All Chapters of Spind Around บังเอิญร้ายให้รัก : Chapter 41 - Chapter 50

EP.31เสียงจ๊วบจั๊บดังขึ้นภายในรถหรู หนุ่มสาวคลอเคลียนัวเนียด้วยความคิดถึง มือไม้ปัดป่ายตามร่างกายเป็นพัลวัน เสียงหอบหายใจกระชั้น จุมพิตแลกลิ้นอย่างเร่าร้อนฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นเต้าอวบผ่านชุดนักศึกษา มืออีกข้างประคองใบหน้าหวาน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาถึงสะโพก แล้วสอดมือเข้าใต้กระโปรงใช้นิ้วสัมผัสผ่านกางเกงชั้นใน“อื้อ” รสจูบที่แสนหวานล้ำ รอมาได้ถึงสองวัน เขาทั้งดูดทั้งกลืนไม่ยอมพักให้เธอได้หายใจ ฟ้าใสเองก็คิดถึงเขาไม่ไหว ไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายเอาเปรียบ ลิ้นรสหวานเกี่ยวกระหวัด ดูดทั้งปากบนและปากล่าง ความต้องการทางร่างกายมันโหยหา ทั้งเรียกร้องและอยากทำแรง ๆ“ผมคิดถึงคุณ”“ฉันก็คิดถึงคุณ” ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะจุมพิตกันอีกรอบ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ พายุทำเสียงในลำคออย่างหงุดหงิด หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู “ไอ้เวร” สบถหยาบ เมื่อเห็นชื่อคนบนหน้าจอแล้วกดรับสาย เปิดลำโพงให้ฟ้าใสได้ยิน “โทรมาทำไม”[ ชวนแดกเหล้าครับ มีกู ไอ้ป้อง อยู่ร้านเดิม ]“กูไม่ไป”“ไปสิ ฉันไปด้วย” เสียงใสกระตือรือร้น เมื่อเพื่อน ๆ เขาชวนดื่ม [ ไอ้เหี้ย แม่งอยู่กับสาวว่ะไอ้ป้อง เห้ยคนไหนวะ ]“เหี้ยวา กูมีแค่ฟ้า ห่าแม่

EP.33ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากเลิกเรียนโยชิจะไปเจอภูริภัศที่บ้าน ซึ่งเป็นร้านผับ - บาร์ ยิ่งช่วงนี้มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการแน่นร้านแทบทุกวัน บางวันก็ไปช่วยเขาเป็นเด็กเสิร์ฟ บางวันก็ไปเพื่อแค่นั่งมองหน้าเจ้าของร้าน หลังจากวันที่ทั้งคู่ได้เปิดใจคุยกัน ภูริภัศเป็นฝ่ายแสดงความจริงใจให้อีกฝ่ายเห็นและมั่นใจในตัวเขา ภูริภัศไม่ใช่คนโกหก หลอกลวง หรือชอบให้ความหวังกับใคร สิ่งที่ทำลงไปล้วนทำด้วยใจ ไม่ใช่เพราะความเสน่หา พนักงานทุกคนในร้านภูริภัศรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของเจ้านายและโยชิ และภูริภัศยังกำชับว่าช่วยให้เกียรติแขกคนสำคัญของเขาทั้งต่อหน้าและลับหลัง ซึ่งในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พนักงานในร้านให้การต้อนรับโยชิอย่างดี เธอคุยสนุก หน้าตาก็น่ารัก ทำให้พนักงานในร้านรู้สึกเอ็นดู และหลงลืมไปเสียสนิทว่าเธอคือ LGBTQ ด้วยรูปร่างและหน้าตา น้ำเสียง รวมไปถึงผิวพรรณขาวผ่อง ดูยังไงก็ไม่ใช่กระเทยสักนิด“เห้ยไอ้เจมส์ กระเทยที่มึงชอบ” ลูกค้าคนเดิมเมื่อครั้งก่อนพูดแซวกับเพื่อน เมื่อเห็นโยชินั่งอยู่เคาน์เตอร์บาร์ เจ้าของเสียงกระแซะเพื่อนในกลุ่ม เกือบจะเอากระเทยมาเป็นเมีย โดนล้อไปเป็นสัปดาห์ “เป็นมึง ดูออกไห

EP.35ฟ้าใสได้รับข้อความจากอันดา พี่ชายเธอบอกว่าคืนนี้ไม่กลับบ้าน เธอเลยชวนพายุมานอนค้างอ้างแรมที่คอนโด และเขาก็ตอบตกลงในทันที ปิดประตูล็อคห้องจากด้านในเรียบร้อย พายุดันเธอพิงกำแพง ก้มหน้าทำในสิ่งที่ต้องการ เนื้อในอกกำลังเต้นรัวด้วยแรงปรารถนา พายุฝากรักประทับริมฝีปากจุมพิตอย่างร้อนเร่า เกาะเกี่ยวลิ้นเล็ก ฉกชิมความหวานจากโพรงปากมาเป็นของตน ปากหยักไล่จูบทั่วใบหน้าสวย ขบเม้มติ่งหูเล็ก ลากมาถึงต้นคอขาว ซุกหน้าจูบอย่างเอาเป็นเอาตาย พายุตักตวงความหอมหวานเข้าปอดจนพอใจ พายุเงยหน้าขึ้นสบดวงตาหวานฉ่ำ ฟ้าใสกัดปากยั่วยวนชายหนุ่ม คนมองร้อนในอก จับเธอถอดชุดออกอย่างรวดเร็ว ต่างฝ่ายต่างถอดให้กันมือเป็นพัลวัน ร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งสอง สัมผัสผิวกายร้อนฉ่า มือหนาของชายหนุ่ม วางทาบลงไปบนอกนุ่มนิ่ม ขยี้เม็ดทับทิมสีหวาน ฟ้าใสครางพร่า พายุก้มใบหน้าละเลงรอบเม็ดสีหวานอย่างหลงไหล เนื้อตัวฟ้าใสชวนหอมหวานไปทั้งตัว ราวกับทุกอย่างยังสดใหม่ ใบหน้าหล่อกลิ้งเกลือกอยู่บนเนินอกซ้ำ ๆ ฟันซี่คมงับเนื้ออกเน้น ๆ บีบขยำขึ้นตามง่ามนิ้วทั้งห้า “คุณทำผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว” คนฟังสยิวซ่านถูกเขาเล้าโลมด้วยคำพูดและร่างกาย

EP.37ฟ้าใสตัวแข็งค้าง ดวงตาหวานเบิกโตกับเสียงกระซิบข้างหู เธอหวั่นไหว ฮาร์เรทมันเต้นเร็วเหมือนอยากกระดอนออกจากอก ฟ้าใสผละใบหน้ามองพายุ “เป็นหรือเปล่า” บอกจบ พายุอมยิ้มจูบกลีบปากเธออีกครั้ง คราวนี้คนฟังได้สติแล้วพยักหน้าตอบตกลง“ค่ะ” เธอรอเขาขอคำนี้อยู่ทุกวัน ปากได้รูปยิ้มกว้าง วาดแขนขึ้นคล้องลำคอแล้วเบียดตัวเข้ากอดร่างกำยำ“ฉันรักคุณ” ใบหน้าหวานยิ้มทั่วใบหน้า ริมฝีปากสวยจูบแก้มเขาทั้งซ้ายขวา จูบหน้าผาก จมูก ปาก ไล่ลงมาถึงปลายคาง “ผมก็รักคุณ” เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นจากในห้อง ฟ้าใสเด้งตัวลุกขึ้น พลันนึกได้ว่าต้องกลับบ้าน อันดาบอกเหลือเธอคนเดียว ตอนนี้ทุกคนกำลังรอเธอ วันนี้มีฉลองวันเกิดกันที่บ้านใหญ่“คุณ วันจันทร์เจอกัน ฉันต้องรีบกลับ” เปิดกระจกรถบอกลาแฟนคนแรก “ขับรถดี ๆ สุขสันต์วันเกิดครับที่รัก” โน้มใบหน้าหล่อจูบประทับริมฝีปากสีสวย ฟ้าใสขับรถออกไป เธอขับรถเร็วจนคนที่ยืนมองเป็นห่วง เลยทิ้งข้อความไปบอกฟ้าใสวิ่งเข้าบ้าน เห็นทุกคนรออยู่ที่ห้องโถง มากันทั้งตระกูลเลย เธอหยุดวิ่งเมื่อคุณแม่ส่งสายตาดุ ฟ้าใสเดินปกติ ยกมือไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ทุกคน“รอสองชั่วโมง มัวแต่ทำอะไร” อันดาถามน้องส

EP.39โยชิไม่ยอมย้ายไปอยู่ที่บ้านภูริภัศเขาเลยเป็นฝ่ายย้ายมาอยู่กับโยชิเอง ขนเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวบางส่วนมาเก็บไว้ที่คอนโด“คุณจะมาอยู่จริงๆ เหรอ” “จะถามอะไรอีก ผมขนของมาขนาดนี้แล้ว” ในขณะที่ตอบ ภูริภัศจัดวางของใช้ส่วนตัวไปพลาง ๆ หยิบเสื้อผ้าใส่ตู้รวมกับชุดคนตัวเล็ก “ทำอย่างกับที่นี่เป็นห้องของคุณ ทั้งที่มันเป็นห้องของโย” เจ้าของห้องยืนกอดอก มองเขาจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างเป็นระเบียบ “ใครบอกห้องของโย ที่นี่ห้องของเราสองคน” ภูริภัศคนหน้ามึน สวมรอยเป็นเจ้าของห้องอีกคน ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กทันทีที่เก็บของแล้วเสร็จ ภูริภัศจูบกลางหน้าผาก ไล่ริมฝีปากมาถึงกลางจมูก จวบจนถึงริมฝีปากจิ้มลิ้ม “ผมจัดของเสร็จแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่า” วินาทีนั้นโยชิถูกภูริภัศจับมือแล้วพาออกจากคอนโด เขาพาคนตัวเล็กมากินข้าวที่ห้าง“ผมอยากกินโอมากาเสะ” พูดจบทั้งสองหยุดยืนอยู่หน้าร้าน โยชิแทบไม่มีเสียง เมื่อภูริภัศพูดเออเองอยู่คนเดียว “ต้องจองก่อนไม่ใช่เหรอ”“ผมจองไว้แล้ว ห้องไพรเวท” คนฟังอ้าปากค้าง ภูริภัศคือผู้ชายหน้ามึนจริง ๆ ถามเอง คิดเอง เออเอง แล้วไม่ถามหน่อยหรือไงว่าคนที่ถูกลากมาอยากกินด้วยไห