All Chapters of ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : Chapter 41 - Chapter 50

ความเงียบสงัดยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วไร่ภูตะวัน เสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงมแข่งกับเสียงลมหายใจของคนสองคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงกว้าง อัญภัทรพลิกตัวนอนตะแคงมองไปทางหน้าต่างระเบียงที่เปิดแง้มไว้รับลมธรรมชาติ สายตาของเธอมองฝ่าความมืดออกไปเห็นแสงไฟสลัวๆ จากเรือนเล็กท้ายสวนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก‘ยังไม่นอนอีกเหรอ... ไฟยังเปิดอยู่เลย’ หญิงสาวคิดในใจด้วยความหงุดหงิด ยัยคุณหนูพราวพิลาสคนนั้นช่างมีความอดทนเป็นเลิศเหลือเกิน โดนทั้งเมิน โดนทั้งแกล้งให้คนงานตัวเหม็นอุ้มจนแทบอาเจียน แต่ก็ยังหน้าด้านหน้าทนอยู่ต่อ ไม่ยอมเก็บกระเป๋ากลับกรุงเทพฯ ไปสักที‘คิดจะทำสงครามประสาทกับฉันงั้นสิ... ได้... ในเมื่อไล่ดี ๆ ไม่ไป ก็ต้องเจอ ยาแรง หน่อยแล้ว’“คิดอะไรอยู่หืม... หน้าตาเจ้าเล่ห์เชียว” เสียงทุ้มของ พ่อเลี้ยงหมอกคราม ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับกอดเอวเธอแน่นขึ้น จมูกโด่งซุกไซ้สูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนอย่างหลงใหล“คุณหมอกคะ...” อัญภัทรพลิกตัวกลับมาหาเขา นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามแผงอกเปลือยเปล่า “คุณว่า... คืนนี้อากาศดีไหมคะ?”“ดีสิ... เย็นสบายกำลังดีเลย” เขาตอบพลางขบเม้มติ่งหูเธอเบา ๆ เริ่ม

ลานรวมพล หน้าโรงคัดบรรจุในช่วงสายวันรุ่งขึ้นบรรยากาศที่ไร่ภูตะวันในเช้าวันนี้ไม่ได้สดใสเหมือนท้องฟ้าสีครามที่แผ่กว้างอยู่เบื้องบน ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วลานรวมพล เมื่อ พ่อเลี้ยงหมอกคราม เรียกคนงานทุกคนมาประชุมด่วนเพื่อแจ้งสถานการณ์จริง“ทุกคนฟังผมนะ...” เสียงทุ้มทรงพลังของพ่อเลี้ยงดังก้อง แต่แฝงไปด้วยความกังวลลึก ๆ“ตอนนี้ทางไร่เรากำลังประสบปัญหาเรื่องสภาพคล่องทางการเงิน ธนาคารระงับวงเงินกู้ของเราชั่วคราว และออเดอร์ส่งออกก็ถูกยกเลิก... ผมอาจจะจ่ายค่าแรงงวดนี้ช้าหน่อย แต่ผมสัญญา... ผมสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายอย่างพ่อเลี้ยงหมอกคราม ว่าผมจะไม่โกงพวกคุณแม้แต่บาทเดียว”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที คนงานเริ่มจับกลุ่มซุบซิบ สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความวิตก ‘จะกินอะไรกันล่ะทีนี้’ ‘พ่อเลี้ยงจะเจ๊งเหรอ?’ ‘ไปหางานที่อื่นทำก่อนดีไหม’หมอกครามมองภาพตรงหน้าด้วยความปวดร้าวในอก ‘นี่สินะความจริง... ความภักดีมันกินไม่ได้ เมื่อท้องหิว ความศรัทธาก็สั่นคลอน... ฉันกำลังจะพาเรือลำนี้จมลงงั้นเหรอพ่อ... ฉันรักษาสิ่งที่พ่อสร้างมาไม่ได้งั้นเหรอ’เขากำหมัดแน่น พยายามข่มความอ่อนแอไว้ข้างใน เขาต้องเข้มแข็ง...

ทิวทัศน์สองข้างทางของเส้นทางลัดเลาะภูเขาดูสงบเงียบ ร่มรื่นด้วยไร่มันสำปะหลังและทุ่งข้าวโพดที่กำลังรอการเก็บเกี่ยว แต่ภายในรถเอสยูวีคันใหญ่ บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนั้นวันนี้หมอกครามเลือกใช้รถเอสยูวีเพราะต้องออกมาพบคู่ค้า และต้องการความคล่องตัวในการเดินทาง จึงเลือกคันนี้มาจากบรรดารถหลายคันที่จอดเรียงรายอยู่ที่บ้าน ซึ่งแต่ละคันถูกเลือกใช้ตามลักษณะงานที่ต่างกันไปชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาจับจ้องไปที่ถนนลาดยางแคบ ๆ ที่คดเคี้ยวเบื้องหน้า สมองยังคงประมวลผลเรื่องตัวเลขและการเจรจาธุรกิจที่เพิ่งจบลงไปหมาดๆ‘ไวน์องุ่นรอดแล้ว...’ เขาบอกตัวเองในใจล็อตส่งออกได้รับการอนุมัติ ปัญหาเรื่องมาตรฐานเคลียร์จบ แต่จะวางใจไม่ได้ ตลาดในประเทศคือฐานที่มั่นสุดท้าย ถ้าพืชไร่ตัวอื่นล้ม กระแสเงินสดหมุนเวียนของไร่จะสะดุดทันทีวันนี้เขาเลือกที่จะขับรถมาเองเพื่อมาคุยกับเถ้าแก่รายใหญ่ที่รับซื้อพืชไร่ที่โคราช การเจรจาเป็นไปได้ด้วยดีกว่าที่คิด เถ้าแก่ยอมรับราคาประกันที่เสนอ แลกกับการที่ไร่จะป้อนวัตถุดิบเกรดเอให้โรงงานแปรรูปของเขาเป็นเจ้าแรกมันคือชัยชนะเล็กๆ ที่ทำให้มุมปากของพ่อเลี้ยงหนุ่มยกยิ้มข

บรรยากาศภายในห้องเก็บของหลังโรงซ่อมบำรุงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นอับชื้น แต่วันนี้มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของความหวาดกลัวชายหนุ่มร่างผอมเกร็งนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ เบื้องหน้าเขาคือรองเท้าหนังราคาแพงที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยของหมอกคราม“กูถามคำเดียว... ใครสั่ง?”น้ำเสียงของหมอกครามราบเรียบ ไม่ตะคอก ไม่เกรี้ยวกราด แต่มันเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกซู่ไปถึงขั้วหัวใจ“ผะ...ผมไม่รู้ครับนาย! ผมสาบาน!” คนคุมกล้องวงจรปิดยกมือไหว้ปลก ๆ ใบหน้าซีดเผือด“มันแค่โทรมา... โอนเงินมาให้ผมห้าหมื่น บอกให้ปิดกล้องช่วงตีสี่ถึงเจ็ดโมงเช้า ผมสาบานว่าผมไม่ได้ตัดสายเบรกนาย! ผมไม่กล้าทำขนาดนั้น!”หมอกครามมองดูความขลาดเขลาในแววตาของมันแล้วก็ได้แต่สมเพช คนพวกนี้เห็นเงินแค่ไม่กี่บาทสำคัญกว่าชีวิตเจ้านายที่เลี้ยงดูมาหลายปี“มึงไม่ได้ทำ แต่กูเกือบตายเพราะความโลภของมึง”ชายหนุ่มพยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังจัดการต่อ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะถูกปิดปากเงียบหายไป หมอกครามเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้ชื่อคนบงการ แต่เขาก็พอจะเดาทางได้แล้วว่า... หนอนต

ข่าวลือแพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งว่าพ่อเลี้ยงหมอกครามเกิดอุบัติเหตุไม่รู้เป็นตาย คนในไร่โดนสอบสวนอย่างป่าเถื่อนรุนแรง สภาพซ้อมปางตายเช้านี้ยอดขายของไร่ตกลงไป ข่าวลือในโซเชียลมีเดียที่ว่าไร่กำลังขาดสภาพคล่องและใช้แรงงานอย่างโหดร้ายรุนแรง ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าเป็นฝีมือใครพราวพิลาส... ผู้หญิงคนนั้นถนัดนักเรื่องเล่นกับกระแสสังคม เรื่องราวดรามากับการทรมานคงเพราะภาพที่เขาส่งไปเมื่อวานสินะหมอกครามนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงาน จ้องมองยอดออเดอร์ผ่านแอปออนไลน์สีแดงบนหน้าจอแท็บเล็ต เขากำลังจะสั่งให้ทีมการตลาดที่เพิ่งสร้างกันมาไม่นานออกหนังสือคำแถลงการณ์โต้ตอบ แต่ประตูห้องทำงานกลับถูกเปิดออกเสียก่อน“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นค่ะคุณหมอก”อัญภัทรเดินเข้ามาในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ดูสง่างามราวกับนางพญา เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเขา แล้วยึดแท็บเล็ตไปถือไว้เอง“คุณพักผ่อนเถอะ หน้าที่แก้ข่าว... เป็นของอัญญา”หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ห้องรับรองซึ่งถูกดัดแปลงเป็นสตูดิโอชั่วคราว ไฟไลฟ์สดสว่างจ้า อัญภัทรนั่งอยู่หน้ากล้องสมาร์ตโฟนด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก“สวัสดีค่ะทุกคน... ตกใจข่าวลือกันแย่เลยใช่ไหมคะ”