ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ตอนที่ 31 ไม่ร้ายเรือนจันทร์ฉายหวั่นถงที่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ โดยมีชิงยวนคอยนวดเฟ้นที่ขาแผ่วเบา มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น นางได้รับรู้ทุกคำพูดที่เกิดขึ้นในเรือนพยาบาลผ่านสายลับของนางเรียบร้อยแล้ว“ความโกรธทำให้คนโง่ลงเสมอ...” หวั่นถงรำพึงพลางหยิบกระจกขึ้นมาดูใบหน้าซีดเซียวของตนเองอีกครั้ง “จิงเจียวกำลังจะทำลายตัวเองด้วยมือของนางเอง ยิ่งนางอาละวาด ยิ่งนางแสดงความหึงหวงหน้ามืดตามัว นายน้อยที่รักความสงบและเกลียดความวุ่นวายย่อมจะยิ่งถอยห่าง...นางกล้าทำร้ายข้า..ข้าไม่ปล่อยนางไปแน่นอน”นางหันไปหาชิงยวน “เจ้าไปกระพือข่าวในเรือนหลักเพิ่มอีกนิด บอกว่านายน้อยชมว่ายามที่ข้าป่วย ข้าดู ‘น่าทะนุถนอม’ กว่ายามปกติเสียอีก ข้าอยากเห็นว่าจิงเจียวจะแสร้งป่วยตามข้า หรือจะบุกมาบีบคอข้าให้ตายไปข้างหนึ่ง”“รับบัญชาเจ้าค่ะนายหญิง”ชิงยวนยิ้มรับด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กันเสียงร้องไห้โยเยแผ่วเบาของทารกน้อยดังขึ้นหวั่นถง ที่เมื่อครู่ยังนั่งวางหมากด้วยแววตาเย็นชาพลันเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที นางขยับกายลุกขึ้นอย่างแช่มช้าแม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงที่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์รำไรส

ตอนที่ 33 เร่งเพิ่มคนหวั่นถงหาได้ใส่ใจเรื่องที่เสิ่นเยี่ยนเหิงจะรับอนุเพิ่มแม้แต่น้อย ในทางกลับกันนางกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก ด้วยหวังว่าสตรีเหล่านั้นจะช่วยดึงความสนใจของเขาไปเสีย ให้เขามีเวลาแวะเวียนมาหานางน้อยลงกว่าเดิมนางอุ้มบุตรชายตัวน้อยไว้ในอ้อมอกพลางหยอกล้อด้วยแววตาอ่อนโยน “เจ้าไม่อยากให้แม่แก้แค้นหรือ...นางทำร้ายแม่ก่อน.. นางทำให้มารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าต้องสิ้นชีพ”ทารกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พลางขยับตัวไปมา ราวกับจะเข้าใจภาษาและกำลังโต้ตอบกับหวั่นถงเป็นเรื่องเป็นราว นางมองภาพนั้นแล้วคลี่ยิ้มบางนางอุ้มบุตรชายตัวน้อยไว้ในอ้อมอกพลางหยอกล้อด้วยแววตาอ่อนโยน “ไม่อยากให้แม่ผูกเวรผูกกรรมเพิ่มหรือ... ได้ๆ แม่รับปากเจ้าว่าจะไม่เป็นฝ่ายตั้งแง่หาเรื่องนางก่อน แต่ถึงอย่างไรพวกเราก็ต้องเตรียมตัวป้องกันไว้ให้ดี จะประมาทเล่ห์เหลี่ยมคนพรรค์นั้นไม่ได้เด็ดขาด”หลังจากคุยกันได้ไม่กี่ประโยค ทารกน้อยก็ค่อยๆ เคลิ้มหลับไปในอ้อมแขน หวั่นถงระบายยิ้มบาง “คุยกันยังไม่ทันรู้ความ เจ้าก็หลับเสียแล้วหรือ”นางวางบุตรชายลงในเปลอย่างแผ่วเบา ไกวเปลกล่อมอยู่ครู่หนึ่งจนมั่นใจว่าเด็กน้อยหลับสนิท จึงลุกขึ้นเดินออกมาพยักหน

ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก หวั่นถงปรายตามองหญิงสาวทั้งสองที่ยกถาดน้ำชาเข้ามาคารวะหัวใจนางสะดุดเหตุใด…พวกนางจึงดูคล้ายตนเองถึงเพียงนี้อนุห้าชื่อ เชี่ยซูสวมอาภรณ์สีอ่อนเรียบตา ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเรียวสงบท่าทางสำรวม นิ่งเงียบให้ความรู้สึกคล้ายสตรีที่ไม่แย่งชิงส่วนอนุหกชื่อ เฉินอวี้หลันรูปโฉมอาจมิได้สะดุดตาในแรกเห็นทว่ารอยยิ้มบางที่มุมปาก และแววตาที่นิ่งลึกกลับมีเสน่ห์บางอย่างซ่อนอยู่ เป็นความอ่อนโยนที่ดูไม่อ่อนแอขณะเดียวกัน—เชี่ยซูและเฉินอวี้หลันก็ลอบมองหวั่นถงเช่นกันเมื่อเชี่ยซูและเฉินอวี้หลันคารวะเสร็จ สวี่จิ่นเหยาคลี่ยิ้มบาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร“สองท่านงดงามนัก ฮูหยินเอกช่างเลือกคนได้เหมาะสมจริง ๆ”“ดูแล้ว… ชวนให้รู้สึกคุ้นตาอยู่ไม่น้อย”สายตานางชำเลืองไปทางหวั่นถงเพียงครู่เดียวตู้เหลียนอินยกถ้วยชาขึ้นจิบ เอ่ยเบา ๆ คล้ายพูดกับตนเอง“ในจวนนี้ หากวางตัวให้ถูกที่ ก็ย่อมอยู่อย่างสงบได้”“โดยเฉพาะ… ผู้ที่รู้ว่าควรเงียบเมื่อใด” ถ้อยคำดูอ่อนโยน หากสายตาที่ทอดไปยังหวั่นถงกลับจับจ้องอยู่ชั่วอึดใจซ่งเสวี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สุภาพสมฐานะกิริยาท่าทางสงบงดงาม ไร้

ตอนที่ 37 สะกดวาจาหวั่นถงหยิบตลับเครื่องประทินโฉมจากแต่ละร้านขึ้นมาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ นางเปิดฝาตลับออกทีละชิ้นใช้ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อครีมและสูดดมกลิ่นหอมของชาดอย่างละเอียดลออ“ร้านแรกนับว่าสินค้าดีที่สุด...” นางเปรยขึ้นพลางพิจารณาเนื้อชาดสีแดงสดในตลับไม้เรียบง่าย “เนื้อละเอียด ซึมซาบไว และไม่มีกลิ่นฉุนของเกสรดอกไม้ที่มากเกินไป”นางวางตลับนั้นลง ก่อนจะหยิบตลับหรูหราที่ซื้อมาจากร้านใหญ่โตชื่อดังในย่านการค้าขึ้นมาเปิดดู แล้วส่ายหน้าเบาๆ“ส่วนร้านใหญ่ ล้วนเน้นไปที่ตลับเสียมากกว่า” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “เนื้อแป้งแข็งกระด้าง กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกเพื่อปกปิดคุณภาพที่ต่ำเตี้ย พวกนางคงชอบใจที่ได้ครอบครองตลับเงินแกะสลักสวยงาม แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่ทาลงบนผิวนั้นหาได้มีค่าอันใดไม่”นางใช้ปิ่นเงินค่อยๆ คนเนื้อชาดจากร้านแรกที่นางชมว่าดีที่สุด ผสมเข้ากับผงสีดำละเอียดประดุจเถ้าถ่านและน้ำมันพรายที่นางปรุงขึ้นเป็นพิเศษ กลิ่นหอมเย็นยะเยือกอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟจากเตาสะท้อนในดวงตาของนางดูลึกลับและน่าขนลุก จนชิงยวนยังต้องลอบกลืนน้ำลายเมื่อเนื้อชาดเริ่มเซตตัวเป็นสีแดงก่ำดุจเลือดนกและขึ้นเงา

ตอนที่ 39 มิใช่หามาได้โดยง่ายชื่อเสียงของ ‘สำนักเมฆาเร้นลับ’ และ ‘สีผึ้งมนตราเมฆา’ เลื่องลือไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงเพียงชั่วข้ามคืน กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในโรงน้ำชาและเรือนพักของเหล่าชนชั้นสูง บรรดาขุนนางและเศรษฐีต่างส่งบ่าวรับใช้มาเฝ้าที่ตีนเขาตั้งแต่รุ่งสางเพื่อหวังจะได้ครอบครองของวิเศษนั้นบ้างเมื่อมีกลุ่มคนจำนวนมากเริ่มเบียดเสียดและถามไถ่ถึงวิธีที่จะได้สีผึ้งมาไว้ในครอบครองอีกครั้ง เหอซาง ที่นั่งสงบอยู่ด้านบนจึงส่งสัญญาณให้ศิษย์เอกก้าวออกมาประกาศแก่ฝูงชน“ของสิ่งนั้นทำขึ้นในวันมงคลเปิดสำนักเพียงครั้งเดียว มิได้มีมาโดยง่าย!”ศิษย์เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานทรงพลังตามที่ได้รับฝึกฝนมา “การจะหลอมรวมมวลสารมงคลให้เข้ากับพลังแห่งเมฆาเร้นลับต้องรอฤกษ์ยามที่เหมาะสม ยามนี้สีผึ้งมนตราเมฆาได้แจกจ่ายไปจนสิ้นแล้ว ผู้ที่มาช้าโปรดทำใจและรอกาลเวลาที่ฟ้าจะเปิดอีกครั้งเถิด”คำกล่าวนี้ประดุจการราดน้ำมันเข้ากองไฟ ยิ่งบอกว่า ‘หาได้ยาก’ และ ‘มิได้มีโดยง่าย’ ความต้องการของผู้คนก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว จากเดิมที่เป็นเพียงความเลื่อมใส บัดนี้กลับกลายเป็นความคลั่งไคล้และกระหายที่จะครอ