All Chapters of Spind Around บังเอิญร้ายให้รัก : Chapter 11 - Chapter 20

Ep.10 พายุกลับถึงบ้านในช่วงเที่ยงของวัน ก็พบเจอกับน้องชายที่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี สองพี่น้องจึงได้ทักทายกันตามประสา “เมื่อคืนพี่ไม่ได้กลับบ้านเหรอครับ” พารัณ วิเศษพิพัฒน์นุกุล อายุ 22 ปี นักศึกษาปีสี่ เรียนบริหารธุรกิจ เขาเห็นว่าพี่ชายยังคงใส่ชุดเดิมของเมื่อวาน พารัณเอ่ยถามอย่างสงสัย สภาพดูอิดโรยและอ่อนล้า พายุคงจะทำงานมาหนัก “อืม จะไปเรียนแล้วใช่ไหม” “ผมเห็นพี่นะในทีวี โคตรเท่ห์เลย” ยกนิ้วโป้งให้เป็นคำชม พารัณทราบว่าพี่ชายลงแข่งขันรถฟอร์มูล่าวันเพราะออกข่าวใหญ่ แต่ไม่แน่ใจว่าทำไมพายุถึงได้คิดจะลงแข่งในสนามอีกครั้ง ในเมื่อเขาตัดสินใจอำลาวงการนี้ไปหลายปีแล้ว “ขอบใจ”“ครับ ผมไปก่อนนะพี่” “ขับรถดี ๆ” อวยพรน้องชายให้เดินทางอย่างปลอดภัย แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ทว่าพารัณส่งเสียงเรียกพายุ เขามีเรื่องจะบอกพี่ชายให้ทราบ “พี่ เมื่อวานผม...” ยังไม่ทันจะได้เล่า พารัณถูกพายุเบรคเอาไว้ เขาเหนื่อยเลยขอตัวไปพักก่อน “ไว้กลับมาแล้วค่อยคุยกัน” “ครับ” ขานรับน้ำเสียงอ่อน หมุนตัวก้าวเดินไปที่รถ เขาชอบการขี่บิ๊กไบค์ไปในทุกที่ จึงใช้ยานพาหนะคู่ใจคันนี้ขับไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน “ทำไมไม่โทรบอกแม่ ว่าจ

“ขอพอค้าหนึ่งที่ได้ไหมคะ” สาวคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกค้าประจำ แอ๊วแอินพ่อค้าหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ เธอมาทุกวันตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด ที่ทราบเพราะคุณแม่เป็นคนบอก “เหมือนเดิมนะครับ” เขาจำได้ว่าเธอชอบสั่งอะไร มาที่ร้านทีไรเป็นต้องเจอเธอทุกครั้ง และรู้ดีว่าเธอไม่ได้คิดจะจีบเขาจริงจัง พูดง่าย ๆ ก็แค่เต๊าะเล่น ๆ เท่านั้น “รับพ่อค้าเหมือนเดิมค่ะ”“อเมริกาโน่ หวานร้อยใช่ไหมครับ”“เห้อ เมื่อไหร่จะรับมุขกันบ้างคะเนี่ย” สาวสวยสะบัดสะบิ้ง รู้สึกน้อยใจเนือง ๆ เอะอะพ่อค้าหล่อจะขายอย่างเดียว เธอก็แค่อยากจะเล่นด้วยให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ ไม่คิดจะตบมุขกันสักนิดเลยหรือไง แกล้งหลอกให้เธอดีใจเล่นก็ได้ “ตกลงรับอะไรครับ““อเมริกาโน่ค่ะ หวานน้อยนะคะ ไม่ใช่หวานร้อย” “ครับ หวานร้อย” “ทีอย่างงี้ล่ะเก่ง” เธอหมายถึงเขากวนตีนเก่ง“นี่ก็แก้วที่ห้าของวันแล้ว มีบัตรอะไรไว้สะสมแต้มไหมคะ แบบทานที่ร้านครบสิบครั้ง พ่อค้าออกเดตกับลูกค้าหนึ่งวัน” ลูกค้าสาวเสนอไอเดีย พายุยิ้มขบขันก่อนจะพูดดับฝันลูกค้า“ยังไม่มีครับ แต่ผมจะเก็บคำแนะนำไว้พิจารณาดูนะครับ”“ก็ได้ค่ะ” พายุรับออเดอร์อยู่เป็นชั่วโมง ออเดอร์ที่ได้หลัก ๆ ก็จะเป็นเดล

EP.13 แค่คำว่าจูบคำเดียว ฟ้าใสถึงกับเม้มปากสนิท พายุยิ้มเป็นเชิงรับรู้ ว่าเธอไม่กล้าทุบตีเขาอีก แต่จะให้ปล่อยเธอไปแล้วยอมโดนเจ็บตัวฟรี ๆ เขาก็ขาดกำไรแย่ ฟอด~ พายุกดจมูกหอมแก้มเธอหนัก ๆ หนึ่งข้างดวงตาหวานเบิกกว้าง ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงจัด ฟ้าใสมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ฟอด~ ข้างเมื่อกี้แค่ทบต้น แต่อีกข้างเขาทบดอก เดี๋ยวแก้มเธอจะไม่เท่ากัน เลยกดให้หนัก ๆ เน้น ๆ “กระเทยอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้ว ฉันกลับก่อนนะ” โยชิทิ้งเพื่อนสาวให้อยู่กับพ่อค้าหล่อตามลำพัง กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากร้าน แล้วหายวับไปกับตา แค่ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอเธอก็ยังไม่กล้า จะเปิดปากแค่ครึ่งคำยิ่งแล้วใหญ่ กลัวว่าจะถูกคนเจ้าเล่ห์จับเธอจูบจนปากช้ำ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดเหมือนโดนแดดแเผาไหม้ ทำไมเธอถึงต่อต้านผู้ชายร้าย ๆ อย่างเขาไม่ได้สักที ริมฝีปากชมพูยังคงถูกปิดสนิทไม่ให้เห็นแม้แต่ขอบปาก ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม ลูกค้าในร้านเหลือแค่เพียงโต๊ะเดียว ลูกค้าสาวที่นั่งอยู่เห็นเหตุการณ์แต่แรกเริ่ม เธอรู้ตัวว่าไม่ควรอยู่ในร้าน จึงได้หยิบกระเป๋าสะพายบ่าเดินออกจากร้าน ราวกับว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น “ครั้งหน้าผมให้คุณกินฟรี ขอบค

EP.14อาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ ส่งเมลเชิญชวนนักศึกษาในคณะ เข้าร่วมปฐมนิเทศเพื่อให้คำแนะนำสำหรับนักศึกษาที่ใกล้จะฝึกงานในอีกสองเดือนข้างหน้า “ขี้เกียจไป” ฟ้าใสบ่นอุบ เมื่อได้รับเมลจากอาจารย์ ยังมีหมายเหตุอีกว่านักศึกษาปีสี่ต้องเข้าทุกคน ให้ไปรวมตัวกันที่หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย“ฉันก็ขี้เกียจ”“โดดไหม เข้าไปก็ฟังแต่อะไรไม่รู้” ถึงเข้าไปเธอก็ไม่ได้ฟังอยู่ดี ไม่นั่งหลับก็นั่งเล่นโทรศัพท์ “ว่าแต่ พี่อันดาเข้าป่ะ” “รายนั้นไม่เคยสนใจอะไรนอกจากผู้หญิง”“แกสองพี่น้องนี่สบายจริง ๆ เลยนะ พ่อเป็นถึงประธานบริษัทรับเหมาก่อสร้างอันดับหนึ่งของประเทศ ไม่ต้องหาที่ฝึกงาน เรียนจบปุ๊บก็มีงานทำ”“สบายอะไรล่ะ พ่อเตรียมงานรอไว้ให้ฉันกับพี่อันดาแล้ว” “เออนี่ ฉันขอไปฝึกงานที่บริษัทแกได้ป่ะ ไม่อยากหาอ่ะ”“ก็ไม่ต้องหา เพราะฉันบอกพ่อไปแล้วว่าจะเอาแกมาฝึกกับฉัน”“อ๊าย เพื่อนรักมาจูบที” ยื่นปากทำท่าจูบ ฟ้าใสเอี้ยวตัวหลบลุกขึ้นยืนแสดงอาการขยะแขยง“ฟ้าผ่านะ” “ก็แค่แสดงความรักไหมยะ ฉันขอบคุณแกมากนะ ที่ไม่ทิ้งฉัน” เพื่อนไม่ให้จุ๊บงั้นเธอขอกอดเพื่อนหน่อยก็แล้วกัน “โยธา ฉันมีเรื่องอยากบอกแก” คิดมาทั้งส

EP.15สิ้นคำพูดของพี่ชาย พารัณทำเพียงแค่ยกยิ้มไม่คิดตอบกลับ เขาจึงเดินกลับหลังไปขึ้นรถบิ๊กไบค์ “กรี๊ด~” เสียงหวีดร้องดังมาจากตึกข้างหลัง คนในบริเวณนั้นต่างหยุดฟังเสียงว่าเกิดอะไรขึ้น พายุรับบทเป็นพลเมืองที่ดี เผื่อมีใครเป็นอะไรเขาจะได้ช่วยชีวิตทัน พร้อมทำหน้าที่หมอในสถานการณ์ฉุกเฉินเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่นานฟ้าใสเดินมาถึงลานจอดรถ เมื่อแยกมาจากสองหนุ่มเรียวปากเล็กบ่นหงิม ๆ เมื่อเพื่อนสนิททิ้งเธอไว้กับผู้ชาย เลยขอพิมพ์แชตไปด่าหน่อย รู้สึกคันไม้คันมือ Fasai : โยธา ไอ้เพื่อนทรพี “ฉันจะเรียกแกว่าไอ้โยธาตลอดไป” จุดอ่อนของกระเทยก็ชื่อมันนี่แหละ อยากให้เรียกชื่อใหม่มากใช่ไหม แต่เธอก็จะเรียกชื่อเก่าไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะตายจากกันเลยคอยดู กึก~ อยู่ ๆ ก็มือไม้อ่อน พวงกุญแจรถเธอมันร่วงหล่นบนพื้น เธอจึงต้องก้มตัวลงหยิบ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ช่วงแก้มก้นข้างซ้ายของเธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนของอวัยวะอะไรบางอย่าง ไม่รีรอที่จะหันหลังไปมองก็พบว่าเพิร์สมายืนอยู่ข้างหลังเธอ“เพิร์ส เมื่อกี้ทำอะไร” “เปล่านี้ก็แค่ยืนอยู่ข้างหลัง” เห็นเขาทำอะไรหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่ก็แสดงว่าไม่ได้ทำ “แต่เมื่อกี้ฟ้ารู้สึก...”