Todos os capítulos de กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่22บทลงโทษท่ามกลางรอยร้าว บรรยากาศภายในวิลล่าเงียบสงัดจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงกระทบหลังคาดังเปาะแปะ คิมหันต์กระชากแขนใบพลูให้เดินตามขึ้นมาบนชั้นสองอย่างไม่ใยดี ร่างบางเปียกโชกจนน้ำหยดเป็นทางตามพรมราคาแพง ใบพลูพยายามกลั้นเสียงสะอื้นขณะที่มืออีกข้างของคิมหันต์ยังคงโอบอุ้มนุ่มนิ่มที่หลับพับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อมาถึงหน้าห้องนอนเล็ก คิมหันต์หยุดกะทันหันก่อนจะหันมามองใบพลูด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อหนัง“ทำหน้าที่ของเธอซะใบพลู กล่อมนุ่มนิ่มให้นอน แล้วอย่าคิดจะหนีออกไปทางหน้าต่างหรือระเบียงอีกล่ะ เพราะถ้าฉันเห็นเธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะให้คนไปลากคอไอ้นั่นกลับมาลงโทษต่อหน้าเธอทันที”ใบพลูไม่ได้ตอบโต้ เธอทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจำนนด้วยดวงตาที่บวมช้ำ คิมหันต์ส่งร่างนุ่มนิ่มให้เธออุ้มต่อ ความหนักของเด็กน้อยในอ้อมแขนไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความหนักอึ้งในใจเธอเลย ใบพลูค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องนอนสีพาสเทลที่ดูอบอุ่น ขัดกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่เธอวางนุ่มนิ่มลงบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา จัดแจงเปลี่ยนชุดนอนที่เปียกชื้นอ

ตอนที่23ร่องรอยใต้หน้ากากบรรยากาศภายในบ้านของพลฤทธิ์ เงียบสนิทจนน่าอึดอัด แสงสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของชายวัยกลางคนที่ยังคงดูภูมิฐานทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย พลฤทธิ์นั่งอยู่โซฟาตัวใหญ่ ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยลูบไปตามขอบโต๊ะอย่างใช้ความคิดหนัก เขามองโทรศัพท์มือถือที่วางนิ่งสนิทมาหลายวันราวกับรอคอยการติดต่อจากลูกสาวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอาทิตย์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาคมเข้มและเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยรังสีแห่งความกดดัน เขาปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกร่อนความนิ่งเฉยของพลฤทธิ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำลายมันด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ“คุณอาครับเราจะนั่งรออยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ใบพลูหายตัวไปหลายวันแล้ว และความเงียบนี้มันเริ่มจะส่งกลิ่นแปลกๆ” อาทิตย์โพล่งขึ้นพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพลฤทธิ์“คุณอาลองทบทวนดูดีๆ สิครับ ว่าในวันที่พลูหายไป มีใครบางคนที่คุณอาคิดว่าใบพลูจะไปพึ่งพาบารมี”พลฤทธิ์ขมวดคิ้วแน่น “นายหมายความว่าอย่างไรอาทิตย์”“ก็หมายความว่าคนที่น่าสงสัยที่สุดตอนนี้คือคิมหันต์เพราะใบพลูรักและดูจะเข้ากันได้ดีกับคิมหันต์เมื่อตอนที่คุณอายัง

ตอนที่24รอยแห่งความแค้นวิลล่าหรูริมชายหาดประจวบคีรีขันธ์สั่นไหวเบาๆ ตามแรงลมทะเลที่พัดกรรโชก แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงายาวของคิมหันต์ลงบนผนังห้องดูน่าเกรงขามและอ้างว้างในเวลาเดียวกันเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก จ้องมองเอกสารสิทธิที่ดินและภาพถ่ายเก่าๆ ในมือด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยไฟแค้นที่ถูกสุมไว้นานนับสิบปีใบพลูนั่งอยู่บนเตียงห่างออกไป ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าและสับสนกับชีวิตมากๆ ในตอนนี้ ชุดเดรสสีขาวที่เคยสวยงามบัดนี้ยับย่นและเปื้อนรอยน้ำตา“เธอรู้ไหมใบพลู พ่อของฉันต้องตายอย่างไร” คิมหันต์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าทว่ากึกก้องในความเงียบ“เขาตายท่ามกลางกองเอกสารฟ้องร้องที่พลฤทธิ์ พ่อที่แสนดีของเธอเป็นคนจัดฉากขึ้นมา พ่อเธอหักหลังเพื่อนที่ร่วมสาบานกันมาเพียงเพื่อจะฮุบโครงการที่ทำกำไรมหาศาล เขาปล่อยให้ครอบครัวฉันล้มละลายปล่อยให้แม่ฉันต้องขายเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายเพื่อหาข้าวมาเลี้ยงฉัน”เขาโยนภาพถ่ายหลุมศพของพ่อลงบนเตียงต่อหน้าเธอ “ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าเธอ ฉันเห็นแต่ใบหน้าของพลฤทธิ์ที่หัวเราะเยาะความพ่ายแพ้ของครอบครัวฉัน”ใบพลูเงยหน้าขึ้นดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้จ้องตอบ

ตอนที่25พันธนาการที่ป่าลึกแสงรำไรของวันใหม่เริ่มอาบไล้ยอดไม้ในป่าลึกแถบเทือกเขาตะนาวศรี บรรยากาศรอบกายเงียบงัดจนได้ยินเพียงเสียงแมลงกลางป่าและเสียงถอนหายใจที่สั่นพร่าของใบพลูรถหรูสีดำของคิมหันต์จอดสนิทหน้าบ้านพักสไตล์โมเดิร์นที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด บ้านหลังนี้คือความลับที่คิมหันต์สร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อรอวันชำระแค้นโดยเฉพาะก่อนจะถึงที่นี่ คิมหันต์ได้สั่งให้รถอีกคันมารับนุ่มนิ่ม เพื่อพาลูกสาวกลับกรุงเทพฯ โดยนุ่มนิ่มต้องไปโรงเรียน ใบพลูจำภาพที่นุ่มนิ่มโบกมือบ๊ายบายเธอผ่านกระจกรถได้ดี เด็กน้อยยังคงยิ้มร่าเริงโดยไม่รู้เลยว่าพี่ใบพลูของเธอกำลังจะถูกพ่อของเธอลากเข้าสู่การแก้แค้น“ลงมา” คิมหันต์สั่งเสียงกระด้างขณะดับเครื่องยนต์ใบพลูมองบ้านพักตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ“คุณอาคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะชนะเหรอคะ ตอนนี้คุณอาต่างหากที่แพ้”คิมหันต์ไม่ตอบ แต่เขาก้าวลงจากรถแล้วกระชากแขนใบพลูให้ลงมาตาม แววตาที่เคยอ่อนโยนยามอยู่ต่อหน้านุ่มนิ่มหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงซาตานในคราบมนุษย์ที่จ้องมองเธอด้วยความสมเพช“เธอยังชดใช้ไม่พอใบพลู หนี้ที่พ่อเธอทำไว้กับครอบค

ตอนที่26กรงขังกลางพายุบรรยากาศภายในห้องทำงานของอาทิตย์ เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นเหล้าและควันบุหรี่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัวอาทิตย์กวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานลงพื้นจนเกลื่อนกระจาย แววตาของเขาแดงก่ำจากการไม่ได้พักผ่อนและเพลิงโทสะที่สุมอยู่กลางอก ความพ่ายแพ้ต่อคิมหันต์ที่ประจวบฯ เป็นเหมือนตราบาปที่คอยทิ่มแทงเขาอยู่ทุกลมหายใจเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพลฤทธิ์ ทันทีและเมื่อปลายสายรับ เขาก็ระเบิดอารมณ์ใส่อย่างไม่เกรงใจสถานะผู้ใหญ่“คุณอานี่มันหมายความว่ายังไง” อาทิตย์ตวาดเสียงลั่น“คิมหันต์มันพาลูกสาวคุณอาหายไปหลายวันแล้วนะ คุณอาบอกเองไม่ใช่เหรอว่ารู้จักนิสัยมันดี แล้วทำไมถึงปล่อยให้มันลักพาตัวใบพลูหายไปอีก”พลฤทธิ์ที่กำลังนั่งจิบไวน์อยู่ในห้องโถงที่บ้านกรุงเทพฯ สะดุ้งจนแทบทำแก้วหลุดมือ แต่เขายังคงรักษาท่าทีเห็นแก่ตัวเอาไว้“ใจเย็นๆ ก่อนอาทิตย์ ใบพลูมันก็แค่เด็กดื้อ อาคิดว่ามันคงไปเที่ยวเล่นกับคิมหันต์ตามประสาอาหลานนั่นแหละ เดี๋ยวพอมันหิวหรือไม่มีเงินใช้ มันก็ซัดโซเซกลับมาเอง”“เที่ยวเล่นงั้นเหรอ” อาทิตย์แผดเสียง“มันพาตัวใบพลูไปครับคุณอาคุณอาก็รู้ว่ามันแค้นคุ