บททั้งหมดของ ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : บทที่ 1 - บทที่ 10

จากวิมานหรูกลายเป็นวิมานรูหนูไปแล้ว...“กรี๊ดดด! นี่มันบ้านคนหรือบ้านผีสิงเนี่ย! อีตุ๊กแกบ้า! อย่ามองหน้าฉันนะ!”เสียงกรีดร้องระดับแปดหลอดของ ‘หนูอัญญา’ ดังลั่นสะท้านทุ่ง จนฝูงนกที่เกาะอยู่บนต้นมะขามแตกฮือบินหนีด้วยความตกใจหญิงสาวในชุดเดรสลูกไม้ราคาแพง (ที่ตอนนี้ยับยู่ยี่และเปื้อนฝุ่นแดง) ยืนตัวสั่นงันงกอยู่กลางห้องโถงของ บ้านพักคนงานหลังเก่า มือเรียวบางกำร่มกันยูวีแน่นราวกับเป็นอาวุธสงครามชิ้นสุดท้าย สายตาจดจ้องไปยังตุ๊กแกตัวลายพร้อยที่เกาะนิ่งอยู่บนขื่อคาน ส่งสายตาแป๋วแหววทักทายผู้มาเยือนสภาพบ้านพักที่พ่อเลี้ยงหน้าขาวใจดำนั่นโยนกุญแจให้... บอกได้คำเดียวว่า ‘อนาถา’พื้นไม้กระดานมีร่องห่างจนมองเห็นดินข้างล่าง ฝาผนังมีรูโหว่ให้ลมโกรก หรือให้ใครมาแอบดูได้สบายๆ ส่วนห้องน้ำ... โอ้โห อย่าให้บรรยาย เป็นสังกะสีล้อมคอกที่ตั้งอยู่แยกออกไปด้านนอก แถมไม่มีหลังคา! นี่ถ้าเธอแก้ผ้าอาบน้ำ เทวดาบนฟ้าคงได้เป็นตากุ้งยิงกันหมดสวรรค์!“ฮึก... แม่นะแม่... ทำไมต้องส่งลูกมาตกระกำลำบากขนาดนี้ด้วย”อัญภัทรทรุดตัวลงนั่งบนกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า อยากจะลากกระเป๋าเดินกลับออกไปโบกรถกลับ

หลังจากแผ่นหลังบอบบางของ ‘ยัยตัวภาระ’ วิ่งหายลับลงบันไดเรือนไป พ่อเลี้ยงหมอกคราม ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์วูบวาบและความปวดหนึบที่กลางลำตัวเขาหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่ยังยืนผิวปากอย่างอารมณ์ดีด้วยสายตาขวาง ๆ“มึงจะยืนยิ้มหาพระแสงอะไรไอ้ธีร์? ว่างงานนักหรือไงถึงโผล่หัวมาได้?” หมอกครามถามเสียงห้วน เดินกระแทกเท้ากลับไปหยิบเสื้อเชิ้ตที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้มาสวมลวก ๆ เพื่อปกปิดร่องรอยความตื่นตัว‘สารวัตรธีร์’ หัวเราะร่า เดินอาด ๆ เข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่เพื่อนรักเพิ่งจะนัวเนียกับสาวไปเมื่อครู่“เอ้าไอ้นี่... ก็กูแวะมาดูลาดเลา เผื่อมีอะไรให้ช่วย...คู่อริมึงก็ออกจะเยอะ หน้าก็เรียกตีน ปากก็ขยันหาเสี้ยนมาตำ แล้วอีกอย่าง กูมาหามึงที่นี่ออกจะบ่อย ปกติไม่เห็นมึงจะด่าจะไล่เหมือนหมูเหมือนหมาแบบวันนี้เลยนี่หว่า”ธีร์หยิบแก้วกาแฟของหมอกครามที่เย็นชืดแล้วขึ้นมาดมเล่นสูดกลิ่นคาเฟอีนให้เต็มปอด พลางส่งสายตาล้อเลียน“วันนี้เกิดผีเข้าอะไรขึ้นมา ถึงได้หวงบ้านนักหนาวะ?” คำว่าหวงบ้านธีรดาเน้นคำหนักพลางยิ้มอย่างรู้ไส้รู้พุงเพื่อนรัก“กูไม่ได้หวงบ้าน” หมอ

คำเชิญชวนอันตรายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก พร้อมกับใบหน้าคมคายที่โน้มลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งเป็นสันไล้ไปตามพวงแก้มร้อนผ่าวของหญิงสาว สูดดมความหอมละมุนอย่างเอาแต่ใจ“อะ... อื้อ...” อัญภัทรปฏิเสธไม่ออก สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ร่างกายทรยศต่อเจ้าของด้วยการยืนนิ่งยอมรับสัมผัสนั้นเสียงฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอกดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงแข่งกับเสียงฟ้าผ่าภายนอกริมฝีปากร้อนจัดของหมอกครามประทับลงบนซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบา ๆ สลับกับดูดดึงสร้างรอยตีตราความเป็นเจ้าของ มือหนาที่โอบเอวคอดกิ่วเริ่มไม่อยู่นิ่ง เลื่อนไล้ขึ้นมาตามแนวสันหลัง ผ่านเนื้อผ้าบางเบาที่ตอนนี้เริ่มชื้นเหงื่อ“ตัวสั่นขนาดนี้... หนาว... หรือเสียว?” เขากระซิบถามเสียงพร่า นัยน์ตามองคนตรงหน้าคล้ายกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ใกล้ชิดผู้ชายงั้นเหรอ?‘ไม่น่าใช่คนแรกหรอก...เธอดูไม่ใช่คนอ่อนประสบการณ์’ ความสงสัยระคนใคร่อยากรู้และควรต้องลอง ทำให้เขาเอ่ยปากถามออกไป แต่คำตอบที่ได้ทำเอาคนตัวใหญ่ลอบยิ้มในความมืด“มะ... ไม่รู้...” อัญภัทรตอบเสียงสั่น มือไม้เกะกะไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน สุดท้ายก็เผลอยกขึ้นมาเกาะบ่ากว้าง

หลังจากป้าคำดวงพามาส่งที่ห้องพักรับรองบนเรือนใหญ่และขอตัวกลับไปพักผ่อนทันที ราวกับจงใจเปิดทางสะดวกให้ใครบางคน แม้ว่าอัญภัทรตั้งใจจะรั้งตัวป้าแม่บ้านเอาไว้ แต่ทว่าป้าคำดวงรีบวิ่งกลับไปราวกับว่าอยู่อีกนิดจะต้องโดนหักเงินเดือนเสียอย่างนั้น อัญภัทรทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์อย่างหมดแรง ไม่ใช่เพราะเดินไกล แต่เพราะใครบางคนต่างหากที่ทำให้เธอเสียวเกือบตาย!!ภายในห้องตกแต่งด้วยไม้สักทองหรูหรา เครื่องนอนสีขาวสะอาดตา แอร์เย็นฉ่ำ ต่างจากบ้านพักคนงานรูหนูเมื่อครู่อย่างกับหน้ามือเป็นหลังเท้า แต่ทว่า... จิตใจของเธอกลับไม่สงบสุขเลยสักนิด“เหนียว... เหนียวไปหมดแล้ว”หญิงสาวขยับตัวอย่างอึดอัด ความเปียกชื้นจากละอองฝนผสมกับเหงื่อไคลทำเอาเสื้อผ้าแนบติดตัวจนน่ารำคาญ แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึก ‘ไม่สบายตัว’ ที่สุด ไม่ใช่เสื้อผ้าภายนอก...แต่เป็นความรู้สึกหนึบหนับบริเวณ ‘โคนขา’ และความแฉะชื้นที่ยังคงค้างคาอยู่ภายในร่มผ้า... หลักฐานความหยาบโลนที่พ่อเลี้ยงหน้าเหี้ยมใจโหดคนนั้นฝากเอาไว้ตอนที่เขาใช้นิ้ว...ขยี้ในจุดเกสรที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ“อีตาบ้า! คนลามก! มือไปจับอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ เอามา... แหย่

อัญภัทรเกือบหยุดหายใจหลังจากคำพูดเขา เธอส่ายหน้าระรัวพลางคิดว่าเดินทางมายังไม่ทันข้ามวัน เธอก็จะเสียตัวให้กับเจ้าของไร่ภูตะวันแล้วอย่างนั้นเหรอ“ไม่...มันใหญ่เกินไป...เข้าไม่ได้แน่” เธอยับยั้งเขาหน้าตาตื่น แต่ทว่าคนหื่นกลับยกยิ้มคล้ายกับว่าไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้“เข้ากันได้หรือเปล่า... เดี๋ยวก็รู้”สิ้นคำท้าทาย พ่อเลี้ยงหมอกครามก็ไม่ได้จู่โจมอย่างบ้าเลือดอย่างที่อัญภัทรกลัว แต่เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามชายหนุ่มค่อย ๆ ช้อนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวขึ้นในวงแขนอย่างง่ายดายราวกับตัวเธอเบาหวิว แล้ววางเธอลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์อย่างทะนุถนอม เพื่อจัดท่าทางให้เหมาะกับกิจกรรมที่จะทำต่อไปแผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบทว่ามันนุ่มมากผิดกับบ้านพักคนงานร้างลิบลับ ทำให้อัญภัทรสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบหุบขาเข้าหากันแล้วยกมือขึ้นปิดบังหน้าอกและจุดซ่อนเร้นตามสัญชาตญาณความอาย“ยะ... อย่าเพิ่ง... คุณหมอก... มันใหญ่... มันไม่ไหวหรอก!” เธอละล่ำละลักปฏิเสธ ภาพความนูนเด่นภายใต้กางเกงนอนของเขายังติดตาหลอนใจหมอกครามกระตุกยิ้มมุมปาก คลานเข่าขึ้นมาคร่อมร่างเธอเอาไว้ กักขังเธอไว