All Chapters of ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: Chapter 71 - Chapter 80

“ข้ามาส่งข่าวเพราะพี่ใหญ่ยังไม่กลับออกมาจากวังหลวง”“มีข่าวใดหรือ”โม่เซียงอวี่มองซ้ายขวาก่อนคว้าข้อมือหญิงสาวแล้วลากเข้าไปยังโถงรับรอง “จักรพรรดิทรงพิโรธมาก ทั้งใต้เท้าเหอ ใต้เท้ากวน รวมไปถึงแม่ทัพจางต่างก็พยายามช่วยท่านหมอเฉิน เห็นชัดว่าเรื่องที่ท่านหมอเฉินถูกส่งตัวไปขังนั้นร่ำลือกันไปทั่วแล้ว”มิตรภาพของนางกับจางฮุ่ยเจวียน เหออิ๋งเจิน รวมไปถึงกวนหรูอี้ ดูแล้วคงไม่ได้ฉาบฉวยดังที่นางคาด หญิงสาวทั้งสามถึงกับกล้าขอร้องบิดาให้ออกหน้าให้ นางรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ“ตอนประชุมเช้าเพราะขุนนางทั้งสามช่วยพูดให้ ดังนั้นจักรพรรดิจึงทรงรับสั่งลงโทษสถานเบา”ไม่รู้ทำไมนางจึงรู้สึกไม่ใคร่จะสบายใจนัก ลงโทษสถานเบาที่ว่าแม้ดีกว่าโทษประหาร หากแต่ลางสังหรณ์บอกนางว่านี่มิใช่เรื่องดี“เขาจะถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่เมืองหลินถงพร้อมกับนักโทษและไพร่พลที่ถูกเกณฑ์เอาไว้ก่อนหน้านี้”หัวใจของซูซีหลานเย็นเยียบ ใบหน้าของนางซีดขาวจากนั้นทุกอย่างก็มืดมนและดับวูบ หูได้ยินเพียงเสียงแว่วด้วยความตื่นตระหนกของโม่เซียงอวี่และเสี่ยวชุนเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เว่ยอิงหลิวก็นั่งอยู่ข้างเตียง ด้านนอกฉากกั้นเสียงของเกาเสีย

ซูซีหลานพยักหน้าช้าๆ นางค่อยๆ ลุกขึ้นเมื่อผู้คุมห้องขังส่งเสียงเตือน ก่อนจากกันเฉินเซวียมองตามร่างของนาง และนางเองก็หันกลับไปมองเขาเป็นระยะ กระทั่งคนทั้งสองไม่อาจมองเห็นกันและ หญิงสาวจึงมีสีหน้ากังวลขึ้นมาทุกความผิดพลาดนางไม่อาจมองข้าม ดังนั้นแผนการหลังจากนี้นางต้องละเอียดและรอบคอบที่สุด“แม่นางซู” เสียงของโม่ชางทำให้นางชะงัก ดูเหมือนนางจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง กระทั่งลืมไปแล้วว่าหัวหน้าองครักษ์อย่างโม่ชางเดินอยู่ข้างๆ“ท่านหัวหน้าราชองครักษ์ ข้าขอบคุณท่านสำหรับทุกเรื่องที่ท่านช่วยเหลือ”ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็ชะงัก เขามองซูซีหลานจากนั้นก็ขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่อาจคาดเดาสิ่งใดจากดวงตาของนางแม้แต่น้อย นางเป็นสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง หากแต่กลิ่นอายรอบกายกลับทำให้เขารู้สึกว่านางเข้มแข็งกว่าบุรุษบางคนเสียอีก“ข้า...หากว่าแม่นางมีเรื่องใดให้ข้าช่วย ข้าพร้อมที่จะ...”ซูซีหลานยิ้ม “ข้าจะออกเดินทางในอีกไม่กี่วันนี้”คิ้วเข้มขมวดมุ่น “ท่านคงไม่ได้วางแผนโง่ๆ อย่างเช่นคิดจะชิงตัวนักโทษ” ดูจากฝีมือของเกาเสียงและเว่ยอิงหลิว เขามั่นใจว่าหากสองคนนั้นลงมือ ก็เกรงว่าเรื่องนี้จะเป็นไปไม่ได้“มิใช่ ข้าจะเด

“ข้าหมายถึงหากภายในหกเดือนดังเช่นที่เจ้าเคยคาดการณ์เอาไว้ยังไม่ได้ข่าวคราวจากพวกเขา นี่ก็ผ่านไปสองเดือนแล้ว หากพวกเขายังคง...มีชีวิตอยู่” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อมองเห็นสีหน้าของซูซีหลาน กระนั้นนางก็ยังคงพูดต่อ “ป่านนี้ก็คงจะมาถึงแล้ว”“ข้ารู้ แต่ก็ยังไม่ถึงหกเดือนมิใช่หรือ” รอยยิ้มของซูซีหลานเจือเอาไว้ด้วยความเศร้า นางสบตากับเว่ยอิงหลิวนิ่ง กระทั่งอีกฝ่ายเป็นคนยอมแพ้“เอาเถิด หกเดือนก็หกเดือน ข้าจะรอเป็นเพื่อนเจ้า แต่หากครบหกเดือนยังไม่มีข่าว ข้าจะพาเจ้ากลับหนานเฉิงดังเช่นที่เคยให้สัญญากับเขา”“ได้”รถม้าวิ่งลงเนินมาช้าๆ โดยมีเสี่ยวลู่จื่อเป็นคนบังคับม้า เขาผ่ายผอมลงมากเพราะความกังวล ไม่ต่างไปจากซูซีหลาน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยายามช่วยนางทำงานทุกอย่างเต็มกำลัง เช่นกันกับเว่ยอิงหลิวที่ไม่เคยอยู่ห่างกายหญิงสาวเวลาสี่เดือนที่ทั้งสามย้ายมาตั้งรกรากยังหมู่บ้านเฝินหยู ชาวบ้านที่นั่นพอรู้ว่าจะมีร้านสมุนไพรมาเปิด พวกเขาก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ต่างแวะเวียนมาไถ่ถามว่าต้องการคนงานหรือไม่ ซูซีหลานเองก็ยังให้คำตอบคนเหล่านั้นไม่ได้ เนื่องจากนางไม่รู้ว่าเฉินเซวียจะกลับมาเมื่อไรระหว่างนั่งรถ

รุ่งเช้าวันต่อมาซูซีหลานงัวเงียตื่นขึ้น ด้านนอกแสงสว่างสาดส่องเข้ามาทำให้รู้ว่าสายมากแล้ว ในยามปกตินางจะรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เช้ามืด ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยนางก็รู้สึกตัวแล้ว หากแต่วันนี้นางกลับตื่นสายโด่งอย่างไม่น่าเชื่อมองดูท่อนแขนข้างหนึ่งที่นางหนุนนอน ส่วนอีกด้านวางโอบลำตัวนางหลวมๆ หญิงสาวยิ้มกว้างออกมา แผ่นอกอบอุ่นเปลือยเปล่าของเขา แนบชิดกับแผ่นหลังของนาง ทำให้นางรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอันมั่นคงหญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวหมุนกลับมามองหน้าเฉินเซวียก่อนจะพบว่าเขานอนหลับสนิทยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้นในยามที่นางขยับตัว เฉินเซวียกลับยังคงรั้งนางเข้าสู่อ้อมแขน ถูปลายคางลงยังกลางกระหม่อมนางเบาๆ พึมพำราวกำลังละเมอ“ซีเอ๋อร์...”ซูซีหลานกลั้นหัวเราะ นางเม้มปากเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนชิด วางคางลงกลางอกเขาพร้อมจุมพิตปลายคางที่อยู่ใกล้ริมฝีปากตนอ้อมกอดรัดแน่นเข้าแต่คนตัวโตกว่ากลับยังคงหลับตานิ่ง หญิงสาวกลั้นหัวเราะจนร่างสั่นสะท้าน นางซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่ง กระทั่งออกแรง...กัด!เฉินเซวียลืมตาพรวดเพราะนางไม่ออมแรงแม้แต่น้อย เห็นเขาสะดุ้งนางจึงส่งเสียงหัวเราะคิก “ในที

ในช่วงสุดท้ายเฉินเซวียและซูซีหลานไม่ได้ติดตามกองทัพบุกเข้าไปในเสียนหยาง นี่คือข้อตกลงที่เคยทำไว้กับหลิวปัง และเขาก็รักษาคำพูด ดังนั้นทั้งสองจึงย้อนกลับไปยังหนานเฉิง ย้ายสุสานของบิดาและมารดาของเฉินเซวีย กลับมายังหมู่บ้านเฝินหยู โดยฝังทั้งสองเอาไว้บนเขาที่เงียบสงบไร้ผู้คนสัญจรผ่านหลังจากทัพของหลิวปังเดินหน้าเข้าสู่เสียนหยาง ซูซีหลานตัดสินใจไม่สืบข่าวคราวต่ออีก นางไม่อยากรับรู้และไม่อยากใส่ใจอีกต่อไปแล้ว เพราะยิ่งรู้ก็รังแต่จะทำให้หัวใจของนางเป็นทุกข์นางรู้ถึงผลสรุปของเรื่องทั้งหมด ดังนั้นเฉินเซวียเองก็เห็นด้วยในเรื่องนี้ เนื่องจากไม่อยากให้นางต้องเป็นกังวลนับจากสงครามเริ่มลุกลาม ซูซีหลานไม่ได้ข่าวคราวของเสี่ยวชุนและครอบครัวอีก แม้นางให้สหายชาวยุทธ์ออกสืบหา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไร้วี่แววเมืองเฟิงเป็นแต่เพียงเมืองเล็กๆ หากเป็นในยามอดีตจะมีเพียงร้านสมุนไพรตั้งอยู่เพียงร้านเดียว มาในยามนี้เฉินเซวียและซูซีหลานกำลังขยายแปลงสมุนไพร ทั้งยังเปิดร้านหมอเล็กๆ ขึ้นยามทุกข์เข็ญบ้านเมืองระส่ำระสาย ร้านหมอในหมู่บ้านเฝินหยูกลับสามารถช่วยชีวิตชาวบ้านเอาไว้ได้มาก ครอบครัวเล็กๆ ของท่านหมอเฉินจึงได้รับ