ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ตอนที่ 41 ส่งเสริมท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่ายที่สาดส่องลงมายังทางเดินหินอ่อนที่เชื่อมระหว่างเรือน อนุห้าและอนุหก กำลังเดินนวยนาดพลางสนทนาเรื่องวาสนาบารมีกันอย่างออกรสทว่าจังหวะนั้นเอง ร่างบางของหวั่นถง ในชุดสีฟ้าซีดดูสะอาดตาก็เดินผ่านมาพร้อมกับ ชิงยวนและเสี่ยวจู่ นางก้าวเดินอย่างช้าๆ ท่าทางดูอ่อนแรงทว่ายังคงความสง่างามไว้อย่างน่าประหลาด เมื่อเห็นสตรีทั้งสองหวั่นถงก็หยุดชะงักพลางคลี่ยิ้มจางๆ ที่ดูไร้พิษสง“อ้าว... เป็นน้องหญิงทั้งสองนี่เอง” นางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเชี่ยซูและเฉินอวี้หลันรีบชะงักกิริยาพลางย่อกายทำความเคารพตามมารยาท ทว่าแววตากลับลอบสำรวจใบหน้าของหวั่นถงอย่างรวดเร็วเพื่อเปรียบเทียบกับตนเอง“ข้าเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ไปซื้อหาเครื่องประทินโฉมมาเสียหลายชิ้น” หวั่นถงเอ่ยพลางปรายตามองห่อของในมือชิงยวน ก่อนจะทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ่า... ความจริงตั้งแต่พวกน้องหญิงเข้าจวนมา ข้าในฐานะพี่หญิงก็ยังไม่มีของพบหน้ามอบให้พวกเจ้าเลย ช่างเสียมารยาทนัก”นางหันไปพยักหน้าให้ชิงยวนเปิดห่อของ แล้วหยิบตลับชาดไม้แกะสลักลวดลายประณีตสองตลับขึ้นมา ยื่นส่งให้สตรีทั้งสองคนละตลับ“รับไปเถ

ตอนที่ 43 หรือจะไม่ได้ผลหวั่นถงนิ่งงันไปครู่ใหญ่หลังจากฟังคำรายงานของชิงยวน นางมองดูใบหน้าหลับปุ๋ยของบุตรชายวัยสี่เดือนที่นอนอยู่ในอ้อมแขน พลางใช้ความคิดอย่างหนัก“เขามองเห็นได้เองงั้นหรือ...”หวั่นถงพึมพำ น้ำเสียงแฝงความหนักใจอย่างปิดไม่มิด “วิชาที่ข้าเรียนมา การมองเห็นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ หากดวงจิตเหล่านั้นรู้ว่ามีคน ‘เห็น’ และ ‘สื่อสาร’ กับพวกมันได้ พวกมันจะมารวมตัวกันเพื่อสูบเอาไอชีวิตจากผู้นั้นจนร่างพังทลาย”นางอยากจะบุกไปที่สำนักเมฆาเร้นลับเสียเดี๋ยวนั้นเพื่อสั่งสอนวิธีสะกดดวงตาให้เหอซาง ทว่าสถานการณ์ในจวนกลับไม่เป็นใจ“เสิ่นเยี่ยนเหิงยังอยู่จวน...” หวั่นถงเอ่ยเสียงเบานางรู้ดีว่าชายหนุ่มผู้นี้แม้จะดูเหมือนไม่ใส่ใจนางนัก แต่เขาก็มีสัญชาตญาณของทหารที่ว่องไว หากนางผลุนผลันออกไปในยามที่เขาอยู่ จวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยหูตาของเขาย่อมต้องเกิดพิรุธนางจำเป็นต้องรอ... รอเวลาอีกหลายวันกว่าที่เสิ่นเยี่ยนเหิงจะมีกำหนดการเดินทางไปคุมการฝึกที่ค่ายทหารนอกเมืองตามปกติ“ชิงยวน เจ้าไปบอกเหอซาง... ให้เขาพก ‘ยันต์มหาอุด’ ที่ข้าเคยให้ไว้ติดตัวตลอดเวลา ห้ามเขาทำพิธีส่งวิญญาณให้ผู้ใดอีกในช่วงนี้เ

ตอนที่ 45 สูญวิญญาณ เหอซางชะงักงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ เขามองสลับระหว่างความว่างเปล่าที่เหอฉีบอก กับร่างเด็กชายที่เขายังคงเห็นนั่งอยู่อย่างชัดเจน ทันใดนั้น เด็กคนนั้นก็ค่อยๆ หันหน้ามามองเหอซาง...ดวงตาของเด็กน้อยมืดมิดไร้ตาขาวก่อนจะอ้าปากคล้ายจะสื่อสารบางอย่างแต่กลับมีเพียงควันสีดำจางๆ พุ่งออกมาเหอซางรู้สึกเหมือนพลังชีวิตถูกกระชากออกจากร่างอย่างรุนแรง หน้ามืดวิงเวียนจนต้องคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น ราวกับกำลังปะทะกับไอเย็นยะเยือกที่รายล้อมตัวเขา“อาจารย์เหอ! ท่านเห็นลูกชายข้าจริงๆ หรือ!” ฮูหยินเอกถลาเข้ามากอดขาเขา ร้องไห้ปานจะขาดใจ “ลูกชายข้าที่ตายไป... ปีนี้เขาอายุครบเจ็ดขวบพอดี! ท่านเห็นเขาใช่ไหม!”เหอซางพูดไม่ออก ลมหายใจเริ่มติดขัด เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนั้นว่า คำเตือนของชิงยวนเรื่อง ‘อย่าสบตา’ และ ‘อย่าสื่อสาร’นั้นร้ายแรงเพียงใด ยามนี้วิญญาณเด็กน้อยเริ่มเกาะกุมแขนของเขา และเขาเริ่มรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่มีกำลังถูกสูบหายไปในความมืดมิดเหอฉีใจหายวาบเมื่อเห็นบิดาหน้าซีดเผือดล้มพับลงไป เขาเข้มแข็งพอที่จะไม่สติแตก รีบโผเข้าพยุงร่างของเหอซางให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พลางเอ่ยข

ตอนที่ 47 สร้างชื่อเสียงเด็กน้อยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับกลัวว่าคำพูดจะสลายไปกับลม“ข้า… วาดภาพท่านแม่ไว้”น้ำเสียงเด็กน้อยสั่นเครืออย่างน่าสงสาร“ข้าม้วนเก็บไว้ รวมกับตำรา”“ท่านช่วยนำไปให้นางได้หรือไม่…”เสียงนั้นสั่นไหวขึ้นอีก“แล้วช่วยบอกท่านแม่ด้วยว่า…”“ชาตินี้ ข้าไร้วาสนา”“บุญคุณของนาง ข้าขอจดจำไว้”“ขอตอบแทน… ในชาติหน้า”ถ้อยคำสุดท้ายนั้นเบาล่องลอยนัก แต่กลับหนักแน่นดั่งขุนเขา“ข้ารับปากเจ้า...” หวั่นถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ข้าจะนำภาพวาดนั้นไปมอบให้มารดาของเจ้าด้วยตนเอง และจะบอกคำกล่าวของเจ้าให้นางได้รับรู้ทุกคำ”เด็กน้อยได้ยินดังนั้น ร่างเลือนลางที่เคยสั่นเทาก็ดูสงบลง แววตาที่เคยมืดมิดพลันมีประกายแสงจางๆ“ขอบพระคุณท่านแม่ครู...” เด็กชายย่อกายคารวะอย่างงดงาม ราวกับคุณชายน้อยที่ยังมีชีวิตอยู่หวั่นถงไม่รอช้า นางเริ่มบริกรรมคาถาปลดปล่อยดวงวิญญาณมือเรียวขยับวาดอาคมกลางอากาศเป็นรูปดอกบัวตูม แสงสีนวลตาค่อยๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วเข้าโอบอุ้มร่างของเด็กชายไว้ ไอเย็นที่เคยปกคลุมห้องสวดมนต์เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยไออุ่นแห่งกุศลที่นางส่งมอบให้“จงไปเถิด... ทิ้งคว

ตอนที่ 49 ถ่ายทอดวิชา ชื่อเสียงของ สำนักเมฆาเร้นลับ ขจรขจายไปทั่วเมืองหลวงดั่งไฟลามทุ่ง เรื่องเล่าที่อาจารย์เหอเห็นนิมิตม้วนภาพวาดที่ซ่อนเร้นของลูกชายขุนนางใหญ่ กลายเป็นตำนานที่ผู้คนกล่าวขานถึงความศักดิ์สิทธิ์ไม่มีใครกังขาในบารมีของสำนักนี้อีกต่อไปทว่า ร่างกายของเหอซางยังคงบอบช้ำจากไอหยินที่เกาะกินลึกถึงกระดูก หวั่นถงจึงสั่งการให้เขาเฟ้นหาศิษย์ “จงเลือกศิษย์ที่มีจิตเมตตาและมีสมาธิมั่นคง ข้าจะให้เจ้าถ่ายทอดบทสวดส่งวิญญาณ”เหอซางนั่งประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก แม้สีหน้าจะยังดูซูบเซียวจากการสูญเสียพลังชีวิตไปมาก แต่รัศมีแห่งความเมตตาและน่านับถือกลับเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม เขาปรายตามองศิษย์ทั้งห้าคนที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่ามั่นคง“ช่วงนี้ร่างกายข้าอ่อนแรงนัก... ทว่าผู้คนที่มีความทุกข์ระทมจากการพรากจากคนรักยังหลั่งไหลเข้ามามากมายนัก เราไม่อาจปล่อยให้พวกเขาแบกความเศร้ากลับไปเช่นนั้นได้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อให้ศิษย์ทุกคนตั้งใจฟัง “ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ เพื่อจะถ่ายทอดวิชาสวดส่งวิญญาณ...วิชาที่ข้าได้รับประทานมาจากเบื้องบน เพื่อให้พวกเจ้าเป็นสะพ