวังเจ้าค่ะ”“พยุงข้าขึ้นนั่ง”ร่างกายปวดร้าวทันทีที่ขยับ แต่คราวนี้นางไม่สนใจชิงยวนกับเสี่ยวจู่ช่วยกันจัดหมอนรองหลัง ก่อนประคองนางให้นั่งพิงหัวเตียงอย่างมั่นคงหวั่นถงยื่นมือออกไป “ส่งเขามาให้ข้า”แม่นมหลิวมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย“อี้เหนียงสี่ ร่างกายของท่านยังไม่แข็งแรง หากคุณชายดิ้นขึ้นมา…”หวั่นถงมองนางนิ่ง“เขาเพิ่งเกิด จะดิ้นจนเรือนถล่มได้หรือ”เสี่ยวจู่หลุบหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มที่เกือบหลุดออกมาแม่นมหลิวพูดไม่ออกไปครู่หนึ่งสุดท้ายจึงจำต้องก้าวเข้ามา แล้วส่งทารกให้ด้วยความระมัดระวังทันทีที่ร่างเล็กถูกวางลงในอ้อมแขนความอบอุ่นจาง ๆ ก็แผ่ซ่านเข้ามาถึงกลางอกหวั่นถงก้มมองเด็กน้อย ตัวเขาเบานักเบาจนนางแทบไม่กล้าขยับแขนทว่าความรู้สึกที่ทับถมอยู่ในใจกลับหนักยิ่งกว่าภูเขานางเคยอุ้มบุตรเช่นนี้มาก่อนเคยกล่อมให้นอนเคยหัวเราะเมื่อมือเล็ก ๆ ดึงปอยผมของนางและเคยคิดว่าตนจะได้เห็นเด็กคนนั้นเติบโตไปวันแล้ววันเล่าแต่แล้วทุกอย่างกลับจบลงอย่างกะทันหันวันสุดท้ายที่นางถูกนำตัวไป นางไม่ได้แม้แต่จ

ตอนที่ 8 เสิ่นรุ่ยเหิน 2/3แม่นมหลิวที่เฝ้ามองอยู่รีบกล่าว “เห็นหรือไม่เจ้าคะ น้ำนมของอี้เหนียงอาจยังไม่มา คุณชายกำลังหิว ให้บ่าวพาไปเถิดเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของนางไม่ถึงกับดูแคลน แต่กลับแฝงความมั่นใจว่าผลลัพธ์เป็นไปตามที่ตนคาดไว้หวั่นถงมิได้ส่งเด็กคืนให้นางเพียงหลับตาลงชั่วครู่ ตั้งสติฟังร่างกายตนเองร่างนี้เสียเลือดไปมาก ลมปราณพร่อง ความเจ็บปวดยังปิดกั้นการไหลเวียนภายใน หากฝืนใช้คาถาแรงเกินไปอาจทำให้ไข้ขึ้นหรือเลือดไหลซ้ำแต่นางไม่จำเป็นต้องใช้มนต์ใหญ่โต เพียงผ่อนลมหายใจ คลายเส้นลมปราณ และปล่อยให้ร่างกายทำหน้าที่ของมันเท่านั้นหวั่นถงวางปลายนิ้วลงบนจุดใกล้ทรวงอกอย่างแนบเนียน หลับตาสงบใจ ก่อนจะบริกรรมถ้อยคำเพียงสั้น ๆ อยู่ในลำคอ“ลมแม่ตั้ง ธารน้ำนมไหล หล่อเลี้ยงสายใย อย่าขาดอย่าคลาย”ความอุ่นจาง ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอกมิใช่ความร้อนรุนแรงเช่นยามใช้มนต์ห้ามเลือด แต่เป็นความอบอุ่นอ่อนโยนคล้ายสายน้ำซึ่งค่อย ๆ ไหลผ่านพื้นดินแห้งแล้งหวั่นถงลืมตาขึ้น แล้วประคองเด็กกลับเข้าใกล้อีกครั้ง“ลองใหม่ดีหรือไม่”ไม่รู้ว่านางกำลังกล่าวกับบุตรหรือร่างกายของตนเองคราวนี้เด็กน้อยดูดนมได้เพียงไม่กี่ครั

ตอนที่ 10 คำเตือน 1/4ยามค่ำคืนเรือนจันทร์ฉายเงียบสงัดลงหลังบ่าวรับใช้แยกย้ายกันไปพักผ่อนมีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไผ่ด้านนอก กับเสียงหายใจแผ่วเบาของทารกน้อยในเปลข้างเตียงหวั่นถงยังมิได้หลับนางนั่งพิงหมอน มองเปลไม้แกะสลักซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล แม่นมหลิวเพิ่งอุ้มรุ่ยเหินมาส่งให้หลังเด็กกินนมจนอิ่ม และยืนกรานว่าจะนอนเฝ้าอยู่ห้องด้านนอก หากคุณชายร้องเมื่อใดจะรีบเข้ามาดูทันทีหวั่นถงมิได้ขัดขวางอย่างน้อยในเวลานี้ นางยังต้องอาศัยแม่นมช่วยดูแลบุตรการทำให้ทุกคนกลายเป็นศัตรูตั้งแต่วันแรก มิใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นการรีบขุดหลุมฝังตนเองโดยไม่จำเป็นนางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งจึงยังไม่คิดจะรีบจองที่รอบสองหวั่นถงยื่นมือไปหยิบถ้วยยาซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ยาถูกต้มจนเหลือเพียงครึ่งถ้วย สีดำข้นและมีกลิ่นขมรุนแรงจนเพียงได้กลิ่น ลิ้นของนางก็เหมือนจะชาก่อนดื่มเสียแล้วนางยกขึ้นจิบเพียงคำเดียว ก่อนจะต้องหยุดหายใจ ‘ยาขมถึงเพียงนี้ ต่อให้รักษาไม่ได้ ก็คงทำให้คนไม่อยากตายเพราะไม่อยากดื่มอีกถ้วย’หวั่นถงหลับตา กลั้นใจดื่มรวดเดียวจนหมดจากนั้นจึงหยิบผลไม้เชื่อมที่เสี่ยวจู่เตรียมไว้ใส่ปากทันทีรสหวานช่วยกลบ