สะดุดรักพี่คนสวย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เมื่อเตรียมอุปกรณ์พร้อม ร่างกายพร้อมแล้ว ร่างสูงก็เดินมาประกบด้านหลังพี่คนสวยทันที สองแขนโอบคนตัวเล็กไว้ในวงแขนแกร่ง เครื่องหน้าคมคายโน้มลงมาแนบชิดใบหูขาว จนได้ยินเสียงลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอระหงส์ แผ่นหลังบางแนบชิดอกแกร่งของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้“นี่ใกล้เกินไปแล้ว ขยับออกไปหน่อย” เสียงหวานเอ่ยท้วงเมื่อรู้สึกถึงความแนบชิดที่มันมากเกินไป ริมฝีปากบางเม้มเบาๆ เพื่อระงับความรู้สึกที่มันพลุ่งพล่านหัวใจเต้นแรง“ใกล้ตรงไหนครับ คืนนั้นใกล้กว่านี้อีก ไม่มีเสื้อผ้ากั้นแบบนี้ด้วยนะ” เธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ เมื่อไอ่เด็กนี่มันไม่ยอมหยุดพูดเรื่องนั้นสักที ฟันคมกัดกลีบปากล่างแน่นด้วยความข่มอารมณ์“นายอยากตายมั้ยห๊ะ!!!” เธอขึ้นเสียงดุใส่อย่างเหลืออด คิ้วเรียวเริ่มขมวดหากันเป็นปม ใบหน้าสวยเริ่มมุ่ยเพราะโดนเย้าแหย่ไม่เลิก“อยากครับ แต่ขอตายใต้ร่างพี่นะครับ” ปากหยักกระซิบหยอกเย้าเบาๆ ข้างใบหูเล็กที่เริ่มขึ้นซับสีระเรื่อ“โอ๊ยยย !!!” เสียงของความเจ็บปวดดังขึ้นจากปากหยัก เครื่องหน้าคมคายนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อโดนเท้าเล็กๆ กระแทกลงมาบนเท้าใหญ่อย่างแรงพร้อมกับบดขยี้เน้นๆ อย่างมันเขี้ยวดื้อจริงๆ น่าจับกดให้จมเ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป......@ห้องประชุม ชั้น25 โรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัยหลังจากที่โชแปงและทีมงานได้วางแผนการวางระบบของโรงพยาบาลได้คร่าวๆ แล้ว วันนี้เขาและทีมงานจึงมาทำการอัปเดทข้อมูลกับทางทีมของโรงพยาบาลให้รับทราบถึงขั้นตอนการทำงานที่จะเกิดขึ้นโชแปง สวมเชิ้ตสีขาวสะอาดตาตัดกับเนกไทสีกรม กางเกงสแลคสีดำถูกเสริมด้วยเข็มขัดหนังราคาแพงและหัวเข็มขัดแบรนด์ดัง ยืนอยู่ตรงมุมขวาของหัวโต๊ะประชุมใหญ่นิ้วเรียวกดรีโมทในมือสไลด์หน้าจอโปรเจคเตอร์โชว์แผนงานระบบขึ้นมาแสดง ปรากฏต่อสายตาหลายคู่ในห้องประชุมที่กำลังจับจ้องไปที่เขาอย่างตั้งใจโชแปงในโหมดทำงานแตกต่างจากตอนที่อยู่กับไวน์เป็นอย่างมาก เพราะเขาในตอนนี้ไร้แววขี้เล่น สีหน้าดูจริงจังเป็นผู้นำและนักวางแผนที่ดูมากประสบการณ์ น้ำเสียงทุ้มและเรียบนิ่ง สีหน้าและท่าทางการบรรยายถึงจุดประสงค์หลักของงานทำให้ผู้ฟังไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย“เพื่อไม่ให้ระบบสะดุดตอนเปลี่ยนผ่าน เราจะแบ่งการทำงานเป็นเจ็ดขั้นตอนครับ” ไวน์นั่งท้าวคางมองหน้าจอเพื่อทำความเข้าใจ สลับกับเหลือบมองโชแปงอยู่เป็นระยะ“ขั้นตอนแรกคือ เก็บ Requirement ทั้งหมดจากทุกแผนกในโรงพยาบาล” เสียงทุ้มเอ

พี่จูบผมผ่านไปครึ่งชั่วโมงโชแปงขับรถเคลื่อนเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของคอนโด เขาหันไปมองคนตัวเล็กข้างเบาะคนขับที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างสบาย ดวงตาคู่คมจ้องมองพิจารณาใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เปลือกตาสีอ่อนปิดสนิทแพขนตางอนยาวเรียงตัวสวย จมูกเล็กเชิดรั้น ปากเล็กจิ้มลิ้มที่ชอบเถียงเขาถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงทำให้คนมองเผลอกัดริมฝีปากล่างตัวเองอย่างลืมตัวตอนที่พี่คนสวยหมดฤทธิ์นี่ดูไม่มีพิษมีภัยสักเท่าไหร่ เธอสวยมาก สวยไปทั้งตัวจนโชแปงเผลอยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า สายตาที่มองมาที่คนตัวเล็กเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหลงใหล เป็นสายตาที่เขาไม่เคยใช้มองผู้หญิงคนไหนมาก่อนนี่กูหลงพี่คนสวยขนาดนี้เลยเหรอ!!!บ้าชิบ…ใจไม่เคยเป็นของตัวเองเลยแม่ง!!“เจี๋ยเจีย ถึงแล้วครับ” มือหนาจับไหล่มนเบาๆ พลางโน้มตัวไปใกล้เพื่อปลดซีทเบลท์ออกให้เธออย่างเบามือ“อื้อ~รู้แล้วววว~” เสียงหวานอู้อี้ในลำคอเหมือนคนโดนรบกวนเวลานอน แต่ตาก็ยังไม่ลืมขึ้นมา“ลืมตาสิครับ”เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงเพื่อปรับแสง เธอมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันไม่มาก ดวงตาเรียวขีดเดียว

“ทำไมไม่ยอมกินยาครับ ขอเหตุผลหน่อย?” นัยตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแวววูบไหวปนกังวล“มันขม มันกลืนไม่ลง มันทรมาน ฉันไม่ชอบ” พูดพลางทำหน้าเหมือนเด็กที่กำลังจะร้องไห้ ปากเล็กเริ่มเบะ โดยไม่ทราบสาเหตุว่ามาจากอารมณ์คนป่วยที่อ่อนไหวหรือความทรงจำที่ไม่ดีต่อยานั่นกันแน่ ทำให้โชแปงอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูคนตัวเล็ก“เก่งกับทุกเรื่อง แต่มาแพ้ให้ยาเม็ดเล็กแค่นี้ เสียชื่อคุรเวณิกาหมด” เสียงทุ้มหยอกล้อหวังให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แต่เปล่าเลยมันยิ่งทำให้เธอดิ่งลงไปอีก“ทำไมเล่า ฉันจะอ่อนแอไม่ได้เลยรึไง เป็นเวณิกามันต้องเก่งทุกเรื่องเลยเหรอ” น้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลลงอาบแก้มใสสองข้างอย่างห้ามไม่ได้ ปลายจมูกเล็กเริ่มแดง ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยแววซุกซนตอนนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่ผลิตออกมาไม่หยุดตายละ...นี่ฉันร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นน่าอายชะมัดเลย....เวณิกาน้ำตาของคนตัวเล็กตรงหน้าทำเอาหัวใจของโชแปงกระตุกวูบ มันยิ่งทำให้เขาอยากจะดูแลเธอ เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ อยากให้เธอกลับมาเป็นพี่คนสวยที่แสนดื้อและซนคนเดิมอีกครั้ง จึงอดไม่ได้ที่จะประคองกรอบหน้าสวยเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม“ผมจะดูแลพี่เอง อยู่กบผมพี่อ่อนแ

สามวันที่ผ่านมาโชแปงเฝ้าดูแลไวน์อยู่ไม่ห่าง ทั้งคอยทำอาหารให้ทาน ป้อนยาด้วยวิธีการของเขา นวดผ่อนคลายให้บ้าง คอยเฝ้าถามไถ่อาการเธออยู่เสมอ พร้อมกับนอนเฝ้าเธอทุกคืนที่โซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่นไวน์เองก็แอบหวั่นไหวอยู่ลึกๆ เพราะความเอาใจใส่ที่ได้รับจากโชแปงเป็นการกระทำที่เธอไม่เคยได้รับจากแฟนเก่าเลยแม้แต่น้อย แต่เธอเองก็พยายามคิดว่า มันคงเป็นแค่ช่วงโปรโมชั่นที่โชแปงพยายามทำเพื่อเอาชนะเธอแค่นั้น เพื่อไม่ให้เป็นการเข้าข้างตัวเองมากไป และเพื่อห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้เผลอหวั่นไหวมากไปกว่านี้วันนี้ไวน์กลับไปทำงานหลังจากหยุดมาสองวันเต็ม ภายในห้องทำงานของหมอเวกัส ไวน์เปิดประตูห้องเดินเข้ามาพร้อมกับมองหน้าพี่ชายฝาแฝดด้วยความขุ่นเคือง เธอตั้งใจมาบ่นพี่ชายตัวแสบที่ปล่อยให้หมาเด็กเข้าไปในห้องเธอได้อย่างง่ายดาย“ไง หายดีแล้ว” คิ้วหน้ายกขึ้น ดวงตาคู่คมชำเรืองมองน้องสาวที่เดินมานั่งลงที่โซฟารับแขก สีหน้าพร้อมเอาเรื่องต่างจากตอนที่นอนป่วยเมื่อสองวันก่อนอย่างสิ้นเชิง“เวย์แกแกล้งฉัน” น้ำเสียงเง้างอน ทำหน้ามุ่ยนั่งกอดอกมองหน้าพี่ชายอย่างไม่พอใจ“แกล้ง? ฉันแกล้งไรแก” เวกัสแกล้งเฉไฉ ทำเป็นไม่รู้ว่าน้องสาวพูด