สะดุดรักพี่คนสวย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 49

หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากที่ปรับความเข้าใจกันแล้วทั้งคู่ก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติสุขอีกครั้ง งานวางระบบของโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัยก็เสร็จสมบูรณ์ โชแปงกับทีมงานทำงานกันอย่างเต็มที่หามรุ่งหามค่ำในช่วงเดือนที่ผ่านมาจนโปรรเจคนี้เสร็จก่อนเวลาที่กำนดไว้ สร้างความพึงพอใจให้กับเวกัสและทีมบริหารเป็นอย่างมากวันนี้เป็นวันเลี้ยงส่งและขอบคุณโชแปงและทีมงาน ที่ทุ่มเทกับงานอย่างหนักจนเสร็จก่อนเวลาถึงสองเดือน สถานที่จัดเลี้ยงก็ไม่พ้นคลับของเจ้าขุนที่มีความเป็นส่วนตัวและบริการที่ดีเยี่ยมห้อง1707เวลา 20:00ไวน์ในชุดเรสเกาะอกสีขาวรัดรูป เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย ผมสีน้ำตาลยาวถึงกลางหลังถูกปล่อยยาวสยาย ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ปากเล็กจิ้มลิ้มเติมแต่งด้วยลิปสีพีชอ่อนๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยน่ามองขึ้นไปอีก“บี๋ ชุดมัน....” ร่างสูงยืนทำหน้ามุ่ยคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก สายตาคมมองพิจารณาการแต่งกายของคนตัวเล็กอย่างหงุดหงิด“มันทำไมคะ” หันไปมองหน้าหมาเด็กตัวโตที่กำลังทำหน้าไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง“มันเกินไป ผมหวง” น้ำเสียงเง้างอนของเขาทำเอาไวน์แอบขำเบาๆ“ก็มีเบ๊บไปด้วย ไวน์เล

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทรสีดำและเทาเข้ม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นสะท้อนรสนิยมของเจ้าของห้อง ผนังกระจกใสบานใหญ่ทอดยาวจากเพดานถึงพื้น เปิดมุมมองออกไปยังท้องฟ้าและทะเลกว้างเบื้องหน้า แนวตึกสูงตระหง่านของฮ่องกงที่ส่งแวงไฟระยิบระยับราวกับแสงอัญมณียามค่ำคืนแสงไฟจากเมืองสะท้อนเข้ามาในห้องนอน ผสมกับไฟสลัวในห้องนอนเฉดโทนอุ่นนิดๆ ทำให้บรรยากาศภานในห้องเต็มไปด้วยความลึกลับและอบอุ่นในเวลาเดียวกันเตียงคิงไซส์ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำเนื้อเนียนเรียบ หมอนสีเทาเข้มเรียงกันเป็นระเบียบ กลิ่นหอมเฟรชชี่จางๆ จากเครื่องพ่นอโรมาลอยอบอวลในอากาศไวน์ยืนอยู่ริมผนังกระจกใสบานใหญ่ สายตาคู่สวยมองวิวด้านนอก ซึมซับวิวแสงไฟระยิยระยับยามค่ำคืนของเมืองแห่งนี้“คิดอะไรอยู่เหรอครับ?” แขนแกร่งโอบรั้งเอวบางเข้าไปกอดจากด้านหลัง แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้าง เครื่องหน้าคมคายโน้มลงเกยหน้าวางลงบนไหล่เล็กของเธอ กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำอ่อนๆ ลอยมาแตะปลายจมูกรั้นของเธอ ทำเอาสติแทบเลือนหายกับสัมผัสอบอุ่นจากคนตัวสูงที่ยืนช้อนอยู่ด้านหลัง“เปล่า บี๋แค่ยืนชมวิวน่ะ ที่นี่สวยมากเลยเนอะ”“งั้นก็อยู่ดูทุกวันไปเลยดีมั้ย ไม่ต้องกลับไทยแล้ว” จ

หกเดือนผ่านไปแสงแดดยามสายส่องผ่านซุ้มไม้ประดับไม้เลื้อยลงมากระทบพื้น สร้างประกายระยิบระยับราวละอองทอง งานแต่งเล็กๆ ถูกจัดขึ้นกลางสวนที่เต็มไปด้วยความเขียวขจี โต๊ะตัวยาวถูกปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตาประดับด้วยดอกไม้สีหวานหลากหลายสายพันธุ์แขกร่วมงานมีเพียงคนในครอบครัวและเหล่าเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่าย ทุกคนแต่งกายสุภาพเข้ากับธีมของงาน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มของความยินดี เสียงหัวเราะเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นเสียงพิธีกรในงานเอ่ยขึ้นว่า ‘คู่บ่าวสาว’ กำลังจะก้าวออกมา ทำให้ทุกสายตาทุกคู่หันไปยังทางเดินเล็กๆ ที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบสีขาวกับชมพูอ่อน แสงแดดที่สาดส่องมาราวกับว่าตั้งใจมอบซีนนี้ให้กับทั้งคู่ไวน์ ในชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวบริสุทธิ์ ทรงกระโปรงยาวพลิ้วไปตามก้าวเดิน ผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวโปร่งบางสะท้อนแสงแดดราวกับมีฟิลเตอร์รอบกาย ผิวขาวอมชมพูและเส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่ปล่อยตรงสยายพลิ้วไหวทำให้เธอดูอ่อนหวานราวกับเทพธิดาใบหน้าสวยได้รูป จมูกเล็กเชิดนิดๆ ดวงตากลมโตสีเฮลเซนัท ปากเล็กจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อน ทุกอย่างดูสวยงามราวกับรูปวา

8 เดือนผ่านไป“เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด“จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำบากเลย” ไวน์ก้มมองสามีที่นั่งอยู่พื้นห้องนั่งเล่น ส่วนเธอนั่งบนโซฟาตัวยาวตั้งแต่เธอตั้งท้องมา โชแปงแทบจะไม่ให้เธอทำอะไรเองสักอย่างไม่ว่าจะเป็นการอาบน้ำสระผม อาหารการกิน แม้กระทั่งการตัดเล็บเท้าและนวดเท้า ทั้งที่ปกติไวน์มีร้านประจำอยู่แล้ว“ให้ผมได้ทำหน้าที่สามี หน้าที่ของพ่อของลูกเราได้มั้ยครับบี๋” สายตาคมช้อนขึ้นมองหน้าภรรยาคนสวย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและจริงจังโชคดีของแกจริงๆ เวณิกาได้สามีดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก“เบ๊บทำงานก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องกลับมาดูแลบี๋อีก”มือหนาจับสองเท้าเล็กลงแช่ในกะละมังน้ำอุ่นที่เตรียมไว้อย่างเบามือ กลิ่นน้ำอุ่นผสมกลิ่นลาเวนเดอร์จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้อง“อุ่นไปรึเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะสายตาจับจ้องอยู่ที่เท้าเล็กของเธอ ไวน์ส่ายหน้าเบาๆ

ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรดสองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คสี่เหลี่ยม ที่ปรากฏภาพคุณปู่ คุณย่า และคุณลุงที่อยู่ฮ่องกง โทรมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์สองหลานรักแต่เช้า“ซินอวี่ (เฌอปอ) ซินเยว่ (เฌอแตมป์) ย่าคิดถึงจังเลยลูก เมื่อไหร่จะปิดเทอมสักที” หญิงชราวัยห้าสิบเอ่ยถามหลานสาวฝาแฝดด้วยสายตาแห่งความคิดถึง เพราะทุกช่วงปิดเทอมสองแสบจะไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่ฮ่องกง“อีกสามเดือนนะคะคุณย่า” เฌอปอยกนิ้วป้อมขึ้นชูสามนิ้ว พร้อมรอยยิ้มกว้างทำเอาปู่ย่าและลุงฝั่งนั้นแทบใจละลายกับความน่ารักของหลานแฝด“ป๋อป๋อ (ลุง) ซื้อขนมไว้รอเยอะมากเลยนะลูก” เอาขนมมาล่อซื้อเพราะรู้ดีว่าหลานชอบมาก แล้วมันก็ได้ผลดีซะด้วยสิ“จริงเหรอคะ ป๋อป๋อมีเยอะเลยใช่มั้ยคะ เฌอแตมป์อยากไปหาป๋อป๋อแล้ว” ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้ยินเรื่องขนมแว่วมาในโสตประสาทการรับฟัง แก้มกลมยกขึ้นจากยิ้มกว้างจนแก้มแ