ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ตอนที่ 22 พันธสัญญาแห่งความภักดีภายในห้องพักที่สลัวด้วยแสงเทียน หวั่นถงนั่งลงบนเก้าอี้ไม้พลางจ้องมอง ชิงยวน ที่ยืนนิ่งประดุจรูปปั้น นางร่ายมนต์ถอนอาคมที่เคยสะกดไว้ออกอย่างแผ่วเบา เพียงชั่วอึดใจ ชิงยวนก็สะดุ้งสุดตัว แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมามีชีวิตชีวา ทว่ามันเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบของหวั่นถง“ข้ารู้ว่าเจ้ามีสติดีในขณะที่รับใช้ข้า เพียงแต่บางครั้งก็ตัดสินใจเองไม่ได้ ตอนนี้ข้าถอนอาคมให้เจ้า จะถามว่าเจ้าพร้อมที่จะรับใช้ข้าหรือไม่”น้ำเสียงของหวั่นถงเรียบเรื่อยทว่ากดดัน ชิงยวนเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที นางจำได้ทุกอย่างในช่วงที่ถูกควบคุมทั้งเรื่องที่นางแอบส่งข่าวให้ฮูหยินเอก และเรื่องที่นางต้องทำตามคำสั่งของหวั่นถงอย่างไม่อาจขัดขืน“อนุสี่... ท่าน... ท่านทำได้อย่างไร” ชิงยวนสั่นไปทั้งตัว “ข้า... ข้าเป็นคนของฮูหยินเอก หากนางรู้ว่าข้าปันใจให้นายอื่น นางไม่เอาข้าไว้แน่!”หวั่นถงยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น“ฮูหยินน้อยอยู่ไกลถึงเรือนหลัก แต่นายที่กุมชีวิตเจ้าอยู่ในตอนนี้... นั่งอยู่ตรงหน้าเจ้า ชิงยวน... เจ้าเห็นแล้วใช่ไหมว่าแม้แต่นายน

ตอนที่ 24 พรายเงา ภายในเรือนจันทร์ฉายที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำชาที่ถูกรินลงถ้วยสลับกับเสียงกระซิบรายงานของ ชิงยวน ที่บัดนี้กลายเป็นมือขวาผู้ภักดีที่สุดของหวั่นถงไปเสียแล้ว“เหอซางและลูกชายกำลังตื่นตระหนกเจ้าค่ะ พวกเขาเห็นอานุภาพยันต์ของท่านด้วยตาตนเองจนเริ่มกลัวว่าท่านจะไม่กลับไปหา ส่วนเงินที่ได้มาจากพวกทหารนั้นนับว่าจำนวนไม่น้อย...”ชิงยวนรายงานพลางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “ส่วนที่หอฝูหรง ฝู่ผิงนางแทบจะกราบกรานเครื่องหอมของท่าน ลูกค้าชายมากหน้าหลายตาต่างลุ่มหลงจนนางทำเงินได้มหาศาลกว่าที่เคยเป็นเจ้าค่ะ”หวั่นถงที่เอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักคลี่ยิ้มจางๆ ดวงตาหงส์ทอประกายพึงพอใจ“เงินที่พวกเรามีตอนนี้ พอจะเพิ่มคนได้หรือไม่” นางถามพลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆชิงยวนมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ “ยังไม่มากพอเจ้าค่ะ หากจะซื้อตัวคนในจวนหรือจ้างคนมีฝีมือจากภายนอกมาเป็นหูเป็นตาให้รัดกุมกว่านี้ เรายังต้องการเงินหมุนเวียนที่นิ่งกว่าเดิม อีกทั้งของที่เราปล่อยไปยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นเจ้าค่ะ”หวั่นถงพยักหน้าเข้าใจอย่างไม่เร่งร้อน “เอาเถอะ... เงินทองเป็นเรื่องรอง แต่ความสามารถของเจ้า

ตอนที่ 26 ยันต์คุ้มภัย ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ายทหารชั่วคราวบริเวณเชิงเขา แสงไฟจากกองฟืนวูบไหวสะท้อนเงาของเหล่าทหารที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการลาดตระเวนรอบค่ำ แทนที่จะพักผ่อนหลับนอน ทหารกลุ่มหนึ่งกลับล้อมวงกระซิบกระซาบกันด้วยท่าทางลับลมคมใน“พวกเจ้าดูนี่...” ทหารร่างผอมคนหนึ่งล้วงมือเข้าไปในเกราะอก หยิบแผ่นผ้าไหมสีหม่นขนาดเท่าฝ่ามือออกมาวางกลางวง แสงไฟสลัวเผยให้เห็นรอยหมึกสีแดงคล้ำที่จารึกอักขระแปลกตา “วันนี้ตอนที่พวกโจรป่าซุ่มยิงธนูลงมาจากหน้าผา ข้าสาบานได้ว่าลูกธนูดอกนั้นพุ่งตรงมาที่คอข้าอยู่แล้ว แต่มันกลับหักเหทิศทางไปเฉยๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาปัดออก!”“ข้าก็เห็น!” ทหารอีกคนเสริมพลางลูบแขนตัวเองที่ยังสั่นน้อยๆ “ยันต์จาก ท่านนักพรต ผู้นี้ศักดิ์สิทธิ์นัก ข้าพกไว้แล้วรู้สึกอุ่นไปทั้งอก แรงปะทะจากดาบของพวกโจรแทบไม่ระคายผิวข้าเลย”นายทหารอีกคนหนึ่งซึ่งไม่มีโอกาสได้ไปพบเหอซางในวันนั้น นั่งฟังด้วยตาเป็นประกายจดจ้องแผ่นผ้าไหมนั้นราวกับจะกลืนกิน เขาขยับเข้าไปใกล้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“ข้าขอซื้อต่อจากเจ้าได้หรือไม่... ข้าให้เจ้าสิบตำลึง!”คำว่า ‘สิบตำลึง’ ทำให้วงสนทนาเงีย

ตอนที่ 28 เพิ่มพลัง เหอซางแทบจะล้มพับลงกับอาสนะทันทีที่ลับตาคน ท่าทางที่เคยดูสง่างามประดุจเทพเซียนหายวับไปในพริบตา เขารีบคลำคอและบ่าของตัวเองด้วยความหวาดเสียว“ลูกพ่อ! เจ้าเห็นไหม ดาบฟันข้าไม่เข้าจริงๆ!” เขาหันไปบอกเหอฉีด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า “นายท่านผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ยาที่นาง... เอ๊ย ยาที่ท่านให้ข้าดื่ม มันช่างวิเศษนัก!”“พะ...พวกนั่นกลับไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ?” เหอซางกระซิบถามพลางกวาดสายตาเลิ่กลั่ก“พวกเขาอาจจะกลับมาอีกครั้ง” ชิงยวนเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นักพรตเฒ่าขนหัวลุก “และคราวนี้อาจไม่ใช่แค่องครักษ์ แต่จะเป็นพยัคฆ์ร้ายอย่างเสิ่นเยี่ยนเหิงที่ควบม้ามาปลิดชีพเจ้าด้วยมือของเขาเอง”เหอซางหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทาขี้เถ้า มือไม้สั่นเทาจนแทบประคองใจไม่อยู่ “เสิ่นเยี่ยนเหิง... แม่ทัพผู้นั้นน่ะหรือ? แล้วข้าต้องทำอย่างไรต่อ? หากเขาใช้ดาบอาคมหรือมีวิธีทำลายตบะข้า ข้ามิหัวขาดรึ!”เงาวูบหนึ่งเคลื่อนที่ผ่านหน้าเขา ก่อนที่แผ่นยันต์สีเลือดนกที่ดูเก่าขลังและมีรังสีอำนาจเข้มข้นจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนโต๊ะเบื้องหน้า ชิงยวนมอบยันต์แผ่นนั้นให้เหอซางพลางสำทับด้วยถ้อยคำเด็ดขาด“ยันต์

ตอนที่ 30 รับอนุเพิ่ม ชื่อเสียงของ เหอซาง ในยามนี้ขจรขจายไปไกลยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ไม่ว่าจะเป็นขุนนางชั้นสูง คหบดีผู้มั่งคั่ง หรือแม้แต่พ่อค้าหน้าเลือดที่เคยสบประมาทเขา ต่างก็พยายามหาหนทางเข้าพบเพื่อขอรับยันต์คุ้มภัยหรือคำชี้แนะจาก "ท่านอาจารย์" ผู้มีกายศิลาฟันแทงไม่เข้าทว่า ยิ่งโด่งดัง เหอซางกลับยิ่งเก็บตัวเงียบสงบตามคำสั่งของ นายหญิง การปฏิเสธผู้คนอย่างต่อเนื่องกลับยิ่งเป็นการสร้างรัศมีแห่งความลี้ลับให้เขาทวีคูณขึ้นไปอีก สิ่งเดียวที่เป็นความเคลื่อนไหวอย่างชัดเจนในยามนี้คือ การเริ่มวางรากฐานก่อสร้างสำนักแห่งใหม่ที่ดูโอ่อ่าและโอฬารกว่าเดิมในห้องลับหลังสำนักเดิมที่ปิดมิดชิด เหอซางจ้องมองถุงเงินตั๋วเงินและสมบัติที่วางกองอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย“แม่นาง ท่านบอกว่านายท่านจะสร้างสำนักให้ข้าใหม่หรือ” เหอซางถามเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้นชิงยวน ซึ่งสวมอาภรณ์สีเข้มปกปิดทั้งใบหน้าพยักหน้าพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถูกต้อง... นี่คือเงินที่ให้เจ้านำไปใช้ได้ และจงหาคนมีฝีมือสักหน่อยคอยคุ้มกันสำนักด้วย นายท่านไม่ต้องการให้มีแมลงหวี่แมลงวันเข้าไปรบกวนเวลาที่ท่านต้องใช้สมาธิปรุง