All Chapters of Spind Around บังเอิญร้ายให้รัก : Chapter 31 - Chapter 40

ในช่วงกลางคืน พารัณออกมานั่งดื่มเบียร์คนเดียวอยู่ตรงริมสระว่ายน้ำ พริตาเดินผ่านมาเจอพอดี จึงได้เข้าไปพูดคุย “น้าเพิ่งเคยเห็นรัณดื่ม” “ผมดื่มเป็นปกติครับ แต่ไม่ใช่คนติดเหล้า”“ดีแล้วค่ะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ แล้ววันนี้ทำไมถึงได้มานั่งดื่มคนเดียวคะ”“ผมก็แค่อยากดื่ม นี่ก็ดึกแล้วน้าเข้าบ้านเถอะ” “รัณก็เข้าบ้านไปกับน้าสิ” พริตารู้สึกห่วงพารัณ ใบหน้าหล่อเหลาเกิดความเครียดบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด คงจะมีเรื่องกลัดกลุ้มอยู่ในใจ ถ้าไม่ละลาบละล้วงจนเกินไป ก็อยากให้เขาได้ระบายมันออกมา“คุณน้ารู้ไหมครับ ว่าพี่พายุมีแฟน”“แฟน” พริตาทำหน้างง ลูกชายเธอไปมีแฟนเมื่อไหร่ ไม่เห็นพายุบอกเธอเลย“เขาไม่ได้บอกน้าเหรอครับ”“ไม่เลยจ่ะ”“ผมเผยความลับพี่พายุไปซะแล้ว” พารัณยิ้มน้อย ๆ พลางยกแก้วดื่มเบียร์จนหมด ยกหลังมือเช็ดหยดเบียร์ตรงมุมปาก “นี่พี่ยุยังไม่กลับเหรอครับ คุณน้าถึงไม่นอน” พารัณเอ่ยถาม ถ้าวันไหนที่พายุกลับดึกก็จะเห็นพริตาเดินอยู่ในบ้านรอลูกชาย นอกเสียจากดึกจนไม่ไหว เธอก็ขอตัวไปนอนก่อน “ใช่จ่ะ”“เขาไม่บอกเหรอครับ ว่าไปไหน” “พายุเข้าเวร แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่กลับ” “สงสัยจะอยู่ก

EP.25ก่อนจะออกจากอู่ซ่อมรถ พารัณสร้างข้อตกลงกับพี่ชาย โดยมีฟ้าใสเป็นตัวแปร เธอคือหัวข้อสนทนาระหว่างสองพี่น้อง โดยที่เธอเป็นเพียงแค่ผู้ฟัง “ถ้าผมแข่งชนะ พี่ต้องทำตามที่ผมขอ” การเดิมพันด้วยการแข่งขัน พารัณท้าพี่ชาย อยากปะลองในสนามแข่งสักครั้ง พายุมองน้องชายนิ่ง ก่อนจะหันไปมองสาวที่ยืนจับมืออยู่ข้าง ๆ “แกจะขออะไร”“เดทกับเธอ ผมต้องได้เดทกับเธอถ้าผมชนะ”“ไม่” ฟ้าใสยืนกรานปฏิเสธ มันเหมือนว่่าเธอกำลังจะจับปลาสองมือ ทั้งที่เธอกำลังดูใจอยู่กับพายุ แล้วจู่ ๆ ก็มาเดทกับน้องชายของเขา เธอไม่เอา เธอไม่ยอม “ได้ ถ้าแกชนะพี่”“คุณ...” ฟ้าใสนิ่วหน้า เขย่าแขนพายุแรง ๆ ดวงตาหวานสีเข้ม ใบหน้าหวานขึ้นสีเลือดเพราะความโกรธ เขารู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา “ขอบคุณครับ ผมไม่ขอมากไปใช่ไหม” “มากไป” ฟ้าใสตอบแทนพายุ แล้วหันไปต่อว่า “ทำไมต้องรับปากน้องชายคุณ ไม่ถามฉันสักคำ ฉันไม่อยากเดทกับรัณ” อะไรดลใจให้้เขายอมตบปากรับคำน้องชาย คิดอะไรอยู่กันแน่ เขาไม่ชอบเธอหรือไง “ฉันต้องการแค่คุณ” คนที่เป็นหัวข้อในสนทนานี้ บอกความในใจกับอีกฝ่าย พายุที่ได้ยินอย่างนั้นหัวใจเขาก็ยิ่งพองโต “ผมรู้ เราต้องการกันและกัน” “โคต

“ใช่ แม่ไม่ชอบ ลูกก็รู้นี่เรื่องของมันกับแม่ของมัน” ใช้คำเรียกอีกฝ่ายอย่างจงเกลียดจงชัง เปรมมิกาไม่เคยให้ค่าพริตากับพายุ เป็นแค่ผู้หญิงจน ๆ สะเออะอยากจะเป็นคุณนายในบ้านหลังใหญ่ เธอทนเหม็นสาปความจนอยู่ชายคาเดียวกับพริตามานานนับสิบปี ไม่สิ มันนานมากกว่านั้น หิรัญคอยให้ท้ายพริตากับลูกชายของมัน เวลาที่เธอแยกเขี้ยวเหมือนนางมารยักษ์ สองแม่ลูกนั่นมีดีอะไรนัก หรือเพราะชินกลิ่นสาปความจนของพวกมัน “ผมอยากพักผ่อน” เขาต้องการรักษาเยียวยาบาดแผลหัวใจ แต่คุณแม่เขากลับพูดให้เกิดการไขว้เขว ทั้งที่เขาคิดอยากจะตัดใจ หลังจากนี้เขาควรจะฟังใคร ฟังตัวเอง หรือเปรมมิกา “จำสิ่งที่แม่พูด ค่อย ๆ คิด ถ้ามีอะไรปรึกษาแม่ได้ตลอด แม่รักลูกนะรัณ” จูบกลางกระหม่อมลูกชาย แล้วถอยตัวเองเดินออกจากห้อง “ความเหมาะสม” เขาและฟ้าใสเหมาะสมแค่เรื่องฐานะ แต่เรื่องหัวใจเขาไม่ได้มาครอบครอง แล้วสิ่งที่เปรมมิกาบอก มันจะไปสำคัญอะไร วินาทีนั้นเขาเลยตัดสินใจในทันที ถ้าเขาจะแพ้ ก็แพ้เสียตั้งแต่ตอนนี้ อย่าดันทุรังแย่งผู้หญิงของพี่ชาย วันนี้เขาเห็นทุกอย่างแล้ว ว่าหัวใจของฟ้าใสมีแค่พายุเพียงคนเดียว ฟ้าใสยืนเหี่ยวแห้ง ใบหน้าสวยบึ้งตึงมองค

EP.28 คืนนี้โยชิตั้งใจจะไปบาร์ร้านเดิม ไม่ได้ไปมาเกือบสัปดาห์ กลัวถ้าไปบ่อยแล้วจะตกหลุมรักเจ้าของร้าน กระเทยอย่างเธอมีวาสนาหนุ่ม ๆ มาจีบเยอะ เพียงเพราะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่พอรู้ว่าเธอเป็นเพศสภาพต่าง ก็หนีหายกันไปหมด แต่กับเขาคนนั้นโยชิรู้สึกว่าต่างจากผู้ชายที่เคยเจอ โยชิแค่ไม่อยากเอาความรู้สึกเทให้เขาจนหมดหน้าตัก เว้นระยะห่างนาน ๆ เจอครั้ง เซฟหัวใจเธอได้ดีที่สุด โยชิยังจดจำสายตาคู่นั้นได้ไม่ลืม เพราะแบบนี้โยชิถึงไม่อยากไปที่ร้านบ่อย ๆ เกิดใจเธอมันไม่รักดี ชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ หัวใจคงเจ็บหนัก กลัวไม่สมหวัง ติ๊ง~มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เป็นข้อความทางไอจี โยชิหยิบขึ้นมาดูVae : ใช่คุณโยชิหรือเปล่าครับ คนเปิดอ่านยังไม่คิดตอบกลับ ขอเข้าไปดูโพรไฟล์ก่อนว่าเป็นใคร “คุณ...” ยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อสายตา คนที่ทักข้อความมาหาโยชิ ก็คือภูริภัศหนุ่มหล่อเจ้าของร้านบาร์คนนั้น Yoshi : ใช่ค่ะ ตอบสั้น ๆ รออีกฝ่ายทักกลับมา ทว่าเพียงแค่เธอตอบก็ขึ้นคำว่าอ่านในทันทีVae : ผมเวย์นะ ไม่เห็นคุณมาที่ร้านเลย Yoshi : คืนนี้โยเข้าไปนะคะ Vae : ดีเลยครับ ผมจะรอ Yoshi : คุณหาไอจีโยเจอได้ไง V

EP.30ฟ้าใสกลับถึงบ้านพร้อมพี่ชายตัวดี สุดสัปดาห์นี้เธอจะไม่ได้เจอหน้าพายุถึงสองวัน ครั้งก่อนเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน อ้างว่าอยู่ทำรายงานกับเพื่อน แต่ความจริงเธออยู่กับพายุ คุณแม่ย้ำและกำชับให้เธอกลับบ้าน เพราะท่านมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ฟ้าใสเหมือนคนวิตก คิดไปต่าง ๆ นา ๆ โทษพี่อันดาก่อนอันดับแรก ว่าแอบไปฟ้องอะไรคุณพ่อคุณแม่อีก ซึ่งเธอได้คำตอบมาว่า‘ฟ้อง เรื่องที่ฟ้าเอาผู้ชายมานอนห้อง’ อยากจะทุบให้หลังแอ่น“กลับมาแล้วเหรอลูก” คุณแม่เธอเอ่ยถาม ยิ้มละไมเมื่อเห็นหน้าลูกสาว ลูกชายกลับถึงบ้าน “ค่ะคุณแม่ คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย” ฟ้าใสอ้าแขนเดินเข้าไปกอดคุณแม่ ใบหน้าสวยซบบนเนินอก คนเป็นแม่ก็ชื่นใจ ไม่เจอหน้าลูกสาวมาหลายวัน “ปลอม” เสียงห้วนห้าวจะเป็นใครไปได้ อันดาพี่ชายฝาแฝดเธอ ฟ้าใสแยกเขี้ยวใส่มองค้อนอันดา เกิดมา 22 ปี ไม่เคยพูดกับน้องนุ่งดี ๆ เลยสักวัน“พี่อันดาว่าฟ้า”“ไปแกล้งน้องทำไม อันดา” เอาเลยค่ะคุณแม่ ว่าเยอะ ๆ พี่อันดาน่ะติดผู้หญิง ไม่ต่างจากเธอหรอก แล้วมาทำเป็นฟ้อง “ผมพูดความจริง น้องติดผู้ชายครับ ชวนเข้าคอนโด พาขึ้นห้อง ไม่รู้ทำอะไรกัน” ทิ้งระเบิดไว้ให้น้องสาว ส่วนตัวเองวิ่งหนีขึ้นห