All Chapters of ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : Chapter 11 - Chapter 20

หมอกครามชะงักกึก! ร่างกายเกร็งค้างในท่านั้น ส่วนอัญภัทรที่กำลังเคลิ้มและเจ็บปนเสียว สะดุ้งเฮือกจนเผลอขมิบตอดรัดส่วนหัวของเขาแน่น!“ซี๊ดดด... แม่งเอ๊ย! ใครวะ!” หมอกครามสบถลั่นด้วยความหัวเสียสุดขีด อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงปรี๊ดพลันสะดุดหัวทิ่ม“พ่อเลี้ยง! เปิดประตูหน่อยครับ! ไอ้เข้มกับไอ้จ้อยเมาแล้วตีกัน! ไอ้เข้มมันคว้ามีดอีโต้จะฟันหัวไอ้จ้อยแล้วครับ! พวกผมห้ามไม่อยู่!”เสียงตะโกนร้อนรนของคนงานด้านนอก ทำเอาบรรยากาศวาบหวามในห้องแตกกระเจิงราวกับลูกโป่งฟองสบู่ที่โดนลมแล้วหายวับไปกับตา ทั้งเรื่องคอขาดบาดตายแถมเป็นลูกน้องคนสนิทอย่างไอ้เข้มอีกต่างหาก!หมอกครามกัดฟันกรอด หลับตาลงข่มอารมณ์ดิบเถื่อนที่คั่งค้าง เขาก้มลงมองอัญภัทรที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่าง สภาพเธอล่อแหลมและยั่วยวนจนเขาอยากจะเมินเสียงข้างนอกแล้วกระแทกต่อให้จบ ๆ ไปซะแต่ความเป็น ‘เจ้านาย’ มันค้ำคอ... ขืนปล่อยให้ลูกน้องฆ่ากันตายในบ้าน เขาคงมองหน้าใครไม่ติด“โธ่เว้ย!” เขาคำรามอย่างขัดใจ ถอนกายออกจากความนุ่มนิ่มอย่างแสนเสียดาย เกิดเสียงดัง ‘บล๊วบ’ อันลามกตอกย้ำความฉ่ำและร้อนฉ่า แล้วรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยของอัญภัทรเอาไว้จนมิดคอ

“หรือว่ากำลังฝันดี... ฝันว่าโดนผม เลียจนจะเสร็จคาปาก... หืม?”คำถามยียวนกวนอารมณ์ให้ยิ่งเตลิดขึ้น ที่มาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานใส ๆ จากกายเธอ ทำให้อัญภัทรกรีดร้องในใจด้วยความอับอายจนแทบอยากจะระเบิดตัวเองหายวับไปจากตรงนี้ทั้งโดนคนตัวใหญ่จับได้ว่าโกหกเขาว่าหลับ ทั้งร่างกายไม่รักเธอมันชอบร่วมมือกับเขาราวกับฉันคือผู้หญิงที่ห่างร้างเรื่องบนเตียง ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง แต่นั่นมันทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงร่านในสายตาเขาหรือเปล่า“คนบ้า! คนลามก! เอาหน้าออกไปนะ!” หญิงสาวรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ผลักใบหน้าคมคายที่ยังซุกไซ้อยู่หว่างขาให้ออกห่าง รีบหุบขาเข้าหากันแล้วดึงชายเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งลงมาปิดบังจุดสงวนที่กำลังเต้นตุบ ๆ ด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย“อ้าว... ตื่นแล้วเหรอครับ? นึกว่าคุณละเมอเสียอีก” หมอกครามแสร้งทำหน้าซื่อตาใส ที่ดูปลอมที่สุดในโลก เขาใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำรักที่มุมปากช้า ๆ ราวกับจงใจยั่วอารมณ์ และก็ทำให้อัญภัทรที่มองดูอยู่ก่อนแล้วรู้สึกเสียววาบกับท่าทางแบบนั้น“ว้า... เสียดายจัง ผมก็นึกว่าคุณหลับลึก... กะว่าจะบริการให้ถึงอกถึงใจ ถึงจุดไคลแมกซ์

ฝ่ามือหนาที่เคยประคองท้ายทอยเริ่มออกแรงกดดันหนักหน่วง บังคับให้ศีรษะทุยโยกคลอนขึ้นลงเร็วระรัวสอดรับกับแรงสะโพกที่สวนกระแทกเข้ามาอย่างดิบเถื่อนอัญภัทรแทบสำลักความคับแน่นที่รุกล้ำลึกถึงคอหอย แต่มือเล็กของเธอก็ยังทำหน้าที่อย่างแข็งขัน ช่วยกอบกุมโคนลำกายใหญ่โตที่เส้นเลือดปูดโปน แล้วขยับรูดรั้งประสานไปกับจังหวะดูดดึงของริมฝีปากอย่างรู้งานจนกระทั่งรับรู้ถึงแรงกระตุกเกร็งรุนแรงของกล้ามเนื้อหน้าท้องแกร่งที่บ่งบอกว่าเขากำลังจะทนไม่ไหว“อึก... อื้อ!”แรงกระตุกเกร็งของสะโพกสอบพร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของหมอกคราม เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าความอดทนของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว ธารลาวาร้อนผ่าวถูกฉีดพ่นเข้าไปในโพรงปากอุ่นนุ่มของอัญภัทรระลอกแล้วระลอกเล่ารสชาติฝาดเฝื่อนและกลิ่นคาวเฉพาะตัวคลุ้งกระจายไปทั่วปาก หญิงสาวตาเหลือกโพลงด้วยความตกใจ สำลักเล็กน้อยแต่ก็จำยอมต้องกลืนกินบางส่วนลงไปตามสัญชาตญาณ ส่วนที่เหลือไหลย้อนออกมาที่มุมปาก เปรอะเปื้อนแก้มใสและปลายคาง“ดีมาก... อัญญา... ดี...” พ่อเลี้ยงหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วง มือหนายังคงขยุ้มกลุ่มผมเธอไว้แน่นเพื่อรองรับอารมณ์ จนกระทั่งทุกหยาดหยดถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น เ

หลังจากพายุฤดูร้อนลูกใหญ่ที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งคืนได้ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอดินและความชุ่มฉ่ำของหยาดน้ำฝนที่เกาะพราวตามยอดหญ้าบรรยากาศยามเช้าของไร่ภูตะวันในวันนี้จึงดูสดใสและเย็นสบายกว่าทุกวัน สายลมเย็น ๆ พัดโชยเอื่อยผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ นำพาความสดชื่นเข้ามาขับไล่ความอับชื้นและความร้อนระอุจากกิจกรรมรักอันเร่าร้อนที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนภายในห้องนอนกว้างขวางบนเรือนใหญ่ที่เงียบสงบถูกแสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาทาบทับลงบนเตียงนอนหนานุ่ม กระทบกับเปลือกตาบางของคนที่กำลังนอนหลับใหลอย่างมีความสุข... หรือเปล่า?อัญภัทรขยับตัวบิดขี้เกียจช้าๆ ด้วยความเคยชินเมื่อรู้สึกถึงแสงสว่างที่รบกวนการนอน แต่ทว่า... ทันทีที่ขยับกายความทรมานจากกิจกรรมเมื่อคืนแสดงออกทันที“โอ๊ย...” เสียงครางแผ่วหลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก ความเจ็บร้าวแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะบริเวณสะโพกและต้นขาด้านในที่รู้สึกระบมราวกับเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาสักสิบกิโล แถมตรงจุดกึ่งกลางกายสาวยังรู้สึกปวดหนึบและแสบแปลบยามเสียดสีกับผ้าปูที่นอน“ฮือ... เจ็บชะมัด...” อัญภัทรค่อย ๆ ยันก

หลังจากที่มีคนทำหน้าที่ย้ายของมาให้โดยที่เธอไม่ต้องไปขนเองให้เหนื่อย อันที่จริงเธอยังไม่ได้หยิบของออกจากกระเป๋ามากนักเพราะไม่แน่ว่าจะอยู่ยาว ดังนั้นแค่หยิบกระเป๋าลากออกมาก็จบส่วนตัวคนบ้าที่ขู่ว่าจะจัดท่า Doggy style ตอนนี้หายหัวไปแล้วคาดว่าน่าจะเข้าไปทำงานในไร่ และเธอเพิ่งเห็นว่าตรงชั้นบนของบ้านที่เป็นชานยื่นออกไปสามารถ มองได้ไกลยันท้ายไร่จนถึงภูเขาที่อยู่ไกล ๆ หากทำเป็น รีสอร์ทคาดว่าทำรายได้ต่อปีให้ไม่น้อย ขณะที่กำลังยืนเหม่อมองอยู่นั้นเสียงคุณป้าแม่บ้านของที่นี่ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์“คุณอัญญาคะ ป้าจะไปตลาดจะไปด้วยกันไหมคะ มีของอะไรที่ต้องการซื้อด้วยไหม พ่อเลี้ยงกำชับป้าให้มาถามคุณน่ะค่ะ” ป้าคำดวงรู้ว่าสถานะคนงานกิตติมศักดิ์คนนี้ไม่ธรรมดา ถึงขนาดให้ย้ายมานอนที่เรือนใหญ่ ต้องสำคัญขนาดไหนกัน ปกติคนงานให้แยกเป็นสัดส่วนไม่เคยปะปนกันมาก่อนคุณอัญญาคนแรก แถมยังสวยขนาดนี้ พ่อเลี้ยงจะไม่หลงคงแปลกเกินคนไปแล้ว “ไปค่ะป้า” เธอไม่รอช้าอยากไปเปิดหูเปิดตา ซื้อของบางอย่างที่จำเป็นมาด้วย รถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ที่ใช้สำหรับไปจ่ายตลาดขับออกจากไร่ภูตะวันมุ่งสู่ตัวอำเภอที