All Chapters of กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่17รอยตีตราใต้เงาเพชรภายในรถยนต์คันหรูที่มุ่งหน้าไปยังห้องเสื้อระดับไฮเอนด์ บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดที่แทบจะระเบิดออกมาพริมรตานั่งเบาะหน้าคู่กับคิมหันต์เธอจงใจโน้มตัวไปคลอเคลียแขนแกร่งพร้อมกับหัวเราะต่อกระซิกด้วยเรื่องไร้สาระในขณะที่ใบพลูถูกสั่งให้นั่งที่เบาะหลังราวกับพนักงานติดตามที่ไร้ตัวตน เธอทำได้เพียงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสะกดกลั้นความขมขื่นที่แล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ“พี่คิมคะ รตาตื่นเต้นจังเลยค่ะที่คุณป้าบอกว่ามีผ้าลูกไม้จากอิตาลีส่งมาใหม่พอดี รตาว่าถ้าเอามาทำเป็นชายกระโปรงยาวๆ ให้ดูฟูฟ่องเหมือนเจ้าหญิงในนิยาย พี่คิมว่ารตาจะสวยไหมคะ” พริมรตาเงยหน้าถามด้วยสายตาออดอ้อน ทว่าดวงตากลับลอบมองกระจกหลังเพื่อดูปฏิกิริยาของใบพลู“รตาใส่อะไรก็สวยอยู่แล้วครับ” คิมหันต์ตอบด้วยเสียงเรียบเฉย“ปากหวานจังเลยค่ะ อ้อ!!! จริงด้วย” พริมรตาแสร้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนจะหันไปจิกตาใส่คนข้างหลัง“นี่เธอชื่อใบพลูใช่ไหม วันนี้หน้าที่เธอคือช่วยฉันถือชายกระโปรงนะ ชุดหมั้นราคาเจ็ดหลักของฉันมันบอบบางมาก อย่าเซ่อซ่าทำมันเปื้อนเชียวนะ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีปัญญาชดใช้แน่ๆ”ใบพลูเม้มปากแน

ตอนที่18กรงขังในภาพฝันแสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนทางเท้าหน้าห้องเสื้อหรู แต่มันกลับไม่สามารถทลายความเย็นเยียบที่ปกคลุมคนทั้งสี่ได้ คุณหญิงลดาวัลย์เชิดหน้าขึ้นพลางปรับเสื้อโค้ทตัวสั้นให้เข้าที่ สายตาคมกริบจ้องมองใบพลู ที่ยืนห่อไหล่อยู่ด้านหลังลูกชายของเธอด้วยความรังเกียจเปิดเผย“แม่ล่วงหน้าไปที่ร้านอาหารก่อนนะคิมหันต์ ส่วนหนูรตามากับแม่เถอะลูกให้พี่เขาจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ จะได้ไม่ต้องมีใครมานั่งขวางหูขวางตาให้เสียบรรยากาศเวลาเราคุยเรื่องงานหมั้น” คุณหญิงเน้นคำว่างานหมั้นเสียงดัง ก่อนจะตวัดสายตาไปที่ใบพลู“สะสางขยะให้พ้นทางซะ แล้วรีบตามไปล่ะ อย่าให้แขกผู้ใหญ่ต้องรอ”“แต่พี่คิมคะ รตาอยากให้พี่คิมไปส่งนี่นา วันนี้เรายังคุยเรื่องธีมดอกไม้ไม่จบเลยนะคะ” พริมรตา เดินเข้าไปเกาะแขนแกร่ง ถูไถใบหน้ากับไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน“ผมมีนัดสำคัญครับรตา เดี๋ยวผมตามไป” คิมหันต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันจนพริมรตาหน้าเสีย เธอจำใจต้องปล่อยมือแล้วเดินกระแทกส้นสูงขึ้นรถไปพร้อมกับคุณหญิงลดาวัลย์เมื่อรถคันหรูแล่นออกไป คิมหันต์ก็หันกลับมาคว้าข้อมือใบพลูที่สั่นเทาขึ้นมาบีบแน่น“เลิกทำหน้าเหมือนจะตา

ตอนที่19กรงขังสีคราม สายลมเอื่อยๆ ของเช้าวันหยุดพัดผ่านสวนสวยหลังบ้านหลังใหญ่ ใบพลูในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนนั่งอยู่บนเสื่อผืนหนาใต้ร่มไม้ใหญ่ โดยมีนุ่มนิ่ม ตัวน้อยนั่งอยู่ข้างๆ เด็กสาวกำลังขะมักเขม้นกับการระบายสีลงในสมุดภาพอย่างตั้งใจ ใบพลูมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู มือเรียวคอยลูบผมเปียของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา“พี่ใบพลูดูสิคะ นุ่มนิ่มระบายสีทะเลเป็นสีชมพูด้วยล่ะ” เด็กน้อยชูสมุดภาพให้ดูด้วยแววตาเป็นประกาย“ทำไมถึงเป็นสีชมพูล่ะคะนุ่มนิ่ม ทะเลต้องสีฟ้าไม่ใช่เหรอคะ” ใบพลูถามพลางหัวเราะเบาๆ“ก็คุณพ่อบอกว่าถ้าเรามีความสุข มองอะไรก็จะเป็นสีชมพูไปหมดเลยนี่นา” นุ่มนิ่มเจื้อยแจ้ว“นุ่มนิ่มอยากไปทะเลสีชมพูกับคุณพ่อแล้วก็พี่ใบพลูจังเลยค่ะ”“ตัวแค่นี้รู้จักความรักด้วยหรือเนี่ย” ใบพลูเอ่ยหยอกเย้านุ่มนิ่มอย่างเอ็นดู“ก็ต้องรู้จักสิคะพี่ใบพลู ก็เหมือนที่นุ่มนิ่มรักพี่ใบพลูไงคะ นุ่มนิ่มไม่อยากให้พี่ใบพลูหายไปไหนเลยค่ะ” ใบพลูชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากเด็กตัวน้อยที่เต็มไปด้วยแววตาที่จริงใจ“พูดถึงพ่อ พ่อก็มาพอดีเลยครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังใบพลู

ตอนที่20เพลิงรักกลางคลื่น (18+) เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วชายหาดหัวหินที่มืดมิด ราวกับเป็นพยานให้กับบทรักที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในห้องนอนใหญ่ของวิลล่าสีขาวสะอาดตา แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาด้านใน เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ ที่กำลังอุ้ม ใบพลู เดินตรงไปยังเตียงกว้างอย่างคุกคามใบพลูพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ“ปล่อยพลูเถอะค่ะอาคิม อย่าทำแบบนี้เลย พลูขอร้อง”คิมหันต์ไม่ฟังคำอ้อนวอน เขาโยนร่างบางลงบนที่นอนหนานุ่มอย่างแรงจนเธอจุกและเสียหลัก ใบพลูพยายามจะตะเกียกตะกายหนีไปที่ขอบเตียง แต่คิมหันต์กลับรวดเร็วกว่า เขาโถมกายเข้าหาและกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ แรงบีบจากมือหนาทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนต้องนิ่วหน้า“จะหนีไปไหนใบพลู ในเมื่อวันนี้เธอเองไม่ใช่เหรอที่ปั้นหน้ามีความสุขต่อหน้านุ่มนิ่ม” คิมหันต์เค้นเสียงต่ำ แววตาของเขาในเงามืดดุดันและวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่พุ่งพล่าน“นุ่มนิ่มหลับไปแล้วและตอนนี้ถึงเวลาให้รางวัลพ่อครัวอย่างฉันแล้วไม่ใช่หรือไง”“รางวัลที่คุณอาต้องการมันคือการย่ำยีพลูใช่ไหมคะ” ใบพลู

ตอนที่21โซ่ตรวนไร้รูปเมฆฝนก้อนมหึมาเริ่มเคลื่อนตัวบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ชายหาดหัวหินจนบรรยากาศรอบกายดูสลัวลางลมทะเลพัดแรงขึ้นจนใบมะพร้าวส่งเสียงเสียดสีกันดังเกรียวกราว ใบพลูนั่งอยู่บนผืนทรายขาว สายตาของเธอทอดลึกลงไปในเกลียวคลื่นที่กำลังม้วนตัวเข้าหาฝั่ง ในหัวของเธอมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงตามหลอกหลอน รอยตีตราที่คิมหันต์ฝากไว้ใต้ร่มผ้ายังคงร้อนผ่าวราวกับจะตอกย้ำว่าเธอคือสมบัติของเขาห่างออกไปไม่กี่เมตร นุ่มนิ่มกำลังวิ่งไล่จับปูลมอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจที่แห้งผากของใบพลูชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง“พี่ใบพลูขาดูสิคะ ปูตัวนี้มันวิ่งเร็วมากเลย เหมือนมันกำลังหนีอะไรอยู่เลยค่ะ” นุ่มนิ่มตะโกนบอกพลางชี้ชวนให้ดู‘มันคงกำลังหนีเพื่อเอาชีวิตรอดเหมือนพี่ไงคะนุ่มนิ่ม’ ใบพลูคิดในใจ แต่กลับทำได้เพียงยิ้มตอบ“งั้นเราอย่าไปแกล้งมันเลยนะคะปล่อยให้มันกลับบ้านไปหาพ่อแม่เถอะค่ะ”ทันใดนั้นคิมหันต์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนระเบียงวิลล่าก็ลุกขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาคุยท่าทางเคร่งเครียดก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในตัวบ้าน ใบพลูเห็นโอกาสทองจึงแสร้งเดินไปทางโขดห