LOGINตอนที่ 98 งามกว่า จิงเจียวรับกระดาษมาพิจารณา ปลายนิ้วไล่ตามเส้นอักขระโดยมิได้แตะหมึก “ปักได้เจ้าค่ะ ลายใช้ด้ายสีเดียว เพียงต้องรักษาเส้นให้ต่อเนื่อง” เหอฉีจึงยกถุงผ้าเปล่ามาให้ดูขนาด “ท่านอาจารย์ขอดูตัวอย่างก่อนขอรับ เรื่องจำนวนกับค่าจ้างค่อยตกลงภายหลัง” จิงเจียวถามถึงผ้ารองด้านใน หวั่นถงจึงปล่อยให้นางหารือต่อ ก่อนกลับ เหอฉีเข้ามากระซิบว่าท่านอาจารย์อนุญาตให้หวั่นถงเข้าพบสักครู่ จิงเจียวขออยู่ดูเส้นไหมที่ศิษย์นำมาให้เลือก หวั่นถงจึงพาชิงยวนเดินตามไปยังห้องด้านหลัง ชิงยวนหยุดรอหน้าประตูครั้นบานไม้ปิดลง เหอซางก็ลุกจากตั่งทันที “ท่านอาจารย์” หวั่นถงยกมือให้เขานั่ง นำผ้าผืนเล็กบนโต๊ะมาคลี่ “วันนี้ข้าจะสอนบทตั้งต้นของวิชาคุ้มภัย เจ้าต้องฝึกให้มั่นคงก่อน” เหอซางตั้งใจฟัง นางให้เขาผ่อนลมหายใจ วางปลายนิ้วแตะกลางผ้า ค่อยประคองจิตให้นิ่งก่อนเอื้อนคาถาเสียงต่ำ “กายมั่น จิตตั้ง เคราะห์ร้ายอย่าพ้อง ภยันตรายอย่าพาน…” ผ้าใต้ฝ่ามืออุ่นขึ้นแผ่วเบา หวั่นถงหยุดแล้วให้เขาลองทำตาม ครั้งแรกเสียงของเหอซางยังขาดห้วง เขามัวห่วงจำถ้อยคำจนลืมลมหายใจ นางจึง
ตอนที่ 97 เริ่ม เช้าวันถัดมา เสิ่นเยี่ยนเหิงเรียกหวั่นถงไปดูห้องเล็กด้านหลังเรือน ฝาไม้กั้นเพิ่มปิดรอยต่อเรียบร้อย พื้นยกสูงปูเสื่อสะอาด หน้าต่างมีบานไม้กันลม “เจ้าพาลูกย้ายเข้ามาเถิด มีเด็กเล็กอยู่ด้วยจะได้พักสะดวกขึ้น” หวั่นถงอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เข้าไปลองนั่ง มองรอบห้องอย่างพอใจ “คราวนี้ข้าคงพลิกตัวได้โดยไม่ต้องระวังไปทับผ้าห่มผู้อื่นแล้วเจ้าค่ะ” เสิ่นเยี่ยนเหิงมองนางครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังบุตร “ตอนนี้ข้าทำให้เจ้าได้เท่านี้” หวั่นถงเหลือบเห็นรอยถลอกกับคราบฝุ่นไม้บนมือเขา “ท่านกันลมกันฝนให้ลูกได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าเฝ้าเตาได้ทว่าสร้างห้องเช่นนี้ไม่เป็น ขอบคุณท่าน” เขานิ่งไปชั่วครู่แล้วเอื้อมมือมาลูบศีรษะบุตรเบา ๆ “ขาดสิ่งใดก็บอกข้า” หวั่นถงรับคำแล้วเรียกชิงยวนมาช่วยย้ายเครื่องนอน แม่นมหลิวจัดที่นอนเด็กให้พ้นลม เสี่ยวจู่หอบผ้าห่มตามเข้ามา พอวางเสร็จก็รีบกลับไปล้างภาชนะที่เตรียมไว้ปรุงชาด หลิ่วซูหยาจัดโต๊ะริมหน้าต่างให้จิงเจียวกับสตรีที่ช่วยบดสี อีกด้านหนึ่งตั้งเตาเคี่ยวใบเล็ก แยกจากที่หุงหาอาหาร “เริ่มทีละน้อยก่อน อย่าให้เสียของ
ตอนที่ 96 ผ่าน เหอฉีกลับมาพร้อมถาดชาดแล้วกระซิบรายงานเหอซาง จิงเจียววางถ้วยชา มือประสานกันแน่น เหอซางเปิดตลับธรรมดาขึ้นพิจารณาอีกครั้งก่อนพยักหน้า “เนื้อชาดใช้ได้ เก็บตัวอย่างไว้เทียบกับของที่จะส่งมาคราวหน้า” จิงเจียวเงยหน้าทันที คราวหน้า… เช่นนั้นหมายความว่ารับแล้วหรือ เหอซางหันไปกำชับศิษย์อีกสองคำจึงลุกออกไป เหอฉีเชิญพวกนางย้ายมานั่งยังโถงรับรองด้านนอก ไม่นานก็มีหนังสือตกลงกับตั๋วเงินวางลงตรงหน้า “ท่านอาจารย์ให้รับชาดสองร้อยตลับ ตลับละแปดสิบอีแปะ รวมสิบหกตำลึงขอรับ เงินส่วนนี้เป็นมัดจำครึ่งหนึ่ง ที่เหลือจ่ายเมื่อส่งของครบ” จิงเจียวก้มมองตัวเลขแล้วนิ่งไป แปดตำลึง นางอ่านซ้ำอีกครั้งก่อนหันหาหวั่นถง “สองร้อยตลับ ได้สิบหกตำลึงหรือ” เหอฉีพยักหน้า “ขอให้ทำเนื้อชาดเหมือนตลับตัวอย่างส่วนเรื่องพิธีทางสำนักจะจัดการเองขอรับ” หวั่นถงรับหนังสือมาอ่าน ถามเรื่องภาชนะกับการส่งมอบจนเข้าใจแล้วจึงเลื่อนไปให้จิงเจียวดูด้วย “ขอทยอยส่งตามกำหนดนี้นะเจ้าคะ” หวั่นถงชี้ข้อความด้านล่าง เหอฉีพยักหน้ารับ จิงเจียวไล่สายตาตามข้อความ มือที่รับกระด
ตอนที่ 95 ของตัวอย่าง ชิงยวนกลับมาพร้อมตำรับเครื่องหอมเล่มบางกับข่าวจากสำนักเมฆาเร้นลับ “ท่านอาจารย์เหอรับดูของเจ้าค่ะ เมื่อทำเสร็จให้ส่งข่าวไปก่อนหนึ่งวัน” เสี่ยวจู่ล้างภาชนะแล้วคว่ำบนผ้าสะอาด ชิงยวนจดของที่ซื้อก่อนช่วยอ่านตำรับ ยามเสิ่นเยี่ยนเหิงกลับเข้ามา เขาพบมารดากำลังคุยกับจิงเจียวเรื่องกลิ่นดอกไม้ สตรีอีกสองคนช่วยกันบดสีอยู่ข้างโต๊ะ เสียงพูดคุยดังต่อเนื่องจนไม่มีผู้ใดทันสังเกตว่าเขายืนอยู่ “ท่านแม่” หลิ่วซูหยาเงยหน้า รีบเลื่อนถ้วยใบหนึ่งให้ดู “พวกเราจะลองทำส่งสำนักเมฆา หวั่นถงให้คนไปถามไว้แล้ว” เขามองสีจางบนปลายนิ้วมารดาก่อนพยักหน้า “ลำบากท่านแม่แล้วขอรับ” นางยิ้มบาง “นั่งเฉย ๆ ก็ใช่ว่าจะสบายใจ” เสิ่นเยี่ยนเหิงมิได้ห้าม เขาออกไปช่วยช่างไม้ต่อ หวั่นถงนั่งอุ้มรุ่ยเอ๋อร์อยู่ใกล้ผ้ากั้น เห็นทุกคนตั้งใจก็พลอยเบาใจ วันนี้นางจึงได้กอดลูกโดยไม่ต้องคอยฟังเสียงหม้อเดือด ชาดครั้งแรกยังใช้ไม่ได้ เนื้อจับเป็นเม็ด พอเย็นลงก็แข็งจนจิงเจียวขมวดคิ้ว “แต้มลงไปคงเจ็บริมฝีปาก” หวั่นถงมองชาดในถ้วยแล้วพยักหน้า พวกนางลองแก้ทีละน้อย จ
ตอนที่ 94 การค้าที่เหมาะสม หวั่นถงกลับเข้าเรือนก็พบจิงเจียวกำลังเลาะด้ายออกจากผ้าผืนเล็ก ข้างกายมีผ้าเช็ดหน้าที่ปักเสร็จแล้ววางอยู่สองผืน นางหยิบผ้าที่เสร็จขึ้นดู กลีบดอกละเอียดจนแทบมองไม่เห็นฝีเข็ม “ทำเพิ่มอีกหน่อย ข้าคิดว่าจะให้คนเอาไปถามร้านค้า” จิงเจียวกล่าวทว่าน้ำเสียงมิได้มั่นใจนัก หลิ่วซูหยาซึ่งนั่งเย็บเสื้ออยู่ใกล้กันเงยหน้าขึ้น “ร้านที่เคยรู้จักคงไม่ยอมรับของจากเรา” หวั่นถงวางผ้าคืน นางเคยเสนอให้ฝากขายผ้าปักทว่าต้องมีผู้ยอมซื้อด้วย “เมื่อก่อนพวกท่านเคยดูแลร้านอาภรณ์ด้วยหรือไม่เจ้าคะ” “ย่อมเคย” หลิ่วซูหยาตอบ “ร้านผ้ากับร้านเครื่องหอมหลายแห่งเป็นสินเดิมของสตรีในตระกูล ยามนี้ถูกยึดไปหมดแล้ว” “ต่อให้เปิดใหม่ ผู้ใดจะกล้าเข้าร้านหากคนในวังรู้ว่ามาอุดหนุนเรา…” สตรีสายรองผู้หนึ่งเอ่ย ไม่มีผู้ใดกล่าวต่อ หวั่นถงเหลือบมองมือเหล่านั้นอย่างเสียดาย นางมีคนเก่งอยู่เต็มเรือน จะให้ช่วยกันนับข้าวสารทุกวันก็คงไม่ทำให้ข้าวเพิ่มขึ้น “หากยังเปิดร้านในนามตระกูลเสิ่นไม่ได้ พวกเราลองทำของส่งให้ผู้อื่นขายก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” จิงเจียวเงยหน้า “ผู้ใ
ตอนที่ 93 ถุงหอมหน้าประตู เช้าวันนั้น หวั่นถงตื่นขึ้นแล้วนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกไม่หลังไม่ปวด แขนไม่ชา ใต้ตัวก็ไม่มีฟางคอยทิ่มยามพลิกกาย ที่แท้นางเพียงขาดที่นอนดี ๆ มิได้ชราลงหลายปีอย่างที่นึกกลัว รุ่ยเอ๋อร์ยังหลับอยู่ข้างกาย นางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นรับถ้วยน้ำจากชิงยวน สายตาหยุดอยู่ที่ถุงผ้าเล็กหลายใบในตะกร้า “เสี่ยวจู่เย็บไว้เจ้าค่ะ บอกว่ามีเศษผ้าเหลือจึงไม่อยากทิ้ง” หวั่นถงหยิบขึ้นดู ฝีเข็มยังคดอยู่บ้างทว่าปากถุงผูกได้แน่นดี นางให้ชิงยวนเอาสมุนไพรหอมแห้งที่เหลือมาแบ่งใส่ถุงก่อนเรียกเสี่ยวจู่เข้ามา สาวใช้มองของในตะกร้าแล้วขยับปลายนิ้วอย่างเขิน ๆ “เย็บไม่งามนักเจ้าค่ะ” “สมุนไพรคงไม่ถือสา ขอเพียงอย่าร่วงออกมาก็พอ” เสี่ยวจู่หลุดยิ้ม นั่งลงช่วยเติมจนได้ถุงหอมหลายใบ หวั่นถงเก็บหนึ่งใบไว้ในมือ ให้ชิงยวนขยับผ้ากั้นมาบังสายตาจากด้านนอก นางหลับตา วางนิ้วแตะปมด้ายแล้วเอื้อนเสียงแผ่ว “ธาตุไม้คงคุณ กลิ่นเกื้อกูลมิรู้คลาย…” ความอุ่นบางเบาซึมผ่านปลายนิ้ว กลิ่นสมุนไพรในถุงค่อย ๆ ชัดขึ้น นางเสริมเพียงฤทธิ์ไล่แมลงให้คงอยู่นานขึ้น ถึงกระน
ในจังหวะนั้นเอง อนุซ่งเสวี่ย ก็ก้าวเข้ามาจากทางเดินด้านนอก นางคืออนุคนแรกของเสิ่นเยี่ยนเหิง และด้วยศักดิ์ที่เป็นถึงหลานสาวแท้ๆ ของหลิ่วซูหยา ทำให้ฐานะของนางในจวนแทบไม่ต่างจากฮูหยินเอก มือเรียวของนางจูงเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มผิวขาวผ่องดั่งหยดน้ำค้าง... คุณหนูรอง เสิ่นอวี้เหยาซ่งเสวี่ยหยุดยืนฟั
ยามเช้า หวั่นถงประคองบุตรชายออกมารับไอแดดอ่อนหน้าลานเรือนจันทร์ฉาย แสงสีทองรำไรอาบไล้ปรางแก้มยุ้ยของเด็กน้อยที่ขยับมือไม้ไปมาอย่างร่าเริง ทว่าดวงตาคมสวยของหวั่นถงกลับกวาดมองความวุ่นวายรอบตัวด้วยแววตามาดมั่นบ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ผิดหูผิดตา ทั้งขัดถูพื้นจนขึ้นเงา ล้างแจกันล้ำค่า และเปลี่ยนผ้าม่านใหม
หวั่นถงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับบุตรชาย วันคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ นางแทบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากลมหายใจเล็ก ๆ ในอ้อมแขนที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวไม่กี่วันต่อมา สารจากชายแดนก็มาถึงเรือนจันทร์ฉายนามของคุณชายสามถูกเขียนด้วยลายมืออันหนักแน่นและทรงพลังบนกระดาษเนื้อดี"เสิ่นรุ่ยเหิน"หวั่นถงอ่านช
หวั่นถงพักฟื้นอยู่หลายวันจนไอแห่งไสยเวทแทรกซึมสมานร่างกายจนเข้าที่ เมื่อความเจ็บปวดจางหาย นางก็ไม่คิดจะแสร้งนอนซมเป็นผักต้มให้เสียเวลา หญิงสาวลุกขึ้นยืนบิดกายไล่ความเมื่อยขบ ท่วงท่ากระฉับกระเฉงผิดกับสตรีที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาด ๆเมื่อไร้ความเจ็บปวดที่คอยเหนี่ยวรั้ง ใจของนางก็คล้ายจะโบยบินต







