All Chapters of ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 คิดถึงภายในเรือนจันทร์ฉายที่เงียบสงัด หวั่นถงนั่งขัดสมาธิบนตั่ง พาดผ้าคลุมบางเหนือไหล่ดูราวกับนักพรตหญิงผู้ทรงศีล นางหลับตาลง ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ลมปราณไหลเวียนช้าๆ จากท้องน้อยสู่จุดตันเถียน ราวกับสายน้ำที่เคยเชี่ยวกราก บัดนี้ถูกบังคับให้สงบนิ่งด้วยปลายนิ้วที่ประกบกัน ถ้อยคำโบราณที่นางพึมพำออกมานั้น... หาใช่บทสวดมนต์แผ่เมตตาแสงอาทิตย์เริ่มลาลับ หวั่นถงลืมตาขึ้นจุดเทียน มองผืนผ้าเช็ดหน้าของเสิ่นเยี่ยนเหิงด้วยสายตาที่ถ้าสามีมาเห็นคงขนลุกซู่ นางไม่มีกระดูกนกสาริกาแท้ๆ มาปรุงมนต์ นางจึงควักตำราสายขุนแผนออกมากาง แทนที่จะใช้เถ้ากระดูกนก นางหยิบผงไม้จันทน์หอมบดละเอียดผสมกับผงดอกไม้เสน่ห์เจ็ดชนิด เติมกำยานลงไปอีกหยิบมือ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายจนนกสาริกาตัวเป็นๆ บนต้นไม้ข้างนอกยังแทบจะบินมาขอแจมด้วย ในตำราระบุว่า “หากขาดกระดูก ใช้ไม้หอมแทน ฤทธิ์หายไปแค่สองส่วน” หวั่นถงยิ้มกริ่ม แปดส่วนที่เหลือนี่แหละจะทำเอาท่านแม่ทัพนอนไม่หลับกระส่ายกระสับทุรนทุรายไปทั้งคืน!นางหยดเลือดตนเองลงบนผ้า เขียนอักษรโบราณอย่างประณีตราวกับเขียนใบสั่งยา แล้วกระซิบคาถาที่ฟังดูเหมือนคำสั่งแกมบังคับมากกว่าขอร้อง:

ตอนที่ 13 ตัณหา แขกของฝู่ผิงหลังจากดื่มเหล้าขาวไปหลายจอก ตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและความกำหนัด ก็เริ่มหยาบคายไม่ปิดบัง “ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ! ไอ้แก้วแก้มแดงนี่มันหวานจริง ๆ ว่ะ! มา ๆ ให้พี่จูบอีกที!” เสียงเขาดังกร้าวราวฟ้าผ่า ทุ้มต่ำหยาบกระด้าง คำพูดทุกคำคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าขาวและความหื่นกระหาย มือใหญ่หยาบกร้านเต็มไปด้วยรอยแผลเก่า ลูบไล้ขึ้นลงตามต้นขาเนียนอย่างไม่เกรงใจ ผิวลื่นชุ่มน้ำหอมราคาถูกถูกนิ้วสากครูดจนแดงระเรื่อ“โอ๊ย นายท่านก็…อย่าพึ่งใจร้อนสิเจ้าค่ะ” หญิงสาวครางเสียงหวานหยด แต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ช่ำชอง นางเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อยั่วเย้า แล้วยกจอกเหล้าส่งให้เขาด้วยมือบาง“ดื่มอีกสักจอกเถิดเจ้าค่ะ แล้วเดี๋ยวน้องจะ…ทำให้ท่านพี่ลืมโลกทั้งใบเลย” หัวเราะลั่นจนผนังไม้สั่นสะเทือน เขาคว้าจอกเหล้าดื่มรวดเดียวหมด แล้วคว้านางเข้ามากอดแน่นจนนางร้องอุ๊ยแกล้ง ๆ หน้าอกอิ่มแนบกับอกแข็งกระด้างของเขา “ข้าไม่อยากลืมโลกทั้งใบ… ตอนนี้ข้าอยากได้เจ้าเท่านั้นแหละ!”คำพูดนั้นเป็นฟางเส้นสุดท้าย เสียงหัวเราะหยาบโล้ดค่อย ๆ จางลง กลายเป็นเสียงหอบหายใจหนักหน่วงร้อนผ่าวบุรุษผู้นั้นไม่รออีกต่อไป

ตอนที่ 15 ร่วมโต๊ะทว่าสำหรับนาง…เพียงสองครั้งของการปรนนิบัติ ก็กลับตั้งครรภ์ได้อย่างง่ายดายหากเอ่ยกันตามตรง วาสนานั้นย่อมไม่น้อยเลยทีเดียวแต่ครานี้เล่า…เมื่อเขากลับมาอีกครั้งนางจะยังมีโอกาสได้เข้าใกล้เขาเช่นเดิมหรือไม่หวั่นถงคิดไตร่ตรองอยู่ในใจอย่างรอบคอบนางเพิ่งคลอดบุตร ร่างกายยังไม่ฟื้นคืนดังเดิมอีกทั้งในจวนยังมีฮูหยินเอกและเหล่าอนุอีกหลายคนที่พร้อมจะรอรับเสิ่นเยี่ยนเหิง…คงมิได้หลงใหลนางมากพอถึงขั้นต้องการให้สตรีที่เพิ่งผ่านการคลอดบุตรเป็นผู้ปรนนิบัติกระมังความคิดนั้นทำให้นางก้มมองบุตรชายในอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อยเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังออกมาทางเดินมาเรือนหยางซู่ บทสนทนาที่เพิ่งมีเมื่อครู่พลันเงียบลงเสิ่นเยี่ยนเหิงก้าวออกมา ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ทางการเรียบง่าย แต่กลับกดบรรยากาศโดยรอบให้หนักแน่นขึ้นในพริบตาเดียวสายตาคมกริบของเขากวาดผ่านเหล่าอนุอย่างรวดเร็ว หากเพียงชั่วขณะหนึ่ง—นัยน์ตาคู่นั้นกลับหยุดลงที่กู้หวั่นถงหลินจิงเจียวรับรู้ถึงการหยุดชะงักนั้นทันทีหัวใจนางสะดุดวูบหนึ่งครั้ง ความไม่พอใจผุดขึ้นราวคลื่นใต้น้ำ ทว่าใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง รอยยิ้มบางประดับอยู่เช่นเดิม ไม่ม

ตอนที่ 17 ปรนนิบัติ 2ชายหนุ่มโน้มกายลงมาจนปลายจมูกคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นที่ยังเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของบุรุษเพศ“เจ้าอิจฉาอนุสี่ที่นางมีบุตรชายหรือไม่...” เขาเอ่ยเย้าขณะที่มือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกชุ่มของนางออกอย่างชำนาญ จนเผยให้เห็นผิวนวลละเอียดใต้แสงโคมจิงเจียวสบตาเขาด้วยแววตาออดอ้อน สองแขนเรียวโอบรอบคอแกร่งแน่นขึ้น “ท่านพี่... ท่านช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก...ข้าย่อมอิจฉานาง เช่นนี้แล้วคืนนี้ท่านมอบบุตรให้ข้าอีกสักคนได้หรือไม่”เสิ่นเยี่ยนเหิงหัวเราะแผ่วเบา อุ้มจิงเจียวขึ้นเมื่อแผ่นหลังของจิงเจียวสัมผัสกับฟูกที่นอนหนานุ่ม เขาก็โถมกายตามลงมาทาบทับในทันที ริมฝีปากร้อนระอุบดขยี้ลงบนเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหาย เป็นการตอบรับคำขอของนางโดยไร้วาจา มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ บีบเค้นหนักเบาจนนางต้องแอ่นกายรับด้วยความสยิวก่อนจะโถมกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่งและดิบเถื่อน ทุกจังหวะที่เขาส่งมอบให้นั้นหนักหน่วงจนจิงเจียวรู้สึกเหมือนร่างจะแหลกสลายไปตามแรงอารมณ์ นางทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดงเป็นทา

ตอนที่ 19 ชะตาเช่นนี้ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในเรือนวารีฉาย สวี่จิ่นเหยา ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก ความเจ็บร้าวที่สะโพกและรอยเขียวช้ำตามข้อมือและแผ่นหลังเป็นหลักฐานชั้นดีถึงอารมณ์ดิบเถื่อนของเสิ่นเยี่ยนเหิงเมื่อคืนนี้ แต่นางกลับไม่รู้สึกอัปยศแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ริมฝีปากบางกลับพรายยิ้มอย่างผู้ชนะ"นายน้อยเล่า?" นางเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทที่เข้ามาช่วยพยุง"นายน้อยออกไปฝึกทหารที่ลานประลองตั้งแต่เช้ามืดแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ตอบพลางหลบตาเมื่อเห็นรอยช้ำเด่นชัดที่ลำคอของเจ้านาย"แต่ท่านสั่งกำชับไว้ว่า ให้พ่อบ้านนำรังนกชั้นเลิศมามอบให้ท่านเพื่อบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ"สวี่จิ่นเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เห็นหรือไม่... ต่อให้เขาจะรุนแรงเพียงใด แต่สุดท้ายเขาก็ยังเห็นความสำคัญของข้า มากกว่าผู้ใด" ณ เรือนจันทร์ฉายในขณะที่เรือนอื่นกำลังวุ่นวายกับข่าวลือ กู้หวั่นถง กลับนั่งสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง นางกำลังบดสมุนไพรบางอย่างที่ส่งกลิ่นหอมประหลาด แววตาที่เคยหม่นเศร้าของร่างเดิมบัดนี้กลับคมปลาบและเยือกเย็น"แม่นาง... ท่านไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวจู่ สาวใช้คนสนิทเอ่ยถาม