All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 สาลิกาลิ้นทอง 2/2ชิงยวนจึงขยับเข้ามาใกล้“นายหญิงให้ของที่ลงมนต์แก่คุณหนูรองหรือเจ้าคะ”หวั่นถงปรายตามอง “เสียงเบาหน่อย”ชิงยวนรีบลดเสียงลง“บ่าวเพียงไม่เข้าใจ เหตุใดต้องเป็นคุณหนูรอง”“เพราะนางกำลังเรียนอยู่ในสำนักศึกษาของเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่”หวั่นถงปิดฝากล่องขี้ผึ้งที่เหลืออยู่บนโต๊ะ “เด็กสาวเห็นของสวยงามชิ้นหนึ่ง ย่อมถามต่อกันไม่จบ หากอวี้เหยาใช้แล้วมีคนชม อีกไม่นานย่อมมีคนอยากได้ตาม”ชิงยวนเริ่มเข้าใจ “นายหญิงคิดจะขายหรือเจ้าคะ”หวั่นถงตอบทันที “ข้าไม่มีตระกูลหนุนหลัง เงินเก็บก็น้อย หากยังมัวแต่นั่งเล่นพิณรอสามี วันหนึ่งคงต้องขายพิณซื้อข้าวแล้ว”ชิงยวนมองตลับขี้ผึ้ง“แต่ท่านใช้มนต์กับของทุกชิ้นไม่ได้นะเจ้าคะ ร่างกายท่านยัง…”“ข้ารู้”มนต์สาริกาครั้งนี้ใช้พลังเพียงน้อยนิด แต่กลางอกก็ยังรู้สึกหนักอยู่บ้างหากทำพร้อมกันสิบตลับ เกรงว่าลูกค้ายังไม่ได้ปากหวาน คนขายอาจได้นอนกระอักเลือดอยู่ข้างเตาเสียก่อน“ข้าจะลงมนต์เฉพาะตลับแรก ๆ”นางกล่าว “เมื่อคนเริ่มชอบกลิ่น สีและเนื้อขี้ผึ้ง ต่อไปสินค้าก็ขายได้ด้วยตัวมันเอง”ชิงยวนพยักหน้า “นายหญิงคิดรอบคอบยิ่งนัก”รุ่งเช้าวันต่อมาเสิ

ตอนที่ 24 คุ้นเคย “พร้อมแล้วเจ้าค่ะ อยู่ที่ครัวเล็ก”หวั่นถงลุกขึ้น “ไปดูกันเถิด”ครัวเล็กหลังเรือนจันทร์ฉายผักสด ขิง กระเทียม น้ำส้มข้าว น้ำผึ้งและเครื่องเทศถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะ ชิงยวนมองของทั้งหมด ก่อนถาม“นายหญิงจะทำผักดองจริงหรือเจ้าคะ”“อืม”หวั่นถงม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบกะหล่ำปลีมาคลุกเกลือผักดองในแคว้นนี้มักเค็มจัดและมีกลิ่นแรง กินเพียงไม่กี่คำก็ต้องดื่มน้ำตามหลายถ้วยผักดองที่นางคุ้นเคยกลับต่างออกไป รสเปรี้ยวสดเค็มพอดีหอมขิงกับกระเทียมและมีรสหวานเพียงปลายลิ้นหวั่นถงพักผักไว้ให้คายน้ำ ก่อนล้างเกลือออกแล้วบีบจนหมาดชิงยวนยืนมองทุกขั้นตอนหวั่นถงเทน้ำส้มข้าวลงในชาม เติมเกลือ น้ำผึ้ง และน้ำคั้นจากผลส้มเปรี้ยว จากนั้นจึงใส่ขิง กระเทียม และเครื่องเทศรสร้อนตามลงไปกลิ่นเปรี้ยวหอมลอยขึ้นทันทีชิงยวนสูดกลิ่นเบา ๆ“กลิ่นไม่เหมือนผักดองของครัวกลางเลยเจ้าค่ะ”“ตำรับไม่เหมือน รสย่อมไม่เหมือน”“นายหญิงทำไว้ต้อนรับท่านรองแม่ทัพหรือเจ้าคะ”หวั่นถงเทผักทั้งหมดลงในโถ “ข้าทำไว้กินเอง”นางปิดฝาโถแน่น “อีกสองวันจึงเปิดได้”ชิงยวนพยักหน้า ก่อนเอ่ยถาม“เรื่องนี้ต้องรายงานฮูหยินน้อยหรือไม่เจ้

ตอนที่ 26 ใกล้พบเจอหวั่นถงกล่าวต่อ “เรื่องเช่นนี้รีบร้อนไม่ได้...ข้ายังมีเรื่องทำอีก”นางเดินไปเปิดหีบไม้หอมใบเล็ก ภายในมีถุงผ้าและเครื่องรางซึ่งทำเตรียมไว้หลายชิ้น “พรุ่งนี้เจ้าออกไปตามหานักพรตที่มีคนรู้จักในเขตเมืองหลวงสักคน...ขอเป็นพวกหลอกลวงย่อมดี”ชิงยวนมองของในหีบ “นายหญิงจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ”“นำของเหล่านี้ไปให้เขาใช้”หวั่นถงหยิบถุงผ้าใบแรกขึ้นมา “ถุงผงหอมสมุนไพรผสานยันต์ ผู้ที่พกติดตัวจะทำให้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลายและเป็นมิตรมากขึ้น เหมาะกับผู้ที่ต้องพบปะผู้คน”จากนั้นนางหยิบอีกใบขึ้นมา“ถุงกันแมลงและสัตว์พิษ เหมาะกับพ่อค้าที่ต้องเดินทาง”ชิ้นสุดท้ายคือแผ่นผ้าไหมพับเล็ก มีอักษรยันต์เขียนซ่อนอยู่ด้านใน“แผ่นผ้าไหมกันเคราะห์ฉับพลัน ใช้ได้ครั้งหนึ่ง ช่วยให้ผู้พกหลีกพ้นเหตุไม่คาดคิด เหมาะกับมือปราบหรือเจ้าหน้าที่ที่ต้องจับผู้ร้าย”ชิงยวนรับฟังอย่างตั้งใจ “ให้นักพรตผู้นั้นขายหรือเจ้าคะ”“ยังไม่ต้องขาย...ยังไม่ใช่เวลาขาย”หวั่นถงตอบ “ให้เขาทดลองใช้ก่อน บอกว่าเป็นของจากนักพรตหญิงผู้หนึ่ง หากใช้แล้วเห็นผล ค่อยพูดเรื่องอื่นภายหลัง”นางวางของทั้งหมดลงในห่อผ้าพลางกล่าวต่อ “ของเหล่านี้ใช

ตอนที่ 28 เสียน้ำใจนักพรตมองตามจนร่างนางหายลับพ้นประตูผ่านไปครู่หนึ่ง ม่านด้านหลังจึงขยับชายหนุ่มผู้หนึ่งโผล่หน้าออกมา “ท่านพ่อ นางเป็นผู้ใดหรือขอรับ”นักพรตหันขวับ “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอยู่ที่นี่ต้องเรียกอาจารย์!”ชายหนุ่มรีบยิ้มประจบ “ขอรับ อาจารย์”เขาเดินออกมาจากหลังม่าน ก่อนหยิบถุงหอมบนโต๊ะขึ้นพลิกดูชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่า เหอฉีส่วนนักพรตที่นั่งวางมาดอยู่หน้าโต๊ะ คือบิดาของเขา เหอซางสำหรับผู้คนภายนอก เหอซางเป็นนักพรตผู้แตกฉานวิชาดูดวงแก้เคราะห์ ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายเหอฉีคือศิษย์เอกผู้ติดตามรับใช้ส่วนความจริงนั้น—คนหนึ่งเป็นบิดา อีกคนเป็นบุตรและทั้งคู่ไม่มีผู้ใดบวชเป็นนักพรตจริงแม้แต่วันเดียวเหอฉีหยิบถุงกันแมลงขึ้นมาดม “หอมใช้ได้”เหอซางปรายตามอง“กลิ่นหอมก็เป็นเพียงกลิ่นหอม จะกลายเป็นอาคมได้อย่างไร”“แล้วท่านจะจัดการกับของพวกนี้เช่นไร”เหอซางหยิบแผ่นผ้าไหมขึ้นมา พลิกดูทั้งสองด้านอักขระด้านในเรียบง่ายกว่ายันต์ที่เขาขายเสียอีกยันต์ของเขาอย่างน้อยยังต้องเขียนลวดลายให้เต็มแผ่น เพื่อให้ผู้ซื้อเห็นแล้วรู้สึกว่าคุ้มกับเงินที่จ่ายส่วนของตรงหน้า—เรียบเสียจนดูไม่น่าเชื่อถือเหอซ

ตอนที่ 30 ลองของ 2/2เหอฉีเม้มริมฝีปากในเมื่อหยิบออกมาแล้ว จะยัดกลับต่อหน้าคนทั้งกลุ่มก็ดูประหลาดยิ่งกว่าเดิมเขาจึงกล่าวไปตามที่หญิงสาวผู้นั้นเคยบอก“เป็นยันต์คุ้มภัยขอรับ”นายทหารที่หัวเราะเมื่อครู่ขยับเข้ามาดู“ยันต์คุ้มภัย?”“กล่าวกันว่า หากพกติดกาย ยามประสบเคราะห์ฉับพลันอาจช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาได้หนึ่งครา”นายทหารหนุ่มผู้กล่าวล่วงเกินแต่แรกหัวเราะขึ้นอีกครั้ง“เมื่อครู่ยังบอกว่ามิได้บังคับให้ผู้ใดเชื่อ บัดนี้กลับหยิบยันต์ออกมาเสียแล้ว”เหอฉีปรายตามองเขา“ข้ามิได้บอกให้ท่านรับ”จากนั้นหันไปยื่นให้ทหารอีกคน“ท่านกำลังจะเข้าปราบโจร ถือเสียว่าเป็นสิ่งมงคลติดกาย หากไม่เชื่อก็เก็บไว้เฉย ๆ เถิด”ทหารผู้นั้นรับไปอย่างสนใจทันทีที่แผ่นผ้าไหมแตะฝ่ามือ เขากลับรู้สึกถึงความอุ่นบางเบาแผ่ออกมาเขาชะงัก“เอ๊ะ?”“เป็นอันใด”“แผ่นผ้านี้…อุ่น”คนอื่นจึงพากันมองเหอฉีเองก็งุนงงไม่แพ้กันเมื่อคืนเขาจับมันอยู่ตั้งนาน เหตุใดไม่เห็นรู้สึกอุ่นเช่นนี้ทหารอีกนายเอ่ยขึ้น“ยังมีอีกหรือไม่”เหอฉีหันไปมองบิดาเหอซางนั่งหลังตรงขึ้นในทันใด ราวกับเรื่องทั้งหมดอยู่ในการคำนวณของตนมาตั้งแต่ต้นเขาล้วงแขนเสื้อ ห