สะดุดรักพี่คนสวย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“แตกคาปากผมเลย ชอบใช่รึเปล่า?” มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบาๆ พร้อมมืออีกข้างที่ลูบวนอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึง“อย่าพูดได้มั้ย” ร่างบางบ่นอู้อี้ แต่ก็เรียกความพอใจให้คนตัวโตกว่าได้ไม่น้อย ไม่ชอบก็แปลกแล้วล่ะ ร่อนใส่ลิ้นเขาไม่พักขนาดนั้น“เจี๋ยเจียเสร็จไปแล้ว ต่อไปก็ทีผมบ้างนะครับ” พูดจบก็พลิกร่างบางให้นอนราบกับเตียงนุ่ม ตามมาคร่อมทับเธอไว้ทันที สายตาเจ้าเล่ห์เลื่อนมองใบหน้าสวยแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศสุกกับเรือนร่างเนียนที่เปลี่ยนจากผิวขาวเป็นชมพูระเรื่อ สองก้อนเนื้อนุ่มนิ่มตรงหน้าล่อตาล่อใจ อดไม่ได้ที่จะโน้มใบหน้าลงไปหวังจะดูดกินสองเต้าตรงหน้าร่างกายต้องการแคลเซียมฉิบหายตอนนี้แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อโดนทักท้วงเสียก่อน“สัญญาก่อน” เสียงหวานเอ่ยขึ้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อถูกขัดจังหวะ“สัญญาอะไรครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม สายตาคมจ้องมองปากเล็กจิ้มลิ้มไม่วางตา“ว่านายจะอ่อนโยนกับฉัน” เสียงหวานแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยมีแววออดอ้อนอยู่ในนั้น เหมือนลูกแมวน้อยขอความเมตตาจากราชสีห์ผู้หิวโหย ท่าทีแบบนั้นทำเอาเครื่องหน้าคมคายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูพี่คนสวยก็อ้อนเป็นสินะ“ผมจะอ่อนโยนกับเจี๋ยเจีย” โน้

หนึ่งเดือนผ่านไป...หลังจากวันที่ทั้งคู่ตกลงคบหาดูใจกันอย่างจริงจัง ไวน์กับโชแปงก็ใช้ชีวิตเหมือนคู่รักทั่วไป ในตอนเช้าทั้งคู่ตื่นไปทำงานทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่ ตกเย็นเลิกงานก็กลับห้องมาทำอาหารเย็นทานด้วยกัน บางคืนก็นอนที่ห้องของไวน์ ในบางคืนก็นอนที่ห้องของโชแปง แต่ส่วนมากจะนอนที่ห้องของไวน์เสียมากกว่า วันหยุดก็พากันไปช้อปปิ้ง กลับมานอนดูซีรีส์ด้วยกัน ก่อนนอนก็เมคเลิฟเหมือนที่คู่รักเค้าทำกันช่วงนี้ทั้งคู่ทำงานหนักจนแทบไม่ได้เจอกัน ไวน์อยู่ในช่วงปิดงบประมาณประจำปี โชแปงเองก็รีบเร่งในการวางระบบพาทสุดท้าย และต้องจัดเตรียมวางแผนเปิดบริษัทในเครือที่ไทย เลยทำให้ในช่วงนี้โชแปงกลับดึกทุกวัน เขาจึงเลือกที่จะไม่ไปรบกวนเวลานอนของไวน์และนอนที่ห้องของตัวเองแทน แต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรหาและส่งข้อความหาเธอตลอด@โรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย ชั้น25 ห้องทำงานของไวน์มือเล็กจรดปากกาลงเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นสุดท้าย ปิดแฟ้มลงนำไปวางไว้บนสุดของกองแฟ้มบนโต๊ะทำงาน“เห้อ เสร็จสักทีปวดตาชะมัด” ร่างเล็กเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานด้วยความเหนื่อยล้า เปลือกตาสีอ่อนปิดพับลงเพื่อพักสายตาที่ใช้งานมาหลายชั่วโมง นั่งพักไปสักครู่ก็นึ

ผ่านไปหนึ่งเดือนกับช่วงวางระบบในพาทสุดท้ายของโรงพยาบาล รวมถึงแผนการเปิดบริษัทที่ไทยทำให้โชแปงต้องเอางานกลับมาทำที่ห้องเป็นประจำ วันหยุดนี้ก็เช่นกันร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินเดินออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องนั่งเล่น สายตามองแฟนหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังขมักขเม้นจ้องหน้าจอโน๊ตบุ๊คทำงาน กรอบหน้าได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ปากกระจับสีแดงธรรมชาติตัดกับผิวหน้าขาวใส ใบหน้าที่ถูกปรกด้วยผมที่ไม่ต้องเซ็ทยิ่งทำให้เขาดูเด็กลงไปกว่าเดิมหลายเท่า ไหนจะผิวขาวๆ ตัดกับเสื้อยืดสีดำที่เขาสวม เส้นเลือดที่แขนและมือยิ่งทำให้เธอละสายตาไปจากเขาไม่ได้หมาเด็กของเธอหล่อจนใจเจ็บจริงๆ“หมดเวลางานแล้วนะเบ๊บ” หย่อนสะโพกกลมนั่งลงโซฟาข้างเขา“อีกนิดก็เสร็จแล้วครับ” ตอบขณะที่สายตายังจดจ่อที่หน้าจอ ถึงงแม้ในใจอยากจะหันมามองคนข้างๆ ก็เถอะ เขาอยากรีบทำงานให้เสร็จเพื่อที่จะได้ใช้เวลากับเธอได้เต็มที่“เวลาเบ๊บตั้งใจทำงาน เบ๊บมีเสน่ห์มากรู้ตัวมั้ย” ไวน์นั่งท้าวแขนกับพนักพิงมือข้างนั้นยกขึ้นค้ำศีรษะไว้ สายตาซุกซนจับจ้องแฟนหนุ่มอย่างไม่วางตา“จริงเหรอครับ?” หันมาสบตาเธอแปปนึงแล้วกลับไปสนใจงานตรงหน้าต่อ“จริงสิ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเช้านี้โชแปงมีประชุมกับทีมงานวางโปรแกรมในตอนเช้า ส่วนไวน์มีไปดูงานในส่วนโรงงานเวชภัณฑ์ตอนบ่าย ร่างสูงในลุคออลแบล็ค สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแลคแบรนด์ดังคาดด้วยเข็มขัดหรู ผมสีเข้มเซ็ทอย่างลงตัวเข้ากับใบหน้าคมคาย เดินออกมาจากห้องนอนตรงไปยังห้องครัว ตามกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่คนตัวเล็กกำลังตั้งใจชงให้“อ๊ะ ตกใจหมดเลยเบ๊บ” เอวบางถูกกระชับกอดจากด้านหลัง แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งจนรับรู้ได้ถึงไออุ่นของร่างสูงที่ยืนซ้อนหลังอยู่“หอมจัง” จมูกคมฝังลงพวกแก้มนิ่ม สูดดมเอาความหอมเข้าปอด ปากนุ่มหยุ่นไล่คลอเคลียลงมายังซอกคอขาวขบเม้มเบาๆ จนคนตัวเล็กหดคอหนีเพราะจั๊กจี้“บี๋ทำอาหารเช้าง่ายๆ กับกาแฟไว้ให้แล้ว” คนตัวเล็กหมุนตัวหันหน้าเข้าหาร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเลื่อนมองสำรวจใบหน้าของแฟนหนุ่ม ไล่ลงมามองที่แผงอกเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมลงสองเม็ด ทำเอาเธออดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดในความหล่อของคนตรงหน้า“ทำไมทำหน้าแบบนั้น หื้ม~” มือหนายกขึ้นดึงแก้มนุ่มเบาๆ“บี๋หงุดหงิดเบ๊บ” ทำหน้าเง้างอน ยกแขนเรียวขึ้นกอดอก เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า“เรื่องอะไรครับ?” มองลงมาสบตาคนตัวเล็กที่ทำหน้ายู่ปก้มป่องๆ“ก

“แล้วเบ๊บอยากให้บี๋ใช้ส่วนไหนคะ บอกบี๋หน่อย” มือเล็กรุกล้ำเข้าไปในกางเกงวอร์มของเขา สัมผัสนุ่มจากฝ่ามือเล็กทำเอาคนตัวสูงถึงกับสูดปากเมื่อถูกปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในกาย“อื้ม~ บี๋ อย่ายั่วให้มาก ถ้าผมกระแทกจมเตียงจะมาโกรธผมไม่ได้นะ” ส่งสายตาร้อนแรงมองคนตัวเล็กที่ยังแกล้งไม่เลิกถามว่าเวณิกากลัวมั้ย?ก็ไม่.....“แล้วไม่ชอบเหรอคะเด็กดี อื้อ….” เสียงหวานขาดห้วงทันทีเมื่อริมฝีปากร้อนประกบลงปิดกลีบปากนุ่มจอมยั่ว เรียวลิ้นสากแทรกเข้าโพรงปากนุ่มกวาดต้อนเอาความหวานอย่างเอาแต่ใจ ปากหยักดูดดึงเรียวลิ้นเล็กแรงๆ อย่างมันเขี้ยวจนเธอแสบแปลบปลายลิ้น มือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนตัวเล็กขณะที่ปากยังบดจูบกันอยู่ไม่ห่างจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ความโหยหาของทั้งคู่ มันทั้งเร่าร้อนและรุนแรงในบางช่วง อ่อนโยนละเมียดละไมในบางจังหวะ จนไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่สองเรียวลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อ ปากหยักและกลีบปากนุ่มกลืนกินน้ำลายของกันและกัน“อื้ม หวานเหมือนเดิมเลยครับเมีย” ปากหยักเอ่ยชิดกลีบปากนุ่มในวินาทีที่ปรับองศาหน้า ริมฝีปากร้อนบดคลึงกลีบปากนุ่มล่างและบนอย่างดุดัน จนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังขึ้นประสานกับเสียงส