Todos los capítulos de ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Capítulo 61 - Capítulo 70

ตอนที่ 62 ยืมก่อน 2คำว่า "ยืม" นั้นมิใช่เพียงการหาทางลงให้ศักดิ์ศรีของเสิ่นเยี่ยนเหิง แต่ยังเป็นคำที่สะกิดแผลลึกในใจของทุกคนในตระกูลเสิ่นยามที่ราชโองการถอดถอนประกาศออกมา เสิ่นฮูหยินเคยบากหน้าไปเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากมิตรสหายและขุนนางที่เคยเกื้อกูลกัน ทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย บ้างก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จัก บ้างก็ปิดประตูหนีเพราะกลัวจะโดนหางเลขจากราชสำนักแต่ยามนี้ สำนักเมฆาที่เร้นลับ กลับกล้าเปิดตัวเสนอช่วยเหลืออย่างเปิดเผยต่อหน้าสายตาผู้คน โดยไม่เกรงกลัวว่าจะเป็นการขัดพระทัยขององค์รัชทายาทเขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ย “ในเมื่อเป็นความตั้งใจของอาจารย์เหอ ข้าก็ไม่ควรเสียมารยาทไปมากกว่านี้... ทองหีบนี้ข้าขอรับไว้ในนามของตระกูลเสิ่น และข้าขอให้สัญญาว่าจะรีบส่งคืนสำนักเมฆาเร้นลับให้เร็วที่สุดเท่าที่กำลังของข้าจะทำได้”พอเสิ่นเยี่ยนเหิงรับคำ ศิษย์สำนักเมฆาผู้นั้นก็เผยรอยยิ้มบางเบาที่ดูเหมือนจะโล่งอกเขารวบมือประสานคารวะเสิ่นเยี่ยนเหิง ก่อนจะเอ่ยสั้น ๆ “เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนเวลาของพวกท่านแล้ว... ขอลา”ท่ามกลางความเงียบสลัวหลังคนจากสำนักเมฆาเร้นลับลับสายตาไป ทองคำในหีบที่วางเด่นอย

ตอนที่ 64 การค้าที่เหมาะสมเสิ่นฮูหยินหยุดมือจากฝีเข็มพลางเงยหน้าขึ้นมองสตรีสายรองของตระกูลเสิ่นนั่งล้อมวงกันช่วยเย็บอาภรณ์กันอย่างขะมักเขม้น เสียงพูดคุยหัวเราะเบาๆ เมื่อก่อนงานเช่นนี้มีหรือจะถึงมือนางหวั่นถงยกชาเข้ามา กลิ่นของมันทำให้บรรยากาศในเรือนที่เริ่มมั่นคงดูอบอุ่นขึ้น “พวกท่านล้วนมีฝีมือนัก ข้าคิดว่าพวกเราเปิดร้านขายอาภรณ์สำเร็จดีหรือไม่เจ้าค่ะ ข้าเองคิดว่าจะเปิดร้านอาหาร” คำนำเสนอของหวั่นถงทำให้ปลายนิ้วที่กำลังร้อยด้ายของหลายคนชะงักไป จิงเจียวเอ่ยขึ้นทันที“เปิดร้านขายอาภรณ์งั้นหรือ? ฝีมือปักผ้าของพวกเราไม่เป็นรองใครในเมืองหลวง หากเรานำผ้าเนื้อดีมาตัดเย็บเป็นชุดสำเร็จที่ดูแปลกใหม่ ย่อมต้องเป็นที่ต้องการของคนในเมืองแน่!”“ความจริงแล้ว... ทุกคนในนี้ต่างก็เคยมีร้านอาภรณ์ของตนเองทั้งนั้น ก่อนที่ราชสำนักจะสั่งยึดทรัพย์สินทั้งหมดไป”เสิ่นฮูหยินถอนหายใจยาว “ร้านเหล่านั้นเป็นน้ำพักน้ำแรงที่พวกเราดูแลมาหลายสิบปี ยามที่ถูกยึดไป พวกเราทำได้เพียงยืนมองดูความพยายามทั้งชีวิตสลายไปต่อหน้าต่อตา”บรรยากาศพลันเงียบสงัดลง ความเจ็บใจจากการถูกรังแกยังคงคุกรุ่นอยู่ลึกๆ ทว่าหวั่นถงกลั

ตอนที่ 66 ผ่านศิษย์ผู้นั้นเดินกลับมากระซิบบางอย่าง เหอซางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกเดินออกไปศิษย์อีกคนเข้าไปหยิบตั๋วเงินจำนวนหนึ่งออกมา แล้วเชิญหวั่นถงและจิงเจียวออกมานั่งที่โถงรับรองด้านนอกอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะวางตั๋วเงินลงตรงหน้าแล้วกล่าวว่า:“นี่คือเงินมัดจำสำหรับสินค้าชุดแรก ส่วนที่เหลือจะจ่ายให้จนครบเมื่อสินค้ามาถึงสำนักเรียบร้อยแล้ว... ราคานี้แม่นางทั้งสองเห็นว่าเหมาะสมหรือไม่ขอรับ?”จิงเจียวลอบชำเลืองมองตัวเลขบนตั๋วเงินแล้วถึงกับใจสั่น เพราะจำนวนเงินมัดจำนั้นมากมายเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้หลายเท่าตัว!“หวั่นถง... นี่มัน...” จิงเจียวพึมพำเสียงสั่นหวั่นถงเพียงยิ้มรับอย่างละมุนละไม ก่อนจะหันไปทางศิษย์ของสำนักเมฆาด้วยท่าทีที่สง่างาม“ราคานี้เหมาะสมยิ่งนักเจ้าค่ะ” ท่าทางของหวั่นถงไม่มีความละอายใจอย่างจิงเจียวหวั่นถงเอ่ยตอบอย่างเป็นธรรมชาติต่อหน้าศิษย์ของเหอซาง “เงินมัดจำนี้จะช่วยให้ตระกูลเสิ่นสามารถจัดหาวัตถุดิบชั้นเลิศและเครื่องมือที่ทันสมัยขึ้นมาได้ ข้าขอขอบคุณความเมตตาของท่านอาจารย์เหอที่มองเห็นคุณค่าในน้ำพักน้ำแรงของพวกเรา”ทันทีที่รถม้าหยุดสนิทที่หน้าเรือน จิงเจียวแทบจะกระ

ตอนที่ 69 งานปักผ้าภายในโถงเรือนไม้หลังใหม่ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง จิงเจียวคลี่ผืนผ้าไหมเนื้อละเอียดออกเบื้องหน้าสมาชิกสตรีตระกูลเสิ่นทุกคน“นี่คือลายยันต์คุ้มภัยจากสำนักเมฆาเจ้าค่ะ” จิงเจียวเอ่ยขณะส่งผืนผ้าให้เสิ่นฮูหยินและเหล่าสตรีสายรองได้พิจารณาดูใกล้ ๆทุกคนต่างหยิบผ้าขึ้นมาส่งต่อกันและเพ่งมองก่อนจะพยักหน้าให้แก่กัน “ลายปักนี้แม้จะดูขลังและซับซ้อนด้วยตัวอักขระ แต่ใช้เพียงด้ายสีเดียวปักเน้นเส้นสายให้คมชัด หากเทียบกับลายปักหงส์มังกรที่พวกเราเคยทำในจวนเก่า งานนี้ก็นับว่าไม่เกินกำลังนักเจ้าค่ะ” สตรีสายรองคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเมื่อเห็นว่าทุกคนมีกำลังใจ จิงเจียวจึงอาสาจัดการขั้นต่อไปทันที “เพื่อให้งานเดินไวและไม่มีผู้ใดปักผิดเพี้ยน ข้าจะวาดภาพยันต์ต้นแบบลงบนกระดาษร่างให้พวกท่านนำไปวางทาบบนผ้าได้ง่ายขึ้นเองเจ้าค่ะ”นางเริ่มลงมือจับพู่กัน วาดสัดส่วนของตัวอักขระและสัญลักษณ์เมฆาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วและแม่นยำ แจกจ่ายให้แต่ละคนนำไปใช้ลอกลายลงบนผืนผ้าได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน จากนั้นจิงเจียวจึงเริ่มแจกจ่ายพับผ้าไหมและเส้นด้ายที่ซื้อมาวันนี้“นี่คือผ้าและด้ายสำหรับชุดแรกเจ้าค่ะ ขอให้ทุกคนลง

ตอนที่ 71 งานเล็กน้อยเมื่อขบวนเกวียนเคลื่อนเข้าสู่ "หุบเขาอสรพิษ" จุดที่อันตรายที่สุดของเส้นทาง พ่อค้าเกวียนถึงกับสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง สายตาหวาดระแวงไปทุกพุ่มไม้ ทว่าเสิ่นเยี่ยนเหิงที่ควบม้าอยู่เคียงข้างกลับยังคงนั่งตัวตรงนิ่งสนิท แววตาคมกริบทอดมองไปเบื้องหน้าด้วยความสงบที่น่าเกรงขามทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของลูกธนูก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มโจรนับสามสิบคนที่ปิดล้อมทุกทิศทาง หัวหน้าโจรควบม้าออกมาพลางกวัดแกว่งดาบเล่มโต “ทิ้งของไว้ แล้วข้าจะเหลือหัวไว้ให้พวกเจ้าไปแจ้งข่าว!” โจรโฉดตะโกนก้องโจรสามคนพุ่งเข้าใส่เสิ่นเยี่ยนเหิงพร้อมกัน ชายหนุ่มเพียงเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าที่ไหลลื่น เขาใช้เพียง "ฝักกระบี่" ในมือแทนอาวุธร้าย สะบัดกระแทกเข้าที่ข้อมือและจุดตายของศัตรูอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะที่เขาเคลื่อนไหวดูสง่างามราวกับการร่ายรำ ทว่ารุนแรงจนโจรเหล่านั้นกระเด็นออกไปคนละทิศละทางโดยที่เขาไม่ได้ขยับขาออกจากโกลนม้าด้วยซ้ำโจรอีกคนเงื้อดาบฟันลงมาสุดแรง เสิ่นเยี่ยนเหิงเพียงยกฝักกระบี่ขึ้นรับ เสียงโลหะปะทะไม้ดังสนั่น ทว่าฝักกระบี่ไม้เลิศล้ำกลับไม่เป็นรอยแม้แต่น้อย เขาใช้แรงส่งนั้นพลิกข้อมือเพี