All Chapters of จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Chapter 61 - Chapter 70

บทลงโทษที่แสนเย็นชาทำร้ายจิตใจของคนใต้ร่าง ปาริชาติพยุงร่างกายอันสั่นเทาของเธอให้ยืนขึ้น เศรษฐีไกรสร ผู้ซึ่งเลิกสูบบุหรี่มานานแล้ว กลับหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบต่อหน้าเธอในวันนี้ เมื่อก่อนเพียงแค่เธอบอกว่าเหม็นบุหรี่ หรือแสดงความเป็นห่วง เขาจะยอมหักดิบและทิ้งมันทันทีเพื่อเธอ “มองหน้าฉันทำไม” คำพูดที่ออกมานั้นแข็งกร้าว เป็นการกระทำที่สวนทางกับความรู้สึกในใจ “เปล่าค่ะ... เราจะกลับบ้านกันเลยไหมคะ” ปาริชาติ หญิงสาววัยสิบแปดปี ผู้เคยสดใส แต่ตอนนี้เธอกลับถูกพรากทุกอย่างไปเพียงเพราะคำว่า รักมากเกินไป เศรษฐีไกรสรไม่เอ่ยคำใด เขาเดินนำหน้าปาริชาติกลับไปขึ้นรถ ทำทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สภาพชุดนักเรียนของปาริชาติที่เปียกชุ่มจากการถูกน้ำราด ทำให้ตัวอักษรบนเสื้อละลายหายไปจนหมด เหลือเพียงสีสันที่เลอะเทอะและร่องรอยความทรงจำที่ก

ทันทีที่โทรศัพท์ถูกต่อสายไปหาเสี่ยวิชัย กวินแทบจะต้องเอามืออุดหู เพราะพ่อของเขาแผดเสียงด่าจนแทบจะทะลุออกมาจากลำโพง "แกทำบ้าอะไรลงไปไอ้ลูกเวร! แกรู้ไหมว่าปาริชาติไม่ใช่ผู้หญิงที่แกควรยุ่ง!" เสี่ยวิชัยตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว หลังจากได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องว่าโกดังเก็บไม้ถูกระเบิดราบเป็นหน้ากลอง "แล้วทำไมพ่อต้องกลัวมันด้วยล่ะ ในเมื่อพ่อก็มีอำนาจเงิน ไม่ต่างจากเศรษฐีไกรสรคนนั้นไม่ใช่เหรอ" กวินถามอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เคยรู้ถึงด้านมืดและความน่ากลัวของชายที่ชื่อไกรสรเลย "ฉันเตือนแกครั้งนี้ครั้งเดียว... อย่ายุ่งกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอีก!" เสี่ยวิชัยแค่เห็นเบอร์โทรศัพท์ของเศรษฐีไกรสรก็สั่นจนทำอะไรไม่ถูก นับตั้งแต่ข่าวการตายของเสี่ยโต้ง ทุกคนในแวดวงต่างรู้ดีว่าไกรสรเป็นคนเลือดเย็น เขาสามารถทำ

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยเงียบสงบกลับร้อนระอุด้วยกระแสความกดดัน เศรษฐีไกรสรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนปาริชาติรู้สึกอึดอัด เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเทิดทูน บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและบึ้งตึง "หนูไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้นค่ะ... ปล่อย!" ปาริชาติพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลของไกรสรกลับตรึงเธอไว้บนตักกว้างราวกับคีมเหล็ก ไกรสรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวระหง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาหลงใหล ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ "อย่ามาพยศใส่ฉัน ปาริชาติ... เธอรู้ดีว่าเวลาฉัน หิว แล้วไม่ได้กินตามใจชอบ ผลมันจะเป็นยังไง" "ก็ได้ค่ะ งั้นก็ปล่อยหนูสักที" ปาริชาติจำใจลุกขึ้นไปทำอาหารง่ายๆ ให้เศรษฐีไกรสรทาน เธอไม่อยากจะนึกภาพผู้ชายใจดีคนที่เคยก้าวเข้ามาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรในชีวิต ทำไมวันนี้เขาถึงกลายเป็นคนไร้เหตุผลและใจร้ายได้ขนาดนี้ ระหว่างที่รอข้าวต้มเดือ

ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับ VIP ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ เศรษฐีไกรสรนอนหลับตาพริ้มบนเตียงคนไข้ ที่หางคิ้วมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดปิดทับรอยเย็บกว่าสิบเข็มเอาไว้ ปาริชาตินั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือเล็ก ๆ ของเธอยังคงกุมมือหนาของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไปแล้ว ความรู้สึกอ่อนโยนที่เกิดขึ้นชั่ววูบเมื่อครู่จะหายไปพร้อมกับหยดเลือดที่เหือดแห้ง “คุณหนูไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้านายเอง” เข้ม บอดี้การ์ดคนสนิทเดินเข้ามาพูดเสียงเบาด้วยความเกรงใจ เขารู้ดีว่าระหว่างสองคนนี้มี "รอยร้าว" บางอย่างที่คนนอกไม่ควรเข้าไปแทรก “ไม่เป็นไรค่ะพี่เข้ม ปาริชาติอยากอยู่รอจนกว่าท่านจะตื่น” เธอตอบโดยไม่หันไปมอง แววตาที่จ้องมองใบหน้ายามหลับของไกรสรเต็มไปด้วยความสับสน ทั้งที่ตั้งใจจะหนีไปให้พ้นจากกรงทองแห่งนี้ แต่พอเห็นเขาบาดเจ็บเพราะช่วยเธอ หัวใจเจ้าก

เศรษฐีไกรสรพูดจบ เขาก็อุ้มแม่กระต่ายน้อยของเขาเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อจะพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับเขาในคราวเดียว ปาริชาตในชุดนักศึกษานั้นปลุกเร้าอารมณ์เขาจนอยากจะลิ้มลองบรรยากาศใหม่ๆ เขากระซิบเบาๆ “ฉันยังไม่เคยมีอะไรกับ นักศึกษาสาวสวยคนนี้เลย... ขอหน่อยได้ไหม” “ไม่นะ...!” เสียงเล็กๆ ถูกกลืนกินด้วยจูบแสนเร่าร้อนที่เต็มไปด้วยความโหยหาและคิดถึง แต่จูบนี้ช่างอ่อนโยนละมุนละไมกว่าทุกครั้ง เป็นจูบที่แสนหวานจนกลีบปากเล็กเริ่มตอบรับสัมผัสนี้อีกครั้ง เศรษฐีไกรสรผละริมฝีปากออก ใช้มือหนาเชยคางของเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาจ้องเข้าไปในดวงตาสวยคู่ที่มีแรงปรารถนาซ่อนอยู่ภายใน “อย่าปฏิเสธฉันเลยนะเด็กดี... ฉันต้องการเธอ” เศรษฐีไกรสรปลดกระดุมชุดนักศึกษาออกทีละเม็ด เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่เขาหลงใหล เขาใช้มือเพียงข้างเดียว