All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 ยันต์คุ้มภัยนอกนครหลวงหลายสิบลี้ขบวนทหารเคลื่อนเข้าสู่ทางแคบระหว่างหุบเขา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูง เถาวัลย์พันเกี่ยวหนาแน่น แสงอาทิตย์ลอดลงมาได้เพียงรำไรหัวหน้ากองยกมือขึ้น“ช้าก่อน”ทุกคนหยุดม้าโดยพร้อมเพรียงรอบด้านเงียบผิดปกติแม้แต่เสียงนกยังไม่ปรากฏทหารผู้หนึ่งกวาดตามองสันเขา“ที่นี่เงียบเกินไป”สิ้นเสียง—ฟิ้ว!ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งลงมาจากหน้าผา“มีซุ่มโจมตี!”เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมห่าธนูที่เทลงมาราวสายฝนเหล่าทหารต่างชักดาบ บ้างยกโล่ บ้างกระโดดลงจากหลังม้าเพื่อหาที่กำบัง ชายร่างผอมผู้หนึ่งเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงมาที่ลำคอรวดเร็วจนไม่มีเวลาแม้แต่จะยกดาบปัดเขาเบิกตากว้างชั่วขณะที่คิดว่าครานี้คงต้องทิ้งชีวิตไว้กลางหุบเขา—อกเสื้อพลันร้อนวาบลูกธนูที่กำลังพุ่งเข้าหาลำคอกลับเบนทิศอย่างประหลาดฉึก!มันปักลงบนลำต้นไม้ข้างกายแทนทหารผู้นั้นยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนรีบล้วงมือเข้าอกเสื้อแผ่นผ้าไหมที่เหอฉีมอบให้เมื่อช่วงสายกำลังอุ่นจัดอยู่ในฝ่ามือ อักขระสีแดงบนผืนผ้าซีดจางลงไปกว่าครึ่ง“ยันต์…”เขาพึมพำด้วยความตกตะลึง“มีฤทธิ์จริงหรือ…”ยังมิทันได้คิดใ

ตอนที่ 33 ให้ข้าเถอะเรือนฟู่หย่าสาวใช้กำลังเสียบปิ่นลงบนมวยผมของหลินจิงเจียว พลางรายงานเรื่องที่เห็นระหว่างออกไปซื้อของ“ชิงยวนหิ้วเครื่องบำรุงผิวกลับมาไม่น้อยเจ้าค่ะ อนุสี่คงคิดจะแต่งตัวรับท่านรองแม่ทัพ”หลินจิงเจียวมองเงาในกระจก“นางอยากแต่งก็ให้นางแต่งไปเถิด”นางขยับปิ่นให้ตรงกว่าเดิม“เพียงเท่านี้ ข้าจะถือสาไปทำไม”สาวใช้ยังไม่ทันประจบต่อ เสียงรายงานจากหน้าประตูก็ดังขึ้น“ท่านรองแม่ทัพกลับถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ กำลังคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่านอยู่”มือของหลินจิงเจียวหยุดทันที“ไปดูเล่อเอ๋อร์ แต่งตัวเรียบร้อยหรือยัง”ครู่ต่อมา หน้าเรือนหยางซู่ก็มีสตรีมาชุมนุมพร้อมหน้าซ่งเสวี่ยยืนข้างอวี้เหยา คอยจัดชายแขนเสื้อให้บุตรสาว สวี่จิ่นเหยาลูบปอยผมเหนือหูอีกครั้ง ส่วนตู้เหลียนอินยืนเงียบอยู่ถัดไป มีสาวใช้ช่วยประคองแขนหวั่นถงอยู่ท้ายแถว อุ้มรุ่ยเหินซึ่งเปลี่ยนอาภรณ์สะอาดแล้วเสื้อของลูกสะอาดดีส่วนไหล่ของนางเพิ่งถูกเขาคายนมใส่ นางไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก“นายหญิง ให้บ่าวรับคุณชายก่อนหรือไม่เจ้าคะ”ชิงยวนกระซิบถาม เมื่อเห็นนางสลับแขนเป็นครั้งที่สองหวั่นถงส่ายหน้า“อีกสักครู่เถิด”นางขยับผ้าที่ห่อ

ตอนที่ 35 ถ้อยคำใต้แสงโคมแสงสุดท้ายเลือนจากชายคา โคมหน้าระเบียงถูกจุดขึ้นทีละดวง ลมค่ำพากลิ่นดินชื้นลอดม่านเข้ามาเจือกลิ่นน้ำแกงบนโต๊ะหวั่นถงวางตะเกียบลงมื้อค่ำกับตู้เหลียนอินผ่านไปอย่างเงียบงัน อีกฝ่ายแทบไม่แตะอาหาร มีเพียงนิ้วที่ลูบขอบถ้วยชาซ้ำอยู่ตรงเดิม“น้องสี่”นางเงยหน้ารับ“เจ้าว่าคืนนี้ หลังออกจากเรือนฟู่หย่าแล้ว นายน้อยจะเรียกผู้ใดไปปรนนิบัติ”ตู้เหลียนอินถามด้วยเสียงเบา หากมือที่ประคองถ้วยกลับเกร็งจนข้อซีดหวั่นถงตอบอย่างสำรวม“เรื่องของนายน้อย ข้ามิกล้าคาดเดาเจ้าค่ะ”“มิกล้า หรือไม่จำเป็นต้องเดาแล้ว”ถ้วยชาถูกวางลงแรงกว่าที่ควร น้ำกระเพื่อมจนเกือบล้นขอบตู้เหลียนอินยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นแตะริมฝีปาก แต่ปิดรอยขมขื่นในน้ำเสียงไม่มิด“มีคุณชายสามอยู่ในอ้อมแขนแล้ว เจ้าจึงนั่งเย็นใจได้สินะ แต่ก่อนข้ายังเห็นเจ้าคอยฟังข่าวจากเรือนนายน้อยอยู่ทุกวัน”หวั่นถงมิได้รีบตอบ เปลวโคมไหวผ่านดวงหน้าของนาง ขณะที่นอกม่านมีเสียงกล่อมเด็กแว่วมาบางเบานางฟังจนแน่ใจว่าบุตรมิได้ร้อง แล้วจึงหันกลับมา“ข้ามีคุณชายสามต้องดูแลจริงเจ้าค่ะ”ตู้เหลียนอินเม้มปาก“เจ้ากำลังเอาลูกมาข่มกับข้าหรือ”หวั่นถงวางมือจ

ตอนที่ 37 คนหนึ่งนึกถึง คนหนึ่งหลับสบายหลินจิงเจียวหลับแล้ว มือที่เคยวางบนแขนสามีคลายลงข้างหมอน เสิ่นเยี่ยนเหิงดึงผ้าห่มให้พ้นปลายนิ้วของนาง ก่อนเอนกลับไปในความเงียบเขาควรหลับได้เสียทีทว่าครั้นปิดตา ภาพหนึ่งกลับผุดขึ้นมากู้หวั่นถงนั่งอยู่ปลายโต๊ะ ตะเกียบค้างเหนือชาม ดวงหน้าซีดเล็กน้อยเงยขึ้นรับคำเหน็บ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจนคนฟังเกือบลืมว่าถ้อยคำนั้นมิได้อ่อนตามหากให้เขากินตามขนาดเอวของแม่ เกรงว่าเขาจะไม่อิ่มเสิ่นเยี่ยนเหิงลืมตาเขาเหลือบมองสตรีที่หลับอยู่ข้างกายเสิ่นเยี่ยนเหิงยกมือกดหัวคิ้ว ความเหนื่อยยังอยู่ ทว่ามีความกระสับกระส่ายบางอย่างซึ่งหาเหตุไม่ได้คอยรั้งไว้ทุกครั้งที่กำลังจะหลับหรือเขาจะขาดสตรีไปนาน จนทำให้ยังต้องการอยู่อีกชายหนุ่มหารู้ไม่มันคือมนต์เรียกจิตที่หวั่นถงลงไว้ก่อนเขากลับจวนเริ่มเผยฤทธิ์นางหวังเพียงให้เขาเอ็นดูเพื่อให้มารดาและบุตรมีที่ยืนมั่นคงขึ้นในจวน อาคมที่ฝากไว้เบาบางมิได้สั่งให้เขารักหรือบังคับฝีเท้า หากปลุกภาพของนางให้ชัดขึ้นในความทรงจำ ยิ่งเขาแสวงหาความสงบจากความใกล้ชิดกับสตรีอื่น ภาพนั้นกลับยิ่งย้อนมาแตะต้องใจผู้ร่ายเองก็ยังไม่รู้ว่ามันกำ

ตอนที่ 39 คืนที่ใจไม่สงบ 2/2ลมหายใจของเสิ่นเยี่ยนเหิงหนักขึ้นทุกขณะจิ่นเหยารับรู้ได้ถึงแรงอารมณ์ที่กำลังไต่ขึ้นถึงขีดสุดจากอ้อมแขนที่รัดแน่นกว่าเดิม และจังหวะซึ่งไม่เหลือความยั้งมือดังเช่นตอนแรก“ท่านพี่…”เสียงของนางสั่นจนแทบไม่เป็นคำชายหนุ่มมิได้ตอบเพียงกอดร่างนางไว้แน่น ก่อนทั้งร่างจะเกร็งขึ้นในชั่วขณะหนึ่งลมหายใจร้อนจัดตกกระทบข้างแก้มทุกสิ่งหยุดนิ่งลงราวสองสามอึดใจจิ่นเหยาหลับตา หอบหายใจอยู่ในอ้อมแขนของเขาในที่สุด…นางแอบถอนใจด้วยความโล่งอกคืนนี้เขาดุดันเสียจนเรี่ยวแรงของนางแทบไม่เหลือ บัดนี้เมื่อเขาสมใจแล้ว ก็คงยอมปล่อยให้นางพักเสียทีจิ่นเหยาคลายแขนที่โอบรอบคอเขา“ท่านพี่…”น้ำเสียงอ่อนลงอย่างคนหมดแรง“ข้าเรียกสาวใช้เข้ามาเตรียมน้ำดีหรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเยี่ยนเหิงกลับไม่ตอบแต่จิ่นเหยารู้สึกถึงมือใหญ่ที่ยังคงวางอยู่ตรงเอวนางลืมตาขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมซึ่งมิได้มีแววว่าจะสงบลงแม้แต่น้อยหัวใจนางกระตุก“ท่าน…”แขนที่เพิ่งคลายออกพลันถูกรวบกลับเข้าไปหาจิ่นเหยาตกใจจนต้องยกมือยันอกเขา“ท่านพี่!”เสิ่นเยี่ยนเหิงก้มมองใบหน้าแดงเรื่อของนาง“จะไปที่ใด”“ข้า…”จิ่นเหยาชะงัก“ข้าคิด