All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 คำเตือน 2/4ฟังดูคล้ายเป็นวาสนาของเด็กทว่าเบื้องหลังวาสนานั้น กลับต้องใช้ชีวิตของมารดาแลกมาหวั่นถงถอนหายใจแผ่วเบา“เรือนหลังแห่งนี้ช่างคิดคำนวณกันเก่งจริง”นางเหลือบมองบุตรชายซึ่งยังหลับสนิท“เจ้าเพิ่งเกิดได้ไม่กี่วัน ก็มีคนช่วยวางเส้นทางชีวิตไว้ให้เสร็จแล้ว”เด็กน้อยขยับปากเบา ๆ อยู่ในความฝันหวั่นถงมองแล้วหัวใจอ่อนลง ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างระมัดระวังแม้ชิงยวนกับเสี่ยวจู่จะกำชับให้นางพัก แต่นางยังอยากดูบุตรใกล้ ๆนางเดินไปถึงเปล ใช้ปลายนิ้วแตะแก้มเล็กเบา ๆรุ่ยเหินขยับใบหน้าเข้าหาสัมผัสของนางตามสัญชาตญาณ“เจ้าวางใจเถิด”หวั่นถงกระซิบ “ข้าเคยโง่เพราะเชื่อใจบุรุษมาแล้ว แต่จะไม่โง่ถึงขั้นปล่อยให้ผู้ใดเอาเจ้าไปจากมืออีก”นางเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวด้วยเสียงอ่อนลง “แม้บิดาเจ้าจะเป็นรองแม่ทัพ หรือผู้ใดในจวนจะมีอำนาจมากเพียงใด หากคิดแย่งเจ้าไป…”รอยยิ้มบางปรากฏที่มุมปาก “ก็ควรถามก่อนว่าข้ายินยอมหรือไม่”ทารกน้อยยังคงหลับ หวั่นถงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เด็กอย่างเบามือก่อนจะกลับไปนั่งบนเตียง ยามนี้นางเป็นเพียงอนุต่ำต้อย แม้แต่สาวใช้ที่อยู่ข้างกายก็ล้วนมีนายตัวจริงเป็นผู้อื่นสิ่งที่นาง

ตอนที่ 13 คำเตือน 4/4มือของหลินจิงเจียวซึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันเล็กน้อยใบหน้าของนางกลับยังคงสงบ “เป็นความบกพร่องของลูกสะใภ้เองเจ้าค่ะ ที่ดูแลไม่ทั่วถึงจนทำให้ท่านแม่กับฮูหยินผู้เฒ่าต้องเป็นกังวล”“ในเมื่อรู้แล้ว ต่อไปก็ระมัดระวังให้มาก”“เจ้าค่ะ”หลิ่วซูหยาพยักหน้า“ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดอีก”น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน แต่กลับหนักหน่วงยิ่งกว่าคำตำหนิตรง ๆหวั่นถงนั่งฟังอยู่เงียบ ๆนางไม่ได้หันไปมองหลินจิงเจียวโดยตรง เพียงทอดสายตาลงบนผ้าห่มของตน ผู้ใหญ่ในตระกูลเสิ่นอาจยังไม่รู้ว่าการตกเลือดเกิดจากสิ่งใดแต่พวกนางมิได้โง่เขลาหวั่นถงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก‘คนตระกูลเสิ่นพูดน้อยจริง แต่แต่ละคำหนักเสียยิ่งกว่าหินโม่’หลินจิงเจียวเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาประดับบนใบหน้าดังเดิม นางหันมาทางหวั่นถง“น้องหญิงสี่วางใจพักฟื้นเถิด ข้าจะกำชับคนในครัวและบ่าวรับใช้ให้ดูแลเจ้าอย่างดีที่สุด”หวั่นถงยิ้มตอบอย่างรู้ความ “ขอบคุณฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ “รังนกเมื่อวานรสชาติดียิ่งนัก หากต้องบำรุงเช่นนั้นทุกวัน ข้าคงฟื้นตัวเร็วข

ตอนที่ 15 คำสาบาน 1/2“คำสาบาน” หวั่นถงตอบสั้น ๆชิงยวนถอยหลังไปหนึ่งก้าวทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่หวั่นถงเลิกคิ้ว “เจ้าถอยเช่นนั้น คิดว่าจะทะลุกำแพงออกไปได้หรือ”ชิงยวนชะงัก ก่อนหยุดอยู่กับที่หวั่นถงสูดลมหายใจลึกความจริงร่างกายของนางยังไม่เหมาะจะใช้อาคม มนต์ห้ามเลือดกับมนต์เรียกน้ำนมก่อนหน้านี้ใช้พลังเพียงเล็กน้อย แต่คำสาบานต้องเชื่อมจิตของผู้ร่ายกับผู้กล่าวคำมั่นหากลมปราณไม่มั่นคง พลังย่อมสะท้อนกลับมาทำร้ายผู้ร่ายได้แต่นางไม่มีทางเลือก นางต้องมีคนของตนเองและคนแรกต้องเป็นผู้ที่อยู่ใกล้นางกับรุ่ยเหินที่สุด “ยื่นมือมา”ชิงยวนลังเล ก่อนยื่นมือออกไปปลายนิ้วของนางสั่นเล็กน้อยหวั่นถงใช้เข็มจิ้มลงไป เลือดหยดหนึ่งตกลงในถ้วยน้ำ จากนั้นจึงจิ้มปลายนิ้วตนเอง ทันทีที่เข็มแตะผิว ความเจ็บก็แล่นขึ้นถึงกลางอกหวั่นถงข่มสีหน้าไว้ แล้วหยดเลือดลงไปผสมกันผิวน้ำในถ้วยสั่นเป็นวง ทั้งที่ไม่มีผู้ใดแตะต้องชิงยวนเบิกตากว้าง “อี้เหนียงสี่…”“ยังไม่ต้องตกใจ” หวั่นถงหยิบด้ายแดงขึ้นมาผูกข้อมือชิงยวน แล้วผูกปลายอีกด้านเข้ากับข้อมือตนเอง “เก็บแรงไว้ตกใจตอนจบ”ชิงยวนเม้มริมฝีปากไม่รู้ว่าคำพูดนั้นควรทำให้น

ตอนที่ 17 ยินดี 1/2ชิงยวนกลับมาจากเรือนฟู่หย่าพร้อมสาวใช้สองคนคนหนึ่งถือกล่องไม้ อีกคนประคองห่อผ้าแพรขนาดใหญ่ราวกับเตรียมจะเปิดร้านขายของกลางเรือนจันทร์ฉายเสี่ยวจู่รีบเข้าไปช่วยรับ “ของมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ”ชิงยวนตอบเสียงเบา “นี่เป็นเพียงของจากฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ ของจากเรือนอื่นกำลังตามมา”หวั่นถงซึ่งนั่งอุ้มรุ่ยเหินอยู่ข้างหน้าต่างเงยหน้าขึ้น“ยังมีอีกหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงยวนเริ่มไล่รายการ “ฮูหยินน้อยมอบรังนก โสม ผ้าแพรสี่พับและกำไลหยกสำหรับคุณชายสาม ส่วนเรือนชิงเหอส่งทองคำมงคลกับเสื้อผ้าเด็กมาให้ ท่านเหล่าฟูเหรินเองก็ให้คนเตรียมหยกคุ้มภัยไว้เจ้าค่ะ”หวั่นถงมองกล่องกับห่อผ้าที่วางเต็มโต๊ะ“รุ่ยเอ๋อร์ของเรานอนอยู่เฉย ๆ ก็หาเงินเข้าบ้านได้แล้ว”ชิงยวนชะงัก “อี้เหนียงสี่ ของเหล่านี้เป็นสิริมงคลเจ้าค่ะ”“ข้าก็กำลังชื่นชมเขาอยู่”หวั่นถงก้มมองเด็กน้อย “แม่เกือบตายจึงได้รังนกไม่กี่ถ้วย ส่วนเจ้าเพียงลืมตาดูโลกก็ได้ทั้งทองและหยก ช่างรู้จักเลือกงานจริง ๆ”รุ่ยเหินขยับปาก ก่อนซุกหน้าเข้าหาอกนาง “อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน”หวั่นถงใช้นิ้วแตะแก้มเล็ก “ของทั้งหมดนี้แม่จะเก็บไว้ให้เจ้า หากโตแล้วทอด

ตอนที่ 19 ยังไม่ทันได้เตรียมตัวยามเช้า หวั่นถงอุ้มรุ่ยเหินออกมารับแสงแดดหน้าลานเด็กน้อยหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขน ไม่สนใจว่าในจวนกำลังวุ่นวายเพียงใดบ่าวรับใช้เดินเข้าออกไม่ขาดสาย บ้างขัดพื้น บ้างเปลี่ยนผ้าม่าน บ้างยกแจกันใบใหม่เข้ามาแทนของเดิมแม้แต่ต้นไม้ข้างทางยังถูกตัดแต่งเสียจนหวั่นถงสงสัยว่ามันทำผิดอะไรมานางหันไปถามชิงยวน “กำลังจะมีงานมงคลหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นผู้ใดจะมาตรวจฝุ่นในจวน”ชิงยวนชะงัก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงยินดี“ท่านรองแม่ทัพกำลังจะกลับจวนเจ้าค่ะ”หวั่นถงนิ่งไป มือที่ลูบหลังบุตรหยุดลงชั่วครู่“เมื่อใด”“เดิมแจ้งว่าจะกลับอีกหลายวัน แต่เมื่อเช้ามีสารมาว่าอาจถึงภายในสองหรือสามวันนี้เจ้าค่ะ”หวั่นถงหันไปมองคนที่กำลังขัดเสาจนแทบเห็นเงาหน้าตนเองมิน่าเล่าจวนถึงได้มีท่าทีเหมือนจักรพรรดิกำลังเสด็จมา ทั้งที่เป็นเพียงเจ้าของเรือนกลับบ้าน“เหตุใดไม่มีผู้ใดบอกข้าก่อน”ชิงยวนก้มหน้า “บ่าวเองก็เพิ่งทราบเมื่อครู่เจ้าค่ะ”หวั่นถงถอนหายใจ นางก้มมองรุ่ยเหิน“บิดาเจ้าจะกลับมาแล้ว ส่วนแม่เจ้ายังเดินเร็วไม่ได้ด้วยซ้ำ”รุ่ยเหินหาวออกมาครั้งหนึ่ง“เจ้าไม่ทุกข์ร้อนเลยสินะ”ชิงยว