Semua Bab กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Bab 11 - Bab 20

ตอนที่10บทเรียนหลังเลิกงาน (18+) รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังไม่ทันดับเครื่องดี ใบพลูรีบก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกพะวักพะวน มือบางพยายามดึงชายเดรสสีดำตัวสั้นลงมาปิดต้นขา ขาเนียนทุกครั้งที่ก้าวเดิน เธอภาวนาในใจไม่ให้เจอใครระหว่างทาง โดยเฉพาะน้องนุ่มนิ่มเพราะเธอไม่อยากให้หนูน้อยเห็นสภาพที่ดูไม่เรียบร้อยเช่นนี้ “คุณใบพลูคะ คุณคิมหันต์สั่งไว้ว่าถ้ากลับมาถึงแล้ว ให้ไปรอที่ห้องทำงานส่วนตัวค่ะ” แม่บ้านเอ่ยบอกเสียงเรียบ ใบพลูพยักหน้ารับอย่างจำยอม เธอแวะไปดูนุ่มนิ่มที่ห้องนอนก่อน และพบว่าเด็กหญิงหลับปุ๋ยไปพร้อมกับตุ๊กตาตัวโปรด ความไร้เดียงสานั้นทำให้ใบพลูเผลอยิ้มออกมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอจูบหน้าผากนุ่มนิ่มเบาๆ ก่อนจะตัดใจเดินตรงไปยังห้องทำงานที่เปรียบเสมือนกรงขังในค่ำคืนนี้ภายในห้องทำงานเงียบสงัด แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้บรรยากาศดูอึดอัด ใบพลูนั่งรออยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่กำลังรอคำพิพากษา ชุดที่คุณอาคิมหันต์เลือกให้มันช่างใจร้ายเหลือเกิน ผ้าเนื้อละเอียดแสนบางเบาเสียดสีกับจุดอ่อนไหวทุกครั้งที่เ

ตอนที่11ความเงียบในห้องเก็บเอกสาร (18+)“อ่า ซี๊ด อ่า อ่ะ อ่า”เธอร้องครางออกมาสุดเสียงแต่ก็ต้องกล้ำกลืนกลืนเสียงตัวเองไว้เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานหญิงสองคนที่เดินผ่านหน้าห้องทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นทำให้ตู้เหล็กส่งเสียงครืดคราดเบาๆ ยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านและหวาดเสียวว่าคนภายนอกจะได้ยินคิมหันต์ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาเขาและเธอให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เขาเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นอีก ตรึงร่างบางไว้กับตู้เหล็กเย็นเฉียบ มือหนาบีบเคล้นสะโพกมนอย่างบ้าคลั่ง จมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง ดูดเม้มรอยแดงจ้ำเก่าให้เข้มขึ้นไปอีก“บอส อ๊า พอแล้ว ใบพลูไม่ไหวแล้ว” เธอขอร้องอย่างน่าสงสาร ร่างกายบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายของเขาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะกักเก็บเขาไว้ไม่ให้จากไปไหนคิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ เขาเร่งจังหวะสุดท้าย พุ่งกายเข้าใส่ความอ่อนนุ่มอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง ใบพลูเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง สะโพกยกขึ้นแอ่นรับการกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นเ

ตอนที่13พายุเริ่มตั้งเค้าท่ามกลางแสงสีที่สาดสลับไปมาและเสียงดนตรีที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจภายในคลับหรูใจกลางเมืองเพลินตา ในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินฝ่าฝูงชนด้วยท่าทางมั่นใจแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวลเธอพยายามกดโทรศัพท์หาใบพลูเป็นรอบที่ร้อยของวันแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณว่างเปล่า ความเป็นห่วงเพื่อนสนิทที่หายเงียบไปหลังจากบอกว่าจะไปอยู่กับคุณอาทำให้เพลินตานั่งไม่ติด เธอจึงตัดสินใจกลับมาที่คลับแห่งนี้อีกครั้งเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่เครียดๆ ของเธอ“แกหายไปไหนของแกกันแน่ใบพลู ทำไมไม่บอกฉันสักนิดว่าอยู่ที่ไหน”“หาใครอยู่หรือครับหรือว่า ติดใจรสชาติวิสกี้ที่หกใส่เสื้อผมวันก่อน จนต้องตามมาดูให้เห็นกับตาว่าผมใส่ตัวไหนมาคืนนี้”เสียงทุ้มที่กวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดข้างโซนวีไอพี เพลินตาหันขวับไปมองและพบกับ พายุ ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าเล่ห์ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีแดงเข้มในมือถือแก้วบรั่นดีที่แกว่งไปมาอย่างใจเย็น สายตาคมกริบที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความท้าทายแกมขบขัน“นี่คุณคนไร้มารยาท มาแอบฟังคนอื่นทำไมไม่ทราบ” เพลินตาแผดเสียงแข่งกับดนตรีจังหวะหนัก“

ตอนที่14รอยตีตราแห่งความหึง (18+) ตลอดทางขากลับบ้าน รถยุโรปคันหรูเต็มไปด้วยความอึดอัด คิมหันต์ไม่พูดอะไรสักคำเอาแต่ดื่มไวน์มาตลอดทางทันทีที่รถจอดสนิทภายในคฤหาสน์ตระกูลดัง ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มตั้งเค้าและพัดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง“ลงมา” คิมหันต์ตวาดเสียงต่ำ เขาไม่รอให้คนขับรถมาเปิดประตูแต่ก้าวลงไปกระชากแขนใบพลูให้เดินตามขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนอย่างรวดเร็ว“คุณอา ใบพลูเจ็บค่ะ เบาๆ หน่อย” ใบพลูร้องบอกพลางพยายามแกะมือหนาที่บีบข้อมือเธอจนขึ้นรอยเขียวช้ำปัง!!!เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้างทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องนอน กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นไวน์ที่เขาดื่มมาตลอดทางโชยมาเตะจมูก ใบพลูใจสั่นระรัวพยายามจะลุกขึ้นหนี แต่คิมหันต์กลับโถมกายลงมาทับไว้ทั้งร่าง นัยน์ตาของเขาในยามนี้วาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและแรงหึงหวงที่กักเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป“ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวเธอ” เขาตวาดกร้าวพร้อมกับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว“ไอ้สวะนั่นมันสัมผัสตรงไหนบ้าง ตรงนี้หรือตรงนี้”มือหนาอีกข้างกระชากเสื้อเชิ้ตทำงานของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง

ตอนที่16คำสั่งจากมารดา บรรยากาศภายในบริษัทเช้านี้ดูจะเคร่งเครียดกว่าปกติ เมื่อท่านประธานหนุ่มอย่างคิมหันต์ก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉยติดจะดุดัน โดยมีใบพลูเดินตามหลังมาติดๆ พนักงานต่างพากันลอบมองด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม ใบพลูพยายามเดินให้มั่นคงที่สุดแม้ร่างกายจะยังประท้วงด้วยความอ่อนล้าเมื่อลิฟต์ผู้บริหารเคลื่อนตัวมาถึงชั้นบนสุด คิมหันต์เดินนำเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางของเขาทันที ใบพลูเดินตามเข้าไปอย่างจำยอม ก่อนจะพบว่าที่มุมหนึ่งของห้องทำงานขนาดใหญ่ มีโต๊ะทำงานตัวเล็กที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นสัดส่วน แต่มันกลับตั้งอยู่ในตำแหน่งที่คิมหันต์สามารถมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเธอได้เพียงแค่ปรายตา“นั่งลงซะ” คิมหันต์ออกคำสั่งเสียงเรียบพลางถอดสูทแขนยาววางไว้ที่พนักเก้าอี้ใบพลูนั่งลงที่โต๊ะตัวใหม่ด้วยความรู้สึกเหมือนมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นล่ามเธอไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ความอึดอัดเข้าจู่โจมจนเธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องนี้เบาบางลงเรื่อยๆ เธอเปิดคอมพิวเตอร์และพยายามจดจ่อกับกองเอกสารที่อรุณรัตน์นำมาวางไว้ให้ แต่ทุกครั้งที่เธอขยับตัว หรือแม้แต่ถอนหายใจเบาๆ เธอก็จะสัมผัสได้ถ