All Chapters of ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าสดใส อากาศหลังฝนตกสดชื่นอย่างที่เขาว่ากันจริง ๆ หมอกน้ำค้างยังเกาะอยู่บนยอดหญ้า ขณะที่หมอกครามจูงมืออัญภัทรเดินลัดเลาะไปตามทางเดินไม้ไผ่ที่ทอดยาวเข้าสู่ใจกลาง ทุ่งดอกกระเจียวของจริงดอกกระเจียวสีชมพูอมม่วงบานสะพรั่งชูช่อรับแสงแดดอ่อน ๆ ไปจนสุดลูกหูลูกตา เป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาด“สวยจังเลยค่ะ...” อัญภัทรสูดอากาศเข้าเต็มปอด ดวงตาเป็นประกาย “สวยกว่าในรูปตั้งเยอะ”“สวยสู้ดอกเมื่อคืนได้หรือเปล่า?” หมอกครามกระซิบถามข้างหู นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนเจ้าเล่ห์อัญภัทรหันมาค้อนขวับ แต่มุมปากกลับอมยิ้ม “ของจริงสวยกว่าค่ะ... แต่ยอมรับก็ได้ว่าของเมื่อคืนอร่อยกว่า แล้วก็... ถึงใจกว่าเยอะ”“หึ... ปากเก่งนักนะ” หมอกครามหัวเราะชอบใจ รวบเอวเธอเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ ม่านหมอกจากภูท้ายไร่ทำให้ภาพนี้งดงามมาก ๆ และอัญภัทรที่เป็นสาวเมืองกรุงกลับหลงเสน่ห์ไร่ภูตะวันแห่งนี้เข้าแล้วสิ จนกระทั่งแดดเริ่มแรงในช่วงสายทั้งคู่จึงจับจูงมือกันกลับออกจากไร่ไปตรวจดูส่วนอื่นต่อที่ไร่นี้หากทำรีสอร์ทเชิงท่องเที่ยวล่ะก็จะทำให้มีกิจกรรมครบวงจรมาก ๆ ทั้งมีน้ำตกให้เล่น มีม้าให้ขี่ มีทุ่งดอก

เสียงนกร้องขับขานรับแสงตะวันยามเช้าดังเจื้อยแจ้วไปทั่วไร่ภูตะวัน บรรยากาศเช้านี้ดูสดใสกว่าทุกวัน ราวกับฟ้าฝนที่เป็นใจช่วยชะล้างความขุ่นมัวและสิ่งอัปมงคลออกไปจนหมดสิ้นตั้งแต่เมื่อวานหมอกครามยืนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านเรือนไม้สักทอง ความหนักอึ้งในใจที่กดทับเขามาตลอดชีวิตเรื่องแม่... วันนี้มันเบาบางลงจนแทบไม่เหลือร่องรอยเขาไม่ได้รู้สึกเสียใจที่แม่แท้ ๆ ตัดขาดและหนีไป แต่เขากลับรู้สึกโล่ง เหมือนได้ปลดปล่อยพันธนาการที่ล่ามโซ่เขาไว้กับความกตัญญูจอมปลอม“ยืนยิ้มอะไรคนเดียวคะพ่อเลี้ยง”เสียงหวานใสของอัญภัทรดังขึ้นพร้อมกับวงแขนเรียวที่สวมกอดเอวเขาจากด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เด็กที่เธอชอบใช้ทำให้หมอกครามต้องวางมือทับมือเธอแล้วลูบเบา ๆ“ยิ้มรับวันใหม่ครับ... วันที่ไร่ของเราสงบสุขจริงๆ สักที” เขาตอบพลางหมุนตัวกลับมาหาภรรยา“แล้ววันนี้คุณนายตื่นเช้าจัง ตื่นเต้นเหรอครับที่จะมีแขกมา”“แน่นอนสิคะ” อัญภัทรยิ้มกว้างจนตาหยี “แม่ไพลินบ่นคิดถึงลูกเขยสุดหล่อจะแย่ ส่วนป้าดวงใจก็บอกว่าอยากมาเห็นหน้าหลานสะใภ้ตัวเป็น ๆ สักที อัญต้องรีบตื่นมาเตรียมเมนูเด็ดต้อนรับสิคะ”หมอกครามหัวเราะในลำค

แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง แต่อัญภัทรตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างกายเป็นวันที่สองติดต่อกัน ที่นอนฝั่งของหมอกครามเย็นชืด แสดงว่าเขาลุกออกไปนานแล้ว“หายหัวไปอีกแล้ว...” หญิงสาวชักหงุดหงิดนิด ๆ เพราะตื่นมาไม่เห็นสามีคนดีหญิงสาวบ่นพึมพำขณะลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมผ้าแพร เดินออกมาที่ระเบียงห้อง สายตาคมสวยกวาดมองไปทั่วอาณาบริเวณไร่ภูตะวันปกติหมอกครามจะตัวติดกับเธอเป็นตังเม ยิ่งช่วงหลังมานี้แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แต่วันนี้เขากลับหายตัวไปตั้งแต่ไก่โห่ แถมเมื่อวานก็ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ จนเกือบจะมีเรื่องเข้าใจผิดสัญชาตญาณของผู้หญิงบอกว่า... มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอัญภัทรจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินลงมาที่ห้องอาหารเจอ ป้าคำดวง กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่พอดี แต่ทันทีที่ป้าเห็นหน้าเธอ หญิงชราก็สะดุ้งโหยงจนช้อนส้อมในมือเกือบร่วง“อุ๊ย! คุณนาย... เอ้ย! คุณอัญ ตื่นแล้วเหรอคะ” ป้าคำดวงยิ้มเจื่อน ๆ หลบสายตาแปลก ๆ“ค่ะป้า... เห็นคุณหมอกไหมคะ?” อัญภัทรยิงคำถามทันที สายตาจับจ้องพิรุธของแม่บ้านเก่าแก่“เอ่อ... พ่อเลี้ยง... พ่อเลี้ยงออกไปดูงานท้ายไร่ค่ะ! เห็นว่าท่อประปาแตก! ใช่ค่ะ ท่อแตก

ข่าวการแต่งงานระหว่างพ่อเลี้ยงหมอกคราม กับ คุณอัญภัทร แพร่สะพัดไปทั่วไร่ภูตะวันเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บรรยากาศในไร่ช่วงนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ คนงานเดินยิ้มแก้มปริกันถ้วนหน้า เพราะนอกจากจะได้เจ้านายหญิงที่ใจดีแล้ว พ่อเลี้ยงยังประกาศแจกโบนัสพิเศษรับขวัญวันแต่งงานอีกด้วยแต่คนที่ดูจะวุ่นวายที่สุดเห็นจะไม่พ้นสองแม่งานใหญ่อย่าง แม่ไพลิน และป้าดวงใจ“ดอกไม้ตรงซุ้มทางเข้าต้องใช้กุหลาบขาวผสมกับดอกรักนะ จะได้รักกันยืนยาว!” แม่ไพลินชี้นิ้วสั่งการทีม ออแกไนซ์“แล้วก็อาหาร... ต้องเพิ่มเมนูมงคลอีกสามอย่าง ขนมจีบอย่าให้ขาด สื่อถึงการจีบกันตลอดเวลา!” ป้าดวงใจญาติสนิทคนเดียวของหมอกครามเสริมทัพอย่างแข็งขันส่วนหมอกครามกับอัญภัทรยืนมองความชุลมุนวุ่นวายนั้นด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ พวกเขาแทบจะกลายเป็นคนวงนอกในงานแต่งของตัวเอง เพราะผู้ใหญ่จัดการให้ทุกอย่าง“เหนื่อยหน่อยนะอัญญา...” หมอกครามกระซิบพลางโอบไหล่ว่าที่เจ้าสาว “เหล่าป้า ๆ แม่ ๆ เขาเห่อหลานสะใภ้กับลูกเขย”“อัญโอเคค่ะ...แม่มีความสุข อัญก็ดีใจ” เธอยิ้มหวาน “ว่าแต่คุณเถอะ... เตรียมตัวหรือยัง เย็นนี้ต้องไปลองชุดนะ” อัญภัทรเตือนเขาเรื่องสำคัญ เพราะครั้งนี้เป็น

เสียงเพลงฉลองงานวิวาห์ยังคงดังแว่วมาตามสายลมจากลานจัดเลี้ยง แต่สำหรับคู่บ่าวสาวป้ายแดง หน้าที่ต้อนรับแขกได้จบลงแล้ว... ต่อจากนี้คือเวลาส่วนตัวที่ทั้งคู่รอคอยปัง!เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของห้องหอในห้องนอนใหญ่ของเรือนไม้สัก ถูกปิดลงและล็อกกลอนแน่นหนาโดยฝีมือของเจ้าบ่าวหมาด ๆหมอกครามในสภาพที่ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเจ้าสาวที่นั่งเอียงอายอยู่ปลายเตียง ทำราวกับนี่เป็นครั้งแรกแต่ว่าไม่ได้นะครั้งแรกในฐานะเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย ยังไงมันก็ต้องพิเศษกว่าอยู่แล้วสิเนอะเตียงกว้างถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงเป็นรูปหัวใจคู่ กลิ่นหอมของดอกไม้และเทียนหอมอบอวลไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศโรแมนติกชวนฝัน แต่แววตาของหมอกครามในตอนนี้... มันไม่ได้ฝันหวานเลยสักนิด แต่มันคือแววตาของ ‘นักล่า’ ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อตอนนี้เขาพร้อมกลายร่างเป็นเสือพร้อมกินเหยื่อตัวน้อยแล้วล่ะ“เหนื่อยไหมครับ...” เขาถามเสียงนุ่ม เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนาเชยคางมนขึ้นสบตากัน แววตาไหวระริกน้อย ๆ ทำให้เขาอยากจะหยอกล้อกับเธอเสียจริง“นิดหน่อยค่ะ... ยืนบนส้นสูงนาน ๆ เมื่อยขาไ