Lahat ng Kabanata ng จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Kabanata 71 - Kabanata 80

วันนี้ไกรสรออกจากโรงพยาบาล เขารู้สึกว่าปาริชาติตามใจเขาทุกอย่าง เธอกลับมาทำหน้าที่เตรียมเสื้อผ้า เตรียมอาหารเช้า และออกไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับเขา เศรษฐีไกรสรรู้สึกมีความสุข ปาริชาติว่านอนสอนง่ายเขาพูดอะไร หรือสั่งอะไรเธอไม่ขัดแต่ความสุขมันช่างเหมือนภาพลวงตา วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ปาริชาติยังคงใช้ชีวิตภายใต้กรงทองหลังคาบ้านหลังเดิมที่เคยช่วยชีวิตเด็กกำพร้าอย่างเธอเอาไว้ ตอนนี้ผ่านมาสี่ปี เธอเรียนคณะวิจิตรศิลป์และเธอกำลังจบการศึกษาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ปาริชาตินอกจากเธอไม่ขัดใจเขา เธอกลับทำตามคำสั่งเขาเหมือนหุ่นยนต์เมื่อไหร่ที่เขาต้องการเธอปาริชาติจะปรากฏตัวเสมอ "ไอ้เข้ม.." เศรษฐีไกรสรเรียกบอดี้การ์ด "ครับนาย.." เข้มที่ยืนอยู่หน้าประตูหันหน้าแล้วตอบรับ "แกว่าปาริชาติเปลี่ยนไปหรือเปล่า..?"

ปาริชาติปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ ความขมขื่นแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานนั้นทันที โดยไม่เรียก "เข้ม" (คนขับรถ) แต่เลือกที่จะโบกแท็กซี่กลับบ้านพักด้วยตัวเอง ทางด้าน เศรษฐีไกรสร แม้จะนั่งอยู่ในรถหรูราคาแพงกับลัดดา แต่ใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่บทสนทนาอันฉอเลาะของอดีตคนรัก สายตาของเขาเหม่อมองออกไปนอกกระจก ในหัวมีแต่ภาพดวงตาแดงก่ำของปาริชาติที่พยายามกลบเกลื่อนความเสียใจ ความรู้สึกลางสังหรณ์บางอย่างรบกวนจนเขานั่งไม่ติด หนึ่งอาทิตย์ผ่าน ไปลัดดาวงเวียนในชีวิตของไกรสรเหมือนเงาตามตัวเธอทำให้ไกรสรออกห่างปาริชาติทีละน้อย และคนในบ้านเริ่มให้ความสำคัญกับลัดดาเพราะเธอก็เคยเป็นคนโปรดของที่นี่เสมอ "ไกรสรคะ ลัดดาจะขอมาอยู่ที่นี่สักพัก ก่อนที่คุณพ่อกับคุณแม่ จะตามกลับมาอยู่ที่นี่ได้ไหมคะไม่อยากจะอยู่โรงแรมแล้ว" ลัดดาที่นั่งทานข

บรรยากาศภายในห้องทำงานของเศรษฐีไกรสรเต็มไปด้วยกลิ่นไอความทรงจำ สิ่งที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะทำงานคือ "ลูกบอลคริสตัลสลักเลเซอร์" ด้านในมีรูปใบหน้าของไกรสรตอนเด็กที่ถูกโอบกอดโดยมารดาผู้ล่วงลับ มันเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่แม่ทำให้เขาก่อนท่านจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ไกรสรหวงแหนสิ่งนี้ยิ่งกว่าทรัพย์สินนับพันล้าน ปาริชาติเดินเข้ามาในห้องด้วยใจที่จดจ่ออยู่กับใบอนุญาตกิจกรรมปัจฉิมนิเทศ เธอหวังเพียงจะหยิบมันแล้วรีบออกไป แต่ทว่า... "คิดจะชูคอเป็นคุณนายไกรสรแทนฉันงั้นเหรอ?" เสียงแหลมพร่าของลัดดาดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวที่ประตู "ใช้เต้าไต่จนชินล่ะสิ นึกว่าเขาจะยกย่องเด็กรับใช้อย่างแกจริงๆ เหรอ?" "คุณพูดเรื่องอะไร... อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันแค่มาหยิบเอกสาร" ปาริชาติพยายามเดินเลี่ยง แต่อารมณ์ของลัดดานั้นคลั่งเกินกว่าจะคุยด้วยเหตุผล 

เศรษฐีไกรสรอยากจะพุ่งตัวออกไปดึงรั้งปาริชาติไว้ใจจะขาด แต่ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เพราะลัดดา คนที่เขาเคยรักมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเดินเข้ามายืนดูปาริชาติและดึงรั้งแขนเขาเอาไว้ความรู้สึกของเศรษฐีไกรสรที่มีต่อลัดดาแม้เขาจะยังไม่ได้บอกให้ชัดเจนแต่ตอนนี้เขาทั้งโกรธและโมโหปาริชาติ "เด็กในอุปการะคุณจะไปไหนคะนั่น เห็นหอบข้าวของพะรุงพะรังเชียว" ลัดดาเดินเข้ามาโอบกอดร่างสูงของไกรสรเอาไว้ "ปล่อยเธอไปเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญหรอกลัดดา" ไกรสรพูดออกไปทั้งที่สวนทางกับความรู้สึกและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล "ปล่อยให้เด็กๆ เขาไปทำกิจกรรมของตัวเองก็ดีแล้วค่ะ ส่วนเราไปรำลึกความหลังกันดีไหมคะ" ลัดดาส่งยิ้มที่มีเลศนัยให้ "ลัดดา อย่าทำแบบนี้" ไกรสรจับมือเธอเอาไว้ขณะที่เธอกำลังจะปลดกระดุมเสื้อเขาที่หน้าบ้าน "โธ่.

เศรษฐีไกรสรที่มาถึงเชียงราย เขาแทบจะไม่อยากนอนรอภายในโรงแรมที่ถูกจองโดย บอดี้การ์ด เขากังวลและเป็นห่วงปาริชาติ ในใจของเขาตอนนี้ไม่มีลัดดาอยู่ในจิตสำนึกเลยแม้แต่น้อย เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แม้ลูกบอลคริสตัลของแม่เขาจะสำคัญมากแค่ไหนวันนั้นเขาก็ไม่ควรลงมือหรือทำร้ายเธอเพียงเพราะความโกรธ เขายกหูโทรหาเข้ม "ไอ้เข้ม สรุปได้ที่อยู่ของคณะวิจิตรศิลป์ที่พากันไปทำกิจกรรมหรือยัง" "น่าจะต้องเป็นพรุ่งนี้เช้าแล้วครับนาย ผมจะติดต่อผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยทันที แล้วจะรีบรายงานนายครับ" เข้มรายงาน "ไม่ได้! กูให้เวลามึงแค่ 1 ชั่วโมง กูจะต้องรู้ว่าปาริชาติอยู่ที่ไหน และเช้ากูจะไปหาเธอทันที" เศรษฐีไกรสรไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบตีสอง และเขาก็นอนไม่หลับ "ครับนาย!" เข้มถึงกับปวดหัวเพราะเวลาตีสองจะให้ติด