All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 ผู้ที่มิได้รอเมื่อหวั่นถงกลับถึงเรือนจันทร์ฉาย เสี่ยวจู่กำลังอุ้มรุ่ยเอ๋อร์ที่เพิ่งตื่น“คุณชายสามตื่นแล้วเจ้าค่ะ”นางล้างมือแล้วรับบุตรมาอุ้ม เด็กน้อยกำสาบเสื้อ ก่อนซุกแก้มเข้าหา ความขุ่นใจจากเรือนฟู่หย่าจึงค่อยเบาลงหากคิดพาบุตรจากจวน นางต้องมีที่พึ่งเสียก่อน“แม่จะไม่ให้เจ้าต้องลำบากเพราะความใจร้อนของแม่”นางนั่งอุ้มเขาจนหลับยามค่ำ เสี่ยวจู่เตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดข้างเปลแม่นมหลิวมารับเวร ส่วนชิงยวนช่วยจัดอาภรณ์ให้นายหญิงหวั่นถงเพิ่งเอนกาย เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น“กู้หวั่นถง”เสิ่นเยี่ยนเหิงก้าวเข้ามานางลุกคารวะ ดวงหน้าผ่องขึ้นพร้อมรอยยิ้ม“นายน้อย… ท่านมาหาข้าหรือเจ้าคะ”ครั้นเงยหน้ารับสายตา กลิ่นสุราก็ลอยเข้ามาใกล้ ขากรรไกรเขาเกร็ง ดวงตาคมยังมีอารมณ์บางอย่างค้างอยู่เรื่องจากเรือนวารีฉายผุดขึ้นในใจคืนนี้นางจะรับมือไหวหรือไม่รอยยิ้มยังอยู่ ทว่าหัวคิ้วกลับขมวดนิดหนึ่ง ความกังวลที่เผลอเผยออกมาถูกเขามองเห็นก่อนนางเก็บทัน“เจ้าไม่ยินดีหรือ”หวั่นถงรีบเงยหน้า “ยินดีเจ้าค่ะ ข้ายินดีมาก”นางแตะปลายนิ้วบนแขนเสื้อเขาเบา ๆ แล้วหลุบตา น้ำเสียงอ่อนลง“ท่านอุตส่าห์มาถึงเรือนข้าจะไม

ตอนที่ 43 อีกสามสิบวันคืนนั้นหวั่นถงหลับเร็วกว่าที่คิด นางไม่ได้ยินเสียงแววครางของเหลียนอินที่พยายามส่งสารมาให้แม่นมหลิวกล่อมรุ่ยเอ๋อร์อยู่ข้างเปล เสี่ยวจู่เก็บถ้วยน้ำอุ่น ส่วนชิงยวนช่วยคลี่ผ้าห่ม พวกนางลอบมองหน้ากันเบา ๆ ร่างกายที่หวั่นถงใช้เป็นข้ออ้างอ่อนล้าอยู่จริง นางต้องใช้แรงลงอาคมมาก เมื่อไม่ต้องคอยระวังสีหน้าของตน เปลือกตาก็หนักจนฝืนไม่ไหวรุ่งเช้า ที่สำนักพรตหลังเก่า เสียงเรียกดังขึ้นตั้งแต่เหอซางยังมิทันจุดธูป“ท่านนักพรต! ท่านนักพรตอยู่หรือไม่ขอรับ”เขาเปิดประตู เห็นทหารกลุ่มเดิมยืนรออยู่ ใบหน้าของแต่ละคนมีความยินดีจนมิอาจปิดบัง ในที่สุดพวกเขาก็หาสำนักเจอเหอฉีรีบขยับถอยไปด้านหลังบิดา“พวกท่านมีธุระอันใด”“ยันต์ของท่านช่วยชีวิตพวกข้าไว้ขอรับ”ชายผู้หนึ่งหยิบผ้าไหมพับเล็กออกมา อักขระด้านในจางลงจนแทบมองไม่เห็น“ลูกธนูพุ่งตรงมาที่อกข้า แต่กลับแฉลบออกไป พี่น้องคนอื่นก็รอดจากเหตุคับขันเช่นกัน”เขาค้อมศีรษะต่ำกว่าเดิม “พวกข้าอยากขอยันต์เพิ่ม จะนำไปให้คนในกองเดียวกันด้วยขอรับ”เหอซางนิ่งไปคนที่รอดชีวิตมายืนยืนยันถึงฤทธิ์ของยันต์แล้ว ทว่าเหอซางไม่มีวิชาที่จะทำของเช่นนั้นขึ้นเอ

ตอนที่ 45 พรายเงายามค่ำ แม่นมหลิวกับเสี่ยวจู่อยู่กับรุ่ยเอ๋อร์ในห้องด้านข้าง ชิงยวนปิดประตูแล้วขยับโคม เงาตู้ไม้ทอดยาวไปถึงมุมห้องหวั่นถงลุกจากเก้าอี้ “จับตาดูข้า”นางเอื้อนคาถาแผ่วเบา ก่อนก้าวพ้นแสงโคมชิงยวนเห็นขอบร่างนายหญิงพร่าเลือน คล้ายเงาหลายสายซ้อนทับกัน ครั้นหันตาม หวั่นถงก็ยืนอยู่ข้างตู้แล้วมิได้ยินแม้เสียงฝีเท้า “วิชานี้ช่วยพรางกายให้กลืนกับความมืด จิตต้องนิ่ง หากวอกแวกก็จะเผยตัว”“บ่าวจะทำได้หรือเจ้าคะ”“ต้องฝึกก่อน”หวั่นถงกลับมานั่ง สีหน้าซีดลงเล็กน้อย จึงมิได้สาธิตซ้ำ เพียงสอนคาถาทีละวรรค แล้วให้สาวใช้ลองก้าวเข้าสู่เงาตู้พื้นไม้ลั่นเบา ๆชิงยวนหยุดทันที“อย่ากลั้นหายใจ ค่อย ๆ ผ่อนลม แล้วตั้งจิตใหม่”นางทำตาม ครานี้รู้สึกว่าน้ำหนักบนฝ่าเท้าเบาลง ชายแขนเสื้อค่อยเลือนเข้ากับความมืดความยินดีผุดขึ้นในใจ “นายหญิง บ่าว…”ยังมิทันกล่าวจบ เงาที่คลุมกายก็คลายออกหวั่นถงมองแล้วแตะขอบถ้วยชา“ยามใช้วิชา เก็บความดีใจไว้ก่อน”ชิงยวนหลุบตาอย่างขัดเขิน แล้วเริ่มใหม่กว่าจะพรางกายได้ชั่วอึดใจ เหงื่อก็ซึมตามไรผม ขาอ่อนจนต้องจับขอบตู้ไว้หวั่นถงเรียกให้หยุด“ใช้ซ้ำหลายคราย่อมหมดแรง

ตอนที่ 47 คนเฝ้าสำนักพรตยามค่ำ เสิ่นเยี่ยนเหิงเพิ่งตรวจบัญชีเสบียงเสร็จ เสียงโต้เถียงจากวงทหารก็ดังขึ้นข้างกองไฟ“ข้าฝากเงินไปแล้ว ท่านนักพรตให้รอสามสิบวันระหว่างนี้ใครจะรับรองว่าข้ารอด”“เจ้าก็อย่าเอาเงินไปทุ่มซื้อของจากผู้อื่น”“พวกเจ้ารอดเพราะยันต์ ข้าก็อยากมีบ้างจะผิดอันใด”ชายหนุ่มหยุดเดิน ทหารล้อมอยู่รอบกองไฟผู้หนึ่งกำผ้าไหมไว้แน่น อีกผู้หนึ่งยังพยายามขอซื้อต่อ“ยันต์หมดฤทธิ์แล้ว เจ้ายังจะซื้อหรือ”“ข้ามิได้ขอของเจ้า”เสิ่นเยี่ยนเหิงก้าวเข้าไป เสียงทั้งวงพลันเงียบลง“นำออกมาให้ข้าดู”ทหารรีบคารวะแล้ววางผืนผ้าตรงหน้าอักขระบางผืนจางจนแทบเหลือแต่รอยหมึกชายหนุ่มหยิบขึ้นตรวจ กลิ่นจันทน์อ่อน ๆ ยังติดอยู่ความคุ้นเคยทำให้ปลายนิ้วหยุดไปชั่วครู่“ทั้งหมดมาจากนักพรตคนเดียวกันหรือ”“ขอรับ ท่านนักพรตเหอซาง”เสิ่นเยี่ยนเหิงเหลือบมององครักษ์นามนี้เคยอยู่ในรายงานเรื่องสาวใช้เรือนจันทร์ฉาย “คนของเราสอบถามแล้วมิใช่หรือ”“ขอรับ” ชายหนุ่มวางผืนผ้าลงพอหันออกจากวง แล้วกำชับองครักษ์“สืบให้เงียบ ข้าต้องการรู้ที่มาของของเหล่านี้”วันต่อมา ชิงยวนไปดูทางสำนักศึกษาตามคำสั่งหวั่นถง อวี้เหยาออกมาพร้อมสา

ตอนที่ 49 คำสัตย์ของเสี่ยวจู่เหอซางคลำบ่า อาภรณ์ขาด ทว่าผิวกายไร้บาดแผล“พวกนั้นกลับแล้วหรือ”“ยังเฝ้าอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ”ชิงยวนกระซิบ ก่อนหยิบห่อผ้าออกจากอกเสื้อ“นายท่านฝากยันต์ผืนนี้มาด้วย ลงอาคมให้แน่นหนากว่าที่เคยส่งมา ท่านจงพกไว้”เหอซางรับมาเก็บทันที“หากพวกเขามาอีกเล่า”“ผู้บำเพ็ญย่อมมีวันอ่อนแรง ท่านไม่จำเป็นต้องรับคำท้าทุกครา”“คนหนึ่งเป็นองครักษ์ท่านรองแม่ทัพ วันหน้าอาจมิใช่เพียงคนของท่านที่มา”มือซึ่งกำยันต์หยุดนิ่ง “น้ำมนต์จะเสื่อมฤทธิ์ ส่วนยันต์ช่วยรับเคราะห์ได้อีกครา อย่าอวดว่าศาสตราใดก็ทำร้ายท่านไม่ได้”เหอซางพยักหน้าคำว่าคงกระพันที่เคยกล่าวคล่องปาก บัดนี้ไม่กล้าเอ่ยอีกชิงยวนรอจนทางด้านข้างเงียบ จึงพรางกายออกจากสำนัก พอพ้นกำแพงก็คลายวิชา ยืนพักจนขาที่อ่อนแรงพอจะก้าวต่อได้เมื่อกลับถึงเรือนจันทร์ฉาย โคมในห้องหวั่นถงยังสว่างนางนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เหงื่อซึมตามไรผม มือข้างหนึ่งกดใต้ชายโครง“เรียบร้อยแล้วหรือ”ชิงยวนรายงานเรื่องคมดาบและผู้ที่ยังเฝ้าสำนักหวั่นถงฟังจนจบ จึงค่อยผ่อนลมหายใจเหอซางรอดแล้ว ทว่าร่างกายนางเริ่มรับอาคมที่ใช้ไปไม่ไหว“ไปเรียกเสี่ยวจู่มา”ชิงยว