All Chapters of ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: Chapter 61 - Chapter 70

ความจริงคือนางอยากวางแผนคนเดียวเงียบๆ ต่างหาก จะโค่นตระกูลเฉาได้ นางต้องโค่นตระกูลอันลงด้วย เพราะสองตระกูลนับว่ามีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นหนึ่งคือเสนาบดีตุลาการ อีกหนึ่งคือเจ้ากรมอาญา เฉาเฟิ่งเซียนคงถือว่าบิดาของตนเป็นหนึ่งในสามขุนนางใหญ่ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าล่วงเกิน หรือบางทีอาจคิดว่าตนฉลาดกระทั่งหยิบยืมมือผู้อื่นกระทำการหากแต่นางไหนเลยจะคาดว่าเส้นสายของชาวยุทธ์ในเมืองหลวงนั้น มีมากมายกว่าที่นางคาด เสิ่นหนิงลี่ เกาเสียง รวมไปถึงเว่ยอิงหลิวเป็นชาวยุทธ์ แน่นอนว่าการหลบเร้นออกจากเมืองหลวง ย่อมกลายเป็นการเล่นซ่อนแอบของชาวยุทธ์คนของเสิ่นหนิงลี่และอันสุ่ยหลิงก้าวเท้าออกไปจากเมืองหลวงเมื่อใด ขอเพียงมีชาวยุทธ์ต้องการควานหาตัว ย่อมง่ายดายราวกับการเล่นซ่อนแอบของเด็กๆเฉาเฟิ่งเซียนไหนเลยจะคาดคิดนางที่เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา จะได้รับความใส่ใจจากเฉินเซวีย หรือแม้กระทั่งได้รับความช่วยเหลือจากชาวยุทธ์ ดังนั้นแผนการที่ดูเหมือนรอบคอบ จึงกลับกลายเป็นเพียงความโง่งมอวดดีไปโดยปริยาย“เฉาเฟิ่งเซียน ข้าไม่เคยพบและไม่เคยรู้จักเจ้ามาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเจ้ายังกล้าใช้แผนการกับข้า เช่นนี้แล้วก็อย่าโทษที่ข้าใช้

นางไม่สนว่าในอนาคตความขัดแย้งระหว่างโม่ชางและตระกูลเฉา จะกลายเป็นหนึ่งในชนวนความขัดแย้งของหลี่ซือและจ้าวเกาหรือไม่เฉาเฟิ่งเซียนจะอย่างไรก็คงแต่งเข้าจวนอัครมหาเสนาบดี หากโม่ชางสามารถเล่นงานตระกูลเฉาได้ นั่นย่อมหมายถึงการล่วงเกินจวนอัครมหาเสนาบดีด้วยเช่นกันโม่ชางเป็นคนของจักรพรรดิ บัลลังก์มังกรมีจ้าวเกาชักใยอยู่เบื้องหลัง หากตระกูลเฉาและจวนอัครมหาเสนาบดีเล่นงานโม่ชาง นั่นย่อมหมายถึงไม่เห็นจ้าวเกาอยู่ในสายตาผลจากการกระทำในวันนี้ จะส่งผลระยะยาวในภายหลัง เมื่อซูซีหลานดีดลูกคิดรางแก้วในใจ แม้ถึงเวลานั้นนางอาจพาเฉินเซวียไปจากเมืองหลวงแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมิใช่มีคำกล่าวเอาไว้หรอกหรือว่า ‘แก้แค้นสิบปีไม่สาย[1]’ นางก็เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้แล...มองดูท่าทีของโม่ชางและซูซีหลาน เว่ยอิงหลิวได้แต่นั่งเงียบ ครู่ต่อมาคิ้วเรียวจึงมุ่นลง “มีคนมา” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวชุน “เจ้าอยู่เป็นเพื่อนนายหญิง ข้าจะออกไปดูเอง”“เจ้าคะ” เสี่ยวชุนขยับเข้ามายืนข้างกายผู้เป็นนาย“เวลาเช่นนี้แล้วจะยังเป็นผู้ใดได้”ฟ้าใกล้จะมืดแล้วในขณะที่โม่ชางเองก็กำลังจะขอตัวกลับ เขามองเห็นท่าทีผิดปกติของหญิง

เห็นดวงตาบรรลุวาบของวั่นฮูหยิน เสี่ยวลู่จื่อพลันโล่งอก ชื่อเสียงของนายเขา ในที่สุดก็สามารถใช้ประโยชน์จริงๆ แล้ว เห็นชัดจากท่าทีที่เปลี่ยนไปของวั่นฮูหยิน“อาการของนางมิใช่โรคระบาดแน่หรือ”“มิใช่ขอรับ แม้จะมีผื่นขึ้นตามผิวหนัง แต่ก็ไม่ใช่อย่างแน่นอน นางเพียงเป็นไข้ธรรมดาเท่านั้น พักผ่อนสักหลายวัน กินยาและอาหารอ่อนๆ งดเนื้อสัตว์ ไม่กี่วันอาการก็จะดีขึ้น ข้าจะเขียนเทียบยาให้ คุณชายวั่นนำเทียบยาไปรับยาที่ร้านได้เลย”“ขอบคุณท่านหมอเฉิน ขอบคุณท่านมาก ไม่ได้ท่านข้าคงแย่ หากทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านพูด ข้าจะตอบแทนท่านเป็นอย่างดี”“อย่าลืมส่งสาวใช้มาดูแลฮูหยินน้อยด้วย นางหลับสนิทเช่นนี้ไม่มีสาวใช้ดูแลคงไม่เหมาะสมนัก” ชายหนุ่มไม่ลืมย้ำเรื่องนี้ และนั่นก็ทำเอาวั่นฮูหยินหน้าม้านจากคราแรกต้องการตำหนิเขาถึงความเหมาะสม เนื่องจากในเรือนตะวันออก มีเพียงสะใภ้ของนางกับท่านหมอและผู้ติดตามเท่านั้นเรื่องนี้หากแพร่ออกไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อตระกูลวั่น หากนางจะตำหนิ ย่อมเป็นเรื่องที่ชอบด้วยเหตุผล หากแต่สถานการณ์เช่นนี้ เป็นคนในตระกูลวั่นที่ผิดเองจะว่าไปความผิดย่อมตกมาที่ตัวนางเองที่อบรมบ่าวไพร่ได้ไม่ดีพอ ทำให้ส

“เจ้าจะไม่ถาม ไม่คาดคั้น หรือไม่สงสัย กระทั่งไม่หวาดระแวงสักนิดเลยหรือ”“ใช่ข้าดูผิดไปหรือไม่ ท่านกำลังผิดหวังที่ข้าไม่ทำเรื่องเหล่านั้น” นางอมยิ้มเมื่อมองท่าทีของเขา นางดันตัวออกจากอ้อมอกแกร่ง จากนั้นจึงวางปลายคางลงบนกลางอกเฉินเซวียดวงตาสองคู่สานสบกันนิ่ง กระทั่งเป็นหญิงสาวเองที่ถอนหายใจออกมา“ข้าไม่ระแวงท่าน มิใช่เพราะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องในวันนี้ ข้ากำลังกลัดกลุ้มเพราะกลัวอดีตฮูหยินของท่านจะทำให้ท่านเดือดร้อน แต่มาคิดๆ ดูแล้วหากนางอยากทำเช่นนั้น นางคงไม่รอกระทั่งท่านกระทำการลุล่วง ท่านไปพบนางฟังดูว่านางมีจุดประสงค์ใด จากนั้นค่อยมาหารือกันอีกทีว่าจะทำอย่างไรต่อไป”สองแขนของเฉินเซวียโอบกอดซูซีหลานเอาไว้หลวมๆ ดวงตาของเขาฉายแววรักใคร่ชื่นชม “ข้าช่างโชคดีที่ได้พบเจ้า ชีวิตข้าพบกับความโชคดีน้อยครั้ง เห็นชัดว่าโชคดีของข้าทั้งหมดรวมกันเป็นเจ้า”ซูซีหลานหัวเราะ “แต่ข้าเป็นคนโชคดีนะ”“เรื่องตระกูลเฉา”หญิงสาวสบตากับเขาครู่หนึ่ง “ปล่อยให้เฉาเฟิ่งเซียนสมหวังไปเถิด ยิ่งทำให้องครักษ์โม่อึดอัดกับเรื่องนี้มากเท่าใด เราก็ยิ่งได้ประโยชน์จากเรื่องนี้มากเท่านั้น”“เจ้าจะยืมมือโม่ชางหรือ”“ข้าเคยบอกท

“เอ่อ” เจียงอิ่นฮวาหน้าม้านไปเล็กน้อย นางค่อยๆ ยืนขึ้นแม้แต่น้ำตาที่บีบออกมาก็แห้งเหือดไปทันที หลงเหลือเอาไว้เพียงใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย“ท่านบอกว่าไม่ได้ตั้งใจประกาศตัวว่าเป็นอดีตฮูหยินของท่านหมอเฉิน แต่เมื่อครู่มิใช่พูดออกมาจนสิ้นหรอกหรือ”“ข้า...” เจียงอิ่นฮวาเม้มปากก้มหน้า “ข้าเพียงอยากขอความช่วยเหลือเท่านั้น บ้านข้าเป็นเช่นไรพวกท่านก็เห็นแล้ว บิดามารดาข้าเจ็บออดๆ แอดๆ มานาน ตอนนี้ก็ยังมาเป็นไข้ ข้าไม่มีค่ารักษาจึงไม่มีทางเลือก”น้ำตาค่อยๆ รินลงมายังสองข้างแก้ม เจียงอิ่นฮวาเงยหันไปมองเฉินเซวียที่กำลังตรวจชีพจรให้มารดา เขายังคงเหมือนเดิมเมื่อห้าปีก่อน ใบหน้าหล่อเหลาสุขุมเยือกเย็น กลิ่นอายรอบกายเขาล้วนเป็นกลิ่นอายที่แสนอ่อนโยนของผู้ช่วยชีวิตความรู้สึกเสียใจในภายหลังเป็นเช่นไร เจียงอิ่นฮวาเพิ่งจะรู้ซึ้งก็วันนี้ ในอดีตนางกลัวตัวเองและครอบครัวจะติดร่างแหไปกับตระกูลเฉิน ดังนั้นจึงตัดขาดอย่างไร้เยื่อใยที่สำคัญยังแอบขายจวนตระกูลเฉินอีก เงินมากมายที่ได้มากลับนำมาปรนเปรอให้กับความสุขสบาย หากแต่ก็เป็นชั่วระยะเวลาอันสั้น บิดาของนางผลาญเงินนั้นจนสิ้นตัวนางเองแม้แต่งเป็นอนุให้คหบดีผู้