All Chapters of ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องกระทบกระจกเงาบานใหญ่ สะท้อนภาพหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองด้วยความพึงพอใจวันนี้อัญภัทรตั้งใจจะสลัดคราบคุณหนูตกอับ มาสวมวิญญาณสาวชาวไร่เต็มขั้นเพื่อความคล่องตัวในการหลบหนี... เอ้ย... ในการออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก!เธอเลือกหยิบเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดงตัวโคร่ง ที่แอบขโมยมาจากตู้เสื้อผ้าของพ่อเลี้ยงอีกนั่นแหละ มาสวมทับเสื้อยืดสีขาว แล้วจัดการผูกชายเสื้อเป็นปมไว้ที่เอวคอดกิ่วเพื่อความทะมัดทะแมง แมทช์กับกางเกงยีนส์ขายาวเข้ารูปที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึง และไอเท็มเด็ดชิ้นสุดท้ายที่ขาดไม่ได้... ‘รองเท้าบูทยาง’“เอาล่ะ... แค่นี้ก็ดูเป็นโปรเฟสชันนอลแล้ว!”เธอสวมรองเท้าบูทยางสีดำขัดมันที่แม่บ้านหามาให้ ถึงมันจะดูเทอะทะและหลวมไปนิดสำหรับเท้าเล็ก ๆ ของเธอ แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกฮึกเหิมพร้อมลุยโคลนลุยฝุ่นได้อย่างไม่เกรงกลัว“วันนี้แหละ... อัญภัทรจะเฉิดฉายในคอกวัว! จะไปสูดอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอด ให้ลืมกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ของคนบ้าอำนาจคนนั้นไปเลย!”หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนจะเดินย่ำเท้าต๊อกแต๊กด้วยรองเท้าบู

หลังจากควบขี่ม้ากับคนบ้าหื่นกามจนหมดแรง เขากลับชวนเธอรั้งอยู่ที่ใต้ต้นจามจุรีเพื่อดูแสงอาทิตย์ตกในตอนเย็น แต่เธอเล็งเห็นถึงเมฆที่ก่อตัวแล้วคล้ายกับว่าเย็นนี้จะไม่ได้แค่ดูพระอาทิตย์ตก แล้วก็จริง! ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนอย่างน่ากลัว เมฆดำทะมึนที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ตอนบ่ายกลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทันทีที่รถกระบะคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงจอดรถที่แยกตัวออกมาจากเรือนใหญ่พอสมควร“รออยู่ในรถ...” พ่อเลี้ยงหมอกครามสั่งเสียงเข้มขณะปลดเข็มขัดนิรภัย “ฝนตกหนักขนาดนี้ เดี๋ยวผมวิ่งไปเอาร่มมารับ”“ไม่เอาค่ะ! มันไกล เดี๋ยวคุณเปียก... ฉันวิ่งไปเองได้!” อัญภัทรแย้งทันควัน ความจริงคือเธออยากรีบหนีไปให้พ้นหน้าเขาต่างหาก ความอับอายจากกิจกรรมระเริงรักในรถเมื่อตอนบ่ายยังทำให้หน้าเธอร้อนผ่าว ไม่กล้าสู้หน้าเขาตรง ๆ หรอก แม้ว่าจะมีกิจกรรมอย่างว่ากันมาไม่น้อยแล้ว แต่เธอไม่ได้หน้าหนาพอที่จะเดินเชิดหน้าท้าสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาได้“อย่าดื้ออัญญา! ผมบอกให้รอ!”ทว่าคนดื้อก็คือคนดื้อ... อัญภัทรไม่ฟังเสียงทัดทาน เธอเปิดประตูรถแล้วกระโจนลงไปท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำทันที ร่างบางวิ่งฝ่

หลายวันผ่านไป หลังจากอาการป่วยไข้ของอัญภัทรหายเป็นปลิดทิ้งก็จริง แต่บรรยากาศในเรือนใหญ่กลับดูอึมครึมชอบกล พ่อเลี้ยงหมอกครามดูหงุดหงิดงุ่นง่านผิดปกติ คิ้วเข้มขมวดเป็นปมแทบตลอดเวลา สาเหตุก็มาจาก...คนที่ทำให้เขาฝันสลาย‘ความจริงที่ปรากฏในถังขยะ’ห่อพลาสติกสีหวานของผ้าอนามัยที่ทิ้งอยู่ในถังขยะห้องน้ำ เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเจ้าตัวเล็ก ที่เขาวาดฝันไว้... แห้วรับประทานไปเรียบร้อยแล้ว!ไปแอบซื้อยาคุมตอนไหนก็ไม่บอก แถมยังบอกว่ากินยาคุมหมดถึงประจำเดือนจะมา ใครจะไปรู้ล่ะ ผมดันดีใจเก้อไปก่อนแล้วด้วย ดีที่ยังไม่ได้สั่งของใช้เด็กอ่อนคิดว่ารอให้แน่ใจอีกสักเจ็ดวัน จะหุนหันไม่ได้เรื่องนี้ละเอียดอ่อนแต่เธอดันทำแผนเขาพัง หรือว่าที่จริงเขาน้ำยาไม่ค่อยดีนะ อายุห่างจากเธอหนึ่งรอบเป็นปัญหาหรือเปล่านะ...หรือต้องไปตรวจสุขภาพก่อนดี แต่ว่าต้องพาเธอไปตรวจด้วยถึงจะดีแต่ยังไงเขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นเลยสักนิด“โธ่เว้ย... นึกว่าจะติด...” เขาบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ไม่ใช่แค่ผิดหวังเรื่องลูก แต่ที่น่าโมโหกว่าคืออัญภัทรมีประจำเดือน ทำให้ต้องห่างเหินเรื่องบนเตียง แถมยังแยกนอนบอกว่าเดี๋ยวเปื้อนที่นอนของเขาจะซักออก

เสียงน้ำตกซัดสาดกระทบโขดหินดังแว่วมาแต่ไกล รถกระบะคันเดิมแล่นมาจากในไร่เข้ามาจอดเทียบท่าในเขตพื้นที่ส่วนบุคคลท้ายไร่ภูตะวัน ซึ่งเป็นพื้นที่หวงห้ามที่พ่อเลี้ยงหมอกครามสงวนไว้พักผ่อนส่วนตัวเท่านั้น“ถึงแล้ว... น้ำตกผาอิงดาว” หมอกครามดับเครื่องยนต์ หันมาบอกตุ๊กตาหน้ารถที่ทำตาโตตื่นเต้นกับภาพธรรมชาติเบื้องหน้า“สวยจังเลยค่ะ!” อัญภัทรลืมความระบมเมื่อคืนไปชั่วขณะ รีบเปิดประตูรถลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์ น้ำตกขนาดกลางไหลหลั่นลงมาจากชะง่อนหน้าผาหินสูงชัน ตกลงสู่แอ่งน้ำสีมรกตใสกิ๊งเบื้องล่าง รายล้อมด้วยป่าไผ่และโขดหินน้อยใหญ่ที่ดูร่มรื่นและเป็นส่วนตัวสุด ๆเนื่องจากไร่พ่อเลี้ยงอยู่ใกล้เขตอุทยานทำให้พื้นที่ผืนใหญ่ตรงท้ายไร่อีกฟากติดกับน้ำตก และตั้งอยู่ในเขตไร่ของเขาทำให้เขาสามารถทำทางที่รถวิ่งผ่านจนถึงน้ำตกได้“ชอบไหม?” เขาเดินตามมายืนซ้อนหลัง วางคางเกยไหล่เธอ “ชอบค่ะ... น้ำใสน่าเล่นมาก”“งั้นก็ลงไปสิ... ผมอนุญาตให้แก้ผ้าเล่นได้เลย แถวนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก” เขาพูดหน้าตาย แต่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เตรียมพร้อมเต็มที่อัญภัทรค้อนขวับ “ใครจะไปบ้าจี้แก้ผ้าล่ะคะ! ฉันใส่ชุดว่ายน้ำมา

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจลับในห้องลองชุด และพ่อเลี้ยงหมอกครามจัดการเหมาชุดชั้นในเกือบทั้งร้านเพื่อปิดปากพนักงานสาวที่ยืนหน้าแดงอยู่หน้าห้อง ชุดชั้นในส่วนหนึ่งเขาหิ้วกลับและอีกส่วนหนึ่งถูกส่งไปที่ไร่ เพราะจะขนไปวันนี้คงไม่หมดและเสียเวลารอทั้งคู่ก็เดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าด้วยสภาพที่... แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงพ่อเลี้ยงหมอกครามเดินล้วงกระเป๋าด้วยท่วงท่ามาดมั่น ใบหน้าหล่อเหลาดูสดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอิบราวกับเพิ่งได้รับประทานยาอายุวัฒนะมาหมาด ๆ ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากตลอดเวลาจนสาว ๆ ที่เดินผ่านต้องเหลียวหลังมองผิดกับอัญภัทร ที่เดินตัวลีบเกาะแขนเขาแน่นราวกับกลัวจะล้ม...สภาพของเธอดูรู้เลย ว่าเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาอย่างหนักหน่วง ผมเผ้าที่เคยจัดทรงสวยบัดนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ริมฝีปากบวมเจ่อแดงฉ่ำจากการถูกบดขยี้ และแก้มที่ยังแดงระเรื่อไม่จางหาย“เดินดีๆ สิคุณ... ทำไมเดินถ่างขาเป็นเป็ดแบบนั้น?” หมอกครามก้มลงกระซิบแซวที่ข้างหู เมื่อเห็นหญิงสาวเดินขัด ๆ ขาอย่างเห็นได้ชัด“ก็เพราะใครล่ะคะ!” อัญภัทรค้อนขวับ หยิกเข้าที่ท่อนแขนแกร่งหมับเข้าให้ “เล่นยัดเยียด... เอ่อ... ไซส์ขนาด