บททั้งหมดของ ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: บทที่ 61 - บทที่ 70

108

ตอนที่ 61 ของใหม่

ตอนที่ 61 ของใหม่ นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนย่อกายรับคำ ใบหน้าที่พยายามรักษาความสงบกลับมีรอยยิ้มซ่อนไม่มิด ชายหนุ่มเห็นแล้วก็ยื่นมือให้ เชี่ยซูวางมือลงบนฝ่ามือเขาอย่างระวัง พอถูกดึงเข้าใกล้จึงเงยหน้ามอง “กลัวข้าหรือ”นางส่ายหน้า “ข้าเพียง…ไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใด”เสิ่นเยี่ยนเหิงใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกข้างแก้มให้“เช่นนั้นก็ยังไม่ต้องกล่าว”ครั้นเขาก้มลงมา เชี่ยซูหลับตารับจุมพิต มือที่วางบนแขนเขาค่อยกำแน่นขึ้นก่อนผ่อนลงเมื่อชายหนุ่มประคองนางไว้สาวใช้ด้านนอกปิดประตูอย่างแผ่วเบาแสงโคมใต้ชายคายังส่องอยู่ตลอดแนวระเบียงริมฝีปากของนางนุ่มและอุ่นผิดปกติ เสิ่นเยี่ยนเหิงเพียงแตะเบา ๆ ก็สัมผัสได้ถึงชั้นขี้ผึ้งบาง ๆ ที่ทาไว้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาทันทีที่ลิ้นของเขาเลียผ่านรอยแยกปาก นั่นไม่ใช่กลิ่นหอมธรรมดา มันหวานจนแทบเผ็ดร้อน แผ่ซ่านเข้าไปในลิ้น แล้วไหลลงคอราวกับไฟอ่อน ๆ ที่ค่อย ๆ ลามเขาครางต่ำในลำคอ ความเร่าร้อนพุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่กอดเอวนางกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเสิ่นเยี่ยนเหิงก้มลงจุมพิตเบา ๆ อีกครั้งมือใหญ่โอบเอวนางไว้แน่นแต่ไม่บีบ ดวงตาเชี่ยซูเปียก
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 62 ขนาดที่แตกต่าง

ตอนที่ 62 ขนาดที่แตกต่างเมื่อนิ้วทั้งสองถูกดึงพ้นร่าง เชี่ยซูรู้สึกถึงความว่างเปล่าชั่วขณะ ร่างกายยังสั่นเล็กน้อยจากความรู้สึกที่เพิ่งผ่านไป เขากางขาของนางออกกว้างขึ้นอีกนิด จัดท่าให้ชัดเจน แล้วโน้มตัวลงมาปลายของเขาแตะตรงทางเข้าที่ยังชุ่มและอุ่นเสิ่นเยี่ยนเหิงดันสะโพกไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา ปลายค่อย ๆ แทรกเข้าไปในความคับแน่น ขนาดที่ต่างกันทำให้หญิงสาวรู้สึกจุกขึ้นมาทันที ราวกับมีอะไรใหญ่และแข็งถูกบังคับให้แทรกเข้าไปในที่แคบนางครางเสียงสั่น เอวเกร็ง “เจ็บ…”“แน่นนัก” เขาตอบเสียงแหบ กัดฟันกลั้นเพราะแรงรัดเขาดันเข้าไปอีกเพียงเล็กน้อยแล้วหยุดนิ่งสนิท ปล่อยให้นางได้หายใจและคุ้นเคยกับความรู้สึกจุกแน่นที่แผ่กระจายอยู่ตรงส่วนล่าง ผนังด้านในบีบรัดเขาอย่างรุนแรง ความอุ่นและความคับทำให้เขาต้องใช้แรงใจอย่างมากที่จะไม่กระแทกเข้าไปทั้งหมดในคราวเดียวเชี่ยซูหลับตาแน่น น้ำตาคลอที่มุมตา ความจุกนั้นชัดเจนจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขายังคงประคองร่างนางไว้ มือใหญ่ลูบต้นขาและสะโพกอย่างแผ่วเบา พร้อมจุมพิตที่ขมับและแก้มเพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บ“ดีแล้ว…ค่อย ๆ ผ่อน” เขากล่าวเมื่อรู้สึกว่าการบีบรัดเริ่มผ่อนคลายลงเ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 63 ไม่พอ

ตอนที่ 63 ไม่พอ เฉินอวี้หลันนอนตะแคงอยู่บนเตียงในห้องของตนเอง มือกุมผ้าห่มไว้แน่น ดวงตายังลืมอยู่ในความมืด เสียงครางแผ่วและขาดตอนนั้นชัดเจนเกินกว่าจะทำเป็นไม่ได้ยินนางกลืนน้ำลายส่วนล่างของร่างกายรู้สึกอุ่นและเปียกแฉะโดยไม่รู้ตัว น้ำค่อย ๆ ซึมออกมาจนเปียกชื้นไปทั่วร่อง ทำให้ต้นขาด้านในชุ่มไปด้วยความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเองเสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ ตับ ปนกับเสียงครางของเชี่ยซูยังดังมาเป็นระยะ นางหลับตาแน่นพยายามกลั้นลมหายใจ แต่ภาพในหัวกลับชัดเจนขึ้นทุกที ร่างของเสิ่นเยี่ยนเหิงที่กำลังครอบครองหญิงอีกคน ความหนักหน่วงของจังหวะ และเสียงครางที่ดังขึ้นเรื่อย ๆมือของเฉินอวี้หลันเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มโดยไม่ทันได้คิด นิ้วแตะตรงร่องที่เปียกชุ่มแล้ว สัมผัสได้ถึงความร้อนและความลื่นที่ไหลออกมา“พรุ่งนี้…” นางกระซิบกับตัวเองเสียงเบาพรุ่งนี้จะต้องเป็นวันของข้าความคิดนั้นทำให้ร่างกายสั่นเล็กน้อย นิ้วของนางค่อย ๆ วนตรงจุดที่อ่อนไหว ความเปียกยิ่งเพิ่มขึ้นตามจังหวะเสียงที่ดังมาจากห้องตรงข้ามนางกัดฟันแน่น กลั้นเสียงครางของตนเองไว้ขณะที่นิ้วเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ตามจังหวะที่จินตนาการเสิ่นเยี่ยนเห
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 64 คุ้นชิน

ตอนที่ 64 คุ้นชินเสียงของเขาต่ำและแหบเฉินอวี้หลันเพียงกัดริมฝีปากล่าง ยังคงหลับตาแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยเมื่อนิ้วของเขาเริ่มวนตรงร่องอย่างช้า ๆนิ้วโป้งค่อย ๆ เกลี่ยความเปียกชื้น แล้วแยกคลีบกลีบดอกออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นรูเล็ก ๆ สีชมพูเข้มที่กำลังหดตัวเล็กน้อยจากความเย็นและความตื่นเต้น น้ำใสไหลซึมออกมาเป็นเส้นยาวเขามองตรงไปที่จุดนั้นครู่หนึ่ง แล้วปล่อยมือข้างหนึ่งลงไปจับลำตัวของตนเองที่แข็งตึงเต็มที่ นำหัวสีแดงก่ำไปแตะตรงปากถ้ำเบา ๆความร้อนจากปลายของเขาสัมผัสกับความชุ่มชื้นของนางทันทีเฉินอวี้หลันสะดุ้งเล็กน้อย ยังคงหลับตาแน่นเสิ่นเยี่ยนเหิงไม่รีบ เพียงวนหัวของตัวเองไปมาตรงทางเข้าช้า ๆ เกลี่ยน้ำของนางให้ทั่ว แล้วค่อย ๆ ดันสะโพกไปข้างหน้าปลายค่อย ๆ แทรกเข้าไปในความคับแน่น ทีละมิลลิเมตร“อืม…”เสียงครางแผ่วหลุดจากริมฝีปากของเฉินอวี้หลัน ร่างกายเกร็งขึ้นเสิ่นเยี่ยนเหิงหยุดนิ่งครู่หนึ่งปล่อยให้นางได้ปรับตัวแล้วดันต่ออย่างช้า ๆ อีกนิด…อีกนิด…ความคับและอุ่นบีบรัดหัวของเขาอย่างรุนแรงเขาต้องกัดฟันกลั้นแรงกระแทกไว้“คับนัก…” เขาพึมพำเสียงแหบมือที่จับต้นขายังไม่ปล่อย ยังแยกขาของนางก
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 65 แลกเปลี่ยนความรู้

ตอนที่ 65 แลกเปลี่ยนความรู้ ไม่นานนัก สาวใช้ส่วนตัวของเฉินอวี้หลันก็รีบเข้ามาในห้อง นางช่วยห่มผ้าคลุมและแต่งตัวให้นายหญิงอย่างรวดเร็วแล้วพยุงตัวพากลับเรือนตะวันฉายโดยไม่พูดอะไรพอถึงเรือน เฉินอวี้หลันก็เห็นเชี่ยซูกำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่โต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง ชุดผ้านุ่งห่มเรียบร้อย ใบหน้ายังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากคืนที่ผ่านมาเชี่ยซูเงยหน้าขึ้นเห็นเพื่อนสาวแล้วเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามาหา พลางลอบมองตั้งแต่หัวจรดเท้า“เจ้าไปพบนายท่านมาหรือ” นางถามเสียงเบาเฉินอวี้หลันพยักหน้าสีหน้าของเชี่ยซูเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย“เช้านี้เลย…นี่คงไม่ใช่”ทั้งสองเงียบกันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เชี่ยซูจะยักเก้าอี้ให้อีกฝ่ายมานั่งใกล้ ๆ แล้วก้มเสียงลง“เป็นอย่างไรบ้าง…เจ็บมากหรือเปล่า”เฉินอวี้หลันก้มหน้า ใบหน้าแดงก่ำ“ตอนแรกเจ็บจนแทบน้ำตาไหล…ยิ่งพอเข้าไปสุดแล้ว ยิ่งรู้สึกเจ็บและจุกแน่นมาก”เชี่ยซูพยักหน้าช้า ๆ แล้วยิ้มอย่างเข้าใจ “ข้าก็เหมือนกัน เมื่อคืนตอนแรกเจ็บจนตัวแข็งทื่อ แต่ไม่นานก็เริ่มเสียวซ่าไปทั้งตัว…โดยเฉพาะตอนที่เขาเริ่มกระแทกแรง ๆ น่ะสิ ข้ารู้สึกเหมือนร่างตัวเองถูก
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 66  แอบเห็นใจ

ตอนที่ 66 แอบเห็นใจ ยังไม่ทันถึงยามคารวะ ข่าวจากเรือนตะวันฉายก็ผ่านไปทั่วจวนแล้ว เมื่อคืนเสิ่นเยี่ยนเหิงอยู่กับเชี่ยซูครั้นฟ้าสางก็ให้คนไปเรียกเฉินอวี้หลันถึงเรือน ก่อนออกไปค่ายจึงค่อยส่งนางกลับ ชิงยวนเล่าเบา ๆ ขณะช่วยติดปิ่นให้หวั่นถง “คนในโรงครัวพูดกันตั้งแต่เช้าเจ้าค่ะวันนี้ยังถามด้วยว่าจะให้เตรียมสำรับเย็นที่เรือนตะวันฉายอีกหรือไม่” หวั่นถงมองเงาสาวใช้ในกระจ “เรื่องสำรับยังมิทันมีคำสั่ง คนก็รู้แล้วหรือว่าจะจัดที่ใด” ชิงยวนเม้มปากก่อนตอบ “ต่างคาดกันไปเจ้าค่ะ...ผู้คนล้วนหาวิธีเอาตัวรอด” หวั่นถงยกมือแตะปิ่นให้มั่นคง มิได้กล่าวต่อ นางเหลือบมองห้องด้านข้าง ครั้นเห็นแม่นมหลิวกำลังอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เดินกล่อมจึงลุกขึ้น “ไปเถอะ อย่าให้ฮูหยินน้อยต้องรอ” เมื่อมาถึงเรือนฟู่หย่า อนุคนอื่นก็นั่งอยู่พร้อมแล้ว ซ่งเสวี่ยยกถ้วยชาขึ้นรับความอุ่นอย่างสงบ สวี่จิ่นเหยากำลังกล่าวบางอย่างกับตู้เหลียนอิน พอหวั่นถงเข้ามาเสียงสนทนาก็เบาลง เชี่ยซูกับเฉินอวี้หลันนั่งอยู่ปลายแถว คนหนึ่งก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม อีกคนประสานมือไว้บนตักแน่น ครั้นขยับนั่งก็ระวังกายมากกว่าคราวก่อ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 67 ผิดปกติ

ตอนที่ 67 ผิดปกตินายน้อยเป็นผู้เลือกทั้งสองด้วยตนเอง คนหนึ่งคล้ายดวงตา อีกคนคล้ายปากกับจมูกของนาง คราวแรกหวั่นถงเพียงประหลาดใจแล้วก็ปล่อยผ่านเพราะมีเรื่องต้องจัดการมากนักทว่าเมื่อมองสองคนนั้นเดินอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ความคล้ายคลึงกลับชัดจนละสายตาได้ยาก “นายน้อยไปค่ายแล้วใช่หรือไม่” “เจ้าค่ะ” “เมื่อคืนกลับเรือนหยางซู่ยามใด” ชิงยวนเหลือบมองผู้คนที่ยังอยู่บนทางเดิน “บ่าวยังมิได้ถามเจ้าค่ะ” หวั่นถงพยักหน้าแล้วเดินต่อ มิได้เอ่ยสิ่งใดจนพ้นสวนเล็กข้างเรือน เสิ่นเยี่ยนเหิงมีสตรีอยู่หลายคน นางรู้ดี ทว่าความทรงจำที่หลงเหลือของกู้หวั่นถงมิได้บอกว่าเขาเป็นคนมักมากถึงเพียงนี้ เขาเอาใจใส่เรื่องในค่าย ยามกลับจวนแม้มีคนคอยปรนนิบัติก็ยังรู้จักพักผ่อน มิได้ทำให้บ่าวทั้งจวนต้องคอยคาดเดาตั้งแต่เช้าจรดค่ำว่าจะเรียกหาผู้ใดอีก หรือเพียงเพราะรับคนใหม่เข้ามา หวั่นถงชะลอฝีเท้า ความคิดนั้นควรอธิบายได้ง่าย ทว่าภาพดวงตาของเชี่ยซูยังติดอยู่ในใจ หากเพียงต้องตาสตรีใหม่ เหตุใดทั้งสองจึงต้องคล้ายนางหากจะกล่าวว่าอีกฝ่ายมีใจรักหลงใหลนางเรื่องนี้ ค่อนข้างน่าขัน ป
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 68  ขอบคุณ

ตอนที่ 68 ขอบคุณเขายื่นมือมา หวั่นถงวางมือลงตามท่าทีที่คุ้นเคยครั้นนิ้วถูกกุมไว้ ความคิดเรื่องตรวจอาคมก็ย้อนกลับมาทันทีอยู่ใกล้เพียงนี้แล้ว นางมองมือของเขาที่ประคองมือตนไว้ หากอาศัยจังหวะนี้หลับตาพักสักครู่ เขาอาจมิทันสงสัยทว่าพอเงยหน้ากลับพบสายตาคมกำลังจับอยู่ที่ใบหน้า“มือยังเย็นอยู่”เสิ่นเยี่ยนเหิงพลิกฝ่ามือนางขึ้นเล็กน้อย ใช้นิ้วคลึงปลายนิ้วที่เย็นกว่าตน “หมอให้กินยาต่ออีกกี่วัน”“ยังต้องกินต่อเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็พักให้มากหน่อย”หวั่นถงยิ้มรับ แต่ความคิดเมื่อครู่หยุดลงแล้ว ชายหนุ่มสังเกตแม้แต่มือที่เย็น หากนางหน้าซีดหรือหายใจผิดจังหวะระหว่างตรวจมนต์ เขาย่อมถามต่อ ทั้งอาจเรียกหมอมาในทันทีเสิ่นเยี่ยนเหิงขยับเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วอีกข้างเกลี่ยปอยผมที่ตกลงข้างแก้มให้นาง“มีเรื่องใดอยู่ในใจหรือ”หวั่นถงเงยหน้าสบตาระยะห่างที่ลดลงทำให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นนางเคยตั้งใจให้ดวงตาคู่นี้มองตนด้วยความเอ็นดู บัดนี้เมื่อเขามองอยู่นานกลับต้องคอยระวังทุกท่าทีของตนเอง“ไม่มีเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มเหลือบไปทางห้องข้าง“ให้แม่นมช่วยดู เจ้าไม่จำเป็นต้องตื่นทุกครั้ง”“ข้าทราบเจ้าค่ะ”เขายังมิได้ปล่อยมื
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 69  พร้อมกัน

ตอนที่ 69 พร้อมกัน เสิ่นเยี่ยนเหิงมองสายตาที่ประหม่าของนาง แล้วยกมือขึ้น นิ้วแตะรอยแดงที่ต้นคอเบา ๆ“รอยนี้ยังไม่จาง…” เสียงของเขาต่ำลงเฉินอวี้หลันกลืนน้ำลาย มือที่วางบนตักกำชายกระโปรงบาง ๆ แน่นขึ้น รู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายกำลังตอบสนองเกินกว่าจะปกปิดได้ น้ำค่อย ๆ ซึมออกมาจนผ้าชั้นในเปียกชื้นเชี่ยซูที่นั่งอยู่อีกด้านยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ตาเหลือบมองทั้งสองคนอย่างเงียบ ๆเสิ่นเยี่ยนเหิงไม่รีบ เพียงใช้นิ้วลูบไล้รอยแดงนั้นวนเป็นวงเล็ก ๆ แล้วเลื่อนลงไปตามแนวไหปลาร้า“เมื่อเช้าข้าทำให้เจ้าไม่ทันเสร็จ…” เขากล่าวเสียงเรียบ “คืนนี้จะชดเชยให้” เพียงคำนั้น เฉินอวี้หลันตัวสั่นอีกครั้ง เบื้องล่างยิ่งเปียกแฉะจนสงกลิ่นคาวหอมรัญจวนเขายกมืออีกข้างไปจับคางของนาง เงยหน้าขึ้นให้สบตา“ยืนขึ้น”เฉินอวี้หลันลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ชุดไหมบาง ๆ เลื่อนตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นไหล่และเนินอกมากขึ้น รอยจูบสีแดงเข้มปรากฏเด่นชัดใต้แสงโคมเสิ่นเยี่ยนเหิงจับชายเสื้อชั้นในของนาง แล้วดึงลงช้า ๆ จนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ จากเช้านี้เชี่ยซูวางถ้วยชาลง แล้วลุกขึ้นเดินมาข้างหลังหญิงส
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 70  ตอบแทน

ตอนที่ 70 ตอบแทน เสิ่นเยี่ยนเหิงถอนตัวออกช้า ๆ น้ำขาวขุ่นไหลซึมตามออกมาจากทางเข้าที่ยังแดงและบวมเล็กน้อยของเฉินอวี้หลัน เขาเอนตัวลงนอนระหว่างกลาง ดึงทั้งคู่เข้ามากอดไว้ข้างละคน“เชี่ยซู เจ้าทำดีมาก คืนนี้ยังไม่จบ…เจ้าจะได้สิ่งที่ดีตอบแทน”เขาพูดเสียงแหบ มือใหญ่ลูบหลังของเชี่ยซูอย่างเอ็นดูขณะที่อีกมือกดเบา ๆ ที่ท้องน้อยของเฉินอวี้หลันเฉินอวี้หลันซบหน้าลงที่อกเขา หัวใจยังเต้นแรง ร่างกายอ่อนแรงแต่ส่วนล่างยังรู้สึกอุ่นและเต็มไปด้วยน้ำของเขา นางนึกถึงบทสนทนาตอนกลางวันที่คุยกับเชี่ยซูขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ“ข้าไม่กล้า” “วิธีนี้ข้าเรียนรู้มาจากหญิงสาวในหอนางโลม พวกนางบอกรับรองว่านายน้อยจะต้องโปรดปรานเรามากขึ้น” “แต่ว่า” “เอาเถอะ...ข้าจะเป็นคนเริ่ม เจ้ารอดู” ตอนนั้นนางยังไม่เข้าใจคำพูดของเชี่ยซู ทว่ามันสุดยอดไปเลยความจุกแน่นที่เคยทำให้เจ็บกลับกลายเป็นความรู้สึกที่นางอยากได้ซ้ำอีก ทุกครั้งที่เขาพุ่งเข้าไปสุด ทุกครั้งที่โคนชนแน่นกับร่าง นางรู้สึกเหมือนถูกครอบครองจนหมดสิ้น ไม่มีที่ว่างแม้แต่น้อยและที่สำคัญ…นายน้อยชื่นชอบขนาดนี้จริง ๆนางไม่คิดว่
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
56789
...
11
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status