Semua Bab Spind Around บังเอิญร้ายให้รัก : Bab 61 - Bab 70

EP.47ทั้งสองดูหนังกันไปได้ครึ่งเรื่อง อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจ๊วบจ๊าบเหมือนใครดูดอะไรกันอยู่ด้านหลังของพวกเขาฟ้าใสกระถดตัวลงช้า ๆ เอียงคอไปทางซ้ายยังช่องว่างระหว่่างเก้าอี้ แต่ก็ยังไม่ทันเห็นอะไร เพราะแฟนหนุ่มสะกิดเรียกเสียก่อน“ทำอะไร” พายุเห็นเธอนั่งแปลก ๆ จึงได้ถาม และสั่งให้เธอเปลี่ยนท่านั่งดี ๆ เดี๋ยวจะปวดหลัง “เสียงข้างหลังทำฟ้าเสียสมาธิ ดูไม่รู้เรื่องเลย” พายุนิ่งเงียบพยายามฟัง “ดูดน้ำ” “จะดูดอะไรดังขนาดนี้ล่ะ” “งั้นก็ดูดปาก” ฟ้าใสตะลึงค้าง เมื่อแฟนหนุ่มว่าอย่างนั้น มันทำให้นึกถึงตอนที่เธอและเขาจูบกัน ใบหน้าสวยเห่อร้อน เธอหันหน้าหนีเขา หลบเลี่ยงอาการหน้าแดงกลัวเขาจะจับได้ และด้วยความที่อยากรู้อยากเห็น ฟ้าใสเอียงคอหันไปดูอีกรอบ เธออยากรู้ว่าคนด้านหลังทำอะไรกัน “เหี้ย” ใช่อย่างที่พายุว่าจริง ๆ คนข้างหลังดูดปากกัน แต่ที่น่าตกใจกว่าก็คือ คนที่เธอเห็นคือเพื่อนสนิทเธอยัยตกระเทยกับคุณภูริภัศ “เป็นอะไร” “โยชิ” “เพื่อนฟ้าทำไม” “อยู่ข้างหลัง” แฟนสาวบอกอย่างนั้น พายุยิ่งอยากรู้ไปกับเธอด้วย ร่างสูงกระถดตัวลงค่อย ๆ หันไปมอง และเมื่อได้เห็นทุกอย่างชัด พายุหันกลับมาหัวเราะคิกคักด้วยก

หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ โยชิพาภูริภัศไปจังหวัดเชียงใหม่บ้านเกิดโยชิ พาแฟนไปสวัสดีคุณพ่อคุณแม่“สวัสดีเจ้า อี่แม่” โยชิทักทายคุณแม่เป็นภาษาเหนือ ตามด้วยภูริภัศที่ขออู้กำเมืองแบบคนเหนือบ้าง“สวัสดีเจ้า อี่แม่” “สวัสดี” “เป็นจะได๋พ่อง” คุณแม่ถามโยชิว่าเป็นอย่างไรบ้าง “สบายดีอี่แม่” “อี่แม่ก๋ำลังญ่ะหญัง” โยชิถามคุณแม่ว่ากำลังทำอะไร “เยี๊ยะกับข้าว” ทำกับข้าวอยู่ “แล้วเปิ้นป้อจายคนนี้...” คุณแม่โยชิถามผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลูก“แฟน” “หล่อขนาด” คุณแม่โยชิชมภูริภัศหล่อมาก ก่อนจะชวนกันเข้าบ้าน ทว่าภูริภัศมีเรื่องอยากจะถามแฟน“แม่คุณพูดภาษากลางได้ไหม”“ได้สิ” ภูริภัศโล่งอก เขาฟังภาษาเหนือไม่ออกกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่อง “ชื่อเวย์ใช่ไหมคะ เห็นยัยโยชิเล่าให้ฟังอยู่” คุณแม่ถาม “ครับ ผมชื่อเวย์”“หน้าตาหล่อเหลา คิดยังไงถึงมาคบกับลูกชายน้า” “แม่ ลูกสาวสิ”“เอ้อ ลูกสาวก็ลูกสาว ไปเจอกันที่ไหน ยังไง รักกันตอนไหน” “นี่ก็ถามเยอะไป”“แม่จะรู้ไม่ได้เลยเหรอไง” “ก็รู้ได้”“แล้ว...คุณพ่อล่ะครับ” หลังจากโยชิพูดจบ ภูริภัศถามถึงคุณพ่อ“เสียตั้งแต่ก่อนโยชิเข้ามหาวิทยาลัย เป็นมะเร็งในตับ ดื่มเหล้าเยอะ

EP.50ช่วงฝึกงานในระยะเวลาสามเดือนได้จบลง ฟ้าใส โยชิและอันดา ผ่านการประเมินจากประธานบริษัทโดยตรง คุณพ่อเซ็นอนุมัติให้ผ่านฉลุย เมื่อลูกชายและลูกสาวทำผลงานให้คนเป็นพ่อชื่นใจ “ใกล้จะเรียนจบแล้ว ขอพ่อกอดหน่อย” ลูกฝาแฝดทั้งสองสวมกอดผู้เป็นพ่อ “เอาล่ะ จะไปหาแฟน หรือจะไปไหนก็ไป แต่วันหยุดต้องกลับบ้าน แม่เราบ่นคิดถึงลูกทุกวัน” “ครับ/ค่ะ” สองพี่น้องฝาแฝดขานรับ อันดาและฟ้าใสแยกย้ายกันกลับ เพราะต่างก็นัดหวานใจเอาไว้เหมือนกันทั้งคู่ รวมถึงโยชิอีกคน วันนี้กระเทยมีสารถีหนุ่มมารับถึงหน้าบริษัท “ไปก่อนนะแก ฉันกับคุณะวย์จะไปเดินขบวนงาน Pride Month” เป็นขบวนสร้างสีสันที่รวมเหล่า LGBTQ ไว้ในงาน จัดขึ้นเพื่อให้มีการยอมรับในกลุ่ม LGBTQ มากขึ้น โดยเป็นการแสดงออกถึงความต้องการสิทธิความเท่าเทียมกันในสังคม“ฟ้าฝากเพื่อนด้วยนะคะคุณเวย์ ขอบคุณนะคะที่ดูแลยัยโยชิมันเป็นอย่างดี” “แกเรียกฉันโยชิ” เจ้าของชื่อตกตะลึง เป็นครั้งแรกที่เพื่อนสนิทเรียกชื่อเล่นใหม่ “เออ ก็ชื่อนี้ไม่ใช่ หรือจะให้เรียกโยธาเหมือนเดิม”“โยชิสิ ไม่มีแล้วย่ะชื่อโยธา สามทุ่มเจอกันที่ผับ ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว ขบวนเขาเริ่มกันสักพักแล้วเนี่ย”

พายุพาเธอเข้าโรงแรม อุ้มร่างบางวางลงบนเตียงกว้าง พายุปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองออก รวมทั้งของเธอเขาก็ถอดมันออกอย่างรวดเร็ว เขาและเธอเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า พายุพร้อมจู่โจมและโจนจ้วงพาเธอไปหาความสุขด้วยกันร่างกำยำขึ้นคร่อมร่างเล็ก โน้มใบหน้าจุมพิตเธอร้อนเร่า อาวุธประจำกายแข็งร้อนขึ้นเป็นเส้นเลือด พายุฉีกซองถุงยางอนามัยสวมใส่ ดวงตาคู่สบประสานกัน คนใต้ร่างนอนตาฉ่ำปรือ ฟ้าใสยกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอหนา “พ่อหล่อกินคน” คนเมายังไม่วายที่จะเอ่ยชม พายุยิ้มรับ สองร่างโผกอดกันนัวเนีย เนื้อแนบเนื้อชิดสนิท แก่นกายใหญ่แข็งตั้งพร้อมเปิดศึก พายุจับประคองความเป็นชายใหญ่โต แยกเรียวขาออกให้อ้ากว้าง ปลายหัวหยักกดลงไปบนกลีบงามที่พร้อมจะเบ่งบาน“อื้อ เจ็บ ฉันเจ็บ” ฟ้าใสร้องดิ้น พายุจึงก้มจูบปิดปากเสียง กดสะโพกไถลลื่นเข้าไปในรูแคบปราดเดียว“อื้อ” ฟ้าใสร้องครางในลำคอ แก่นกายใหญ่ถูกเธอดูดกลืนหายเข้าไป ฟ้าใสหน้าบิดเบ้ น้ำตาสีใสไหลลงหางตา“ซี๊ด” พายุแช่ตัวตนในโพรงสาวอยู่พัก จากนั้นก็เริ่มโยกสะโพกบดขย่มเร็วขึ้น ร่างเล็กแอ่นรับความสาดเสียวที่เขามอบให้ ความสุขร้องออกมาเป็นเสียงสูงกลางต่ำสลับไปมาลั่นทั่วห้อง “โคตรแ

ในคืนนั้นกว่าสายฟ้าลูกชายวัยหกเดือนจะหลับได้ก็เกือบรุ่งสาง ทำเอาพ่อแม่ตาโหลเป็นหมีแพนด้า แต่มันกลับเป็นภาพความทรงจำที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตบ้านหลังนี้ที่ทั้งคู่อยู่อาศัยกันสามคนพ่อแม่ลูก หิรัญเป็นคนมอบบ้านหลังใหญ่ให้กับลูกชายและลูกสะใภ้เป็นของขวัญในวันแต่งงาน ทั้งสองครอบครัวต่างเห่อหลานชายคนนี้มาก ชื่อสายฟ้าพายุเป็นคนตั้ง เพราะชื่อของพ่อและแม่เกี่ยวกับสภาพอากาศ เขาก็เลยปั้นชื่อลูกชายว่า สายฟ้าจะได้เข้ากับคนเป็นพ่อแม่ ทุกวันเสาร์ ครอบครัวอัครเดชโภคินและวิเศษพิพัฒน์นุกุล จะนัดเจอกันทุกสัปดาห์ที่บ้านของพายุและฟ้าใส คุณพ่อคุณแม่ทั้งสองฝ่ายต่างเห่อหลานชายคนนี้เอามาก ๆแม้กระทั่งลูกชายของอันดาที่ตอนนี้ห้าขวบกว่า เขาเข้ามาจับแก้มน้องชายเล่น และหันไปบอกคุณพ่อคุณแม่ว่า“พอน้องโต ผมก็เอาน้องมาเล่นทีมฟุตบอลได้ใช่ไหมครับ” “ทีมฟุตบอลมันต้องสิบเอ็ดคนเลยนะ” อันดาบอกกับลูกชาย“งั้นคุณพ่อคุณแม่และก็คุณอาพายุและคุณอาฟ้าใส ก็มีน้องให้ผมเยอะ ๆ สิครับ” เอเดนลูกชายคนเดียวของอันดาและเดมี่ พูดจาเจื้อยแจ้วฉะฉาน การพูดการจาในบางครั้งก็ดูโตเกินวัย แต่นั่นเป็นสิ่งที่พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกมากที่สุด เสียงหั