Lahat ng Kabanata ng ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง: Kabanata 71 - Kabanata 80

เสียงโห่ร้องของทัพคนเถื่อนดังกึกก้องประหนึ่งกลองศึกของยมทูตที่กำลังเคาะประตูเมืองหากแต่ภายในกำแพงวังหลวงกลับเงียบงัน ความเงียบที่หนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าหิมะฤดูเหมันต์ ความเงียบของจิตใจคนที่กำลังถูกความหวาดกลัวกัดกินณ วัดนางชีท้ายวังอันรกร้าง ประตูไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ้าดยามนางชีชราผลักเข้ามาพร้อมสำรับอาหารเช้าที่เย็นชืด กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นความตายโชยมาแตะจมูก ภายในห้องมืดสลัว ร่างระหงที่เคยเฉิดฉายในอาภรณ์ไหมปักดิ้นทอง บัดนี้ห้อยต่องแต่งอยู่ใต้ขื่อคาน พระสนมฮุ่ย ปลิดชีพตนด้วยผ้าคาดเอวสีชาด... สีมงคลที่นางโปรดปรานในวันที่อำนาจล้นฟ้าดวงตาที่ถลนออกของนางจ้องมองไปยังทิศบูรพา ทิศที่ตั้งตำหนักขององค์ชายจิ้น มิทราบว่านางรอคอยความช่วยเหลือจนลมหายใจสุดท้าย หรือกำลังสาปแช่งความรักจอมปลอมที่ทอดทิ้งนางให้ตายอย่างเดียวดาย บนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าคร่ำครึ มีเพียงปิ่นปักผมหักๆ และกระดาษเปื้อนคราบน้ำตาที่เขียนด้วยลายมือสั่นเทา... 'ชาติหน้า... ขออย่าได้เกิดมาในวังวนอำนาจนี้อีกเลย'เสียงกรีดร้องของนางชีชราดังแทรกความเงียบ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ยุคสมัยแห่งการแ

แสงจันทร์สีนวลถูกกลืนกินด้วยควันไฟและฝุ่นธุลี เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นประหนึ่งขุนเขาถล่มทลายทำลายความเงียบงันของราตรี บานประตูวังหลวงที่เคยแข็งแกร่งดุจปราการเหล็ก บัดนี้ถูกกระแทกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ปลิวว่อนร่วงกราวราวใบไม้ร่วงท่ามกลางม่านฝุ่น กองทัพเกราะทมิฬ นับหมื่นปรากฏกายขึ้นดั่งกระแสน้ำเชี่ยวที่หลั่งไหลมาจากปรโลก เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังกึกก้องเป็นจังหวะเดียวกัน สะเทือนขวัญผู้คนจนขาสั่นพับแถวหน้าสุด บุรุษบนหลังอาชาสีนิลควบตะบึงเข้ามาดุจสายฟ้าฟาด อาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ของเขา บัดนี้ถูกย้อมด้วยโลหิตศัตรูจนแดงฉานดุจดอกพลับพลึง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซ่อนเร้นภายใต้หน้ากาก 'บัณฑิตขี้โรค' มลายหายไป เหลือเพียง 'เทพสงคราม' ผู้เปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ไป๋อวี้!“สกัดมันไว้! ยิงเกาทัณฑ์!” จางเหว่ยตวาดสั่งเสียงหลง ขาสั่นเทาด้วยความตระหนกห่าธนูนับร้อยดอกแหวกอากาศหวีดหวิวเข้าใส่เป้าหมาย ทว่าไป๋อวี้หาได้สะทกสะท้าน นัยน์ตาคมกริบเพียงปรายตามอง เคร้ง! ดาบยาวข้างเอวถูกชักออกจากฝัก... ประกาย

“องค์ชายเจ็ดหรือ”เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นด้วยความงุนงง แทบไม่มีผู้ใดจดจำตัวตนขององค์ชายผู้นี้ได้“ถูกต้อง...” เหม่ยอันแย้มยิ้มบาง“เด็กน้อยผู้นั้นมีจิตใจเมตตา เฉลียวฉลาดเกินวัย และที่สำคัญ... เขาคือผ้าขาวที่ยังมิเคยแปดเปื้อนคาวโลกีย์ของการเมือง”ครู่ต่อมา ขันทีประคองร่างเล็กของเด็กชายวัยหกชันษาเข้ามาในท้องพระโรง องค์ชายเจ็ดตัวสั่นเทาด้วยความตระหนก ทว่าเมื่อเห็นเหม่ยอัน แววตาหวาดกลัวพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นใจ พระองค์รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาจับชายเสื้อนางไว้แน่น“พี่หญิง...”ภาพนั้นสั่นคลอนหัวใจผู้คน... สายใยแห่งความไว้วางใจที่บริสุทธิ์ท่ามกลางดงดาบ ทว่า... ทารกหกขวบจะปกครองแผ่นดินได้อย่างไร? ย่อมต้องมีผู้สำเร็จราชการ และตำแหน่งนี้... คืออำนาจที่แท้จริงสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ ไป๋อวี้ แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังพลสูงสุดและตราพยัคฆ์ หากเขาปรารถนาบัลลังก์ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขวางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง ไป๋อวี้ก้าวขึ้นสู่หน้าบัลลังก์ ชูดาบอาญาสิทธิ์ขึ้นเหนือศีรษะ แววตาดุดันกรา

รุ่งขึ้น ณ ศาลาว่าราชการฝ่ายใน เหม่ยอันในชุดฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง นั่งเป็นประธานเหนือเหล่าภริยาขุนนางและเชื้อพระวงศ์ บรรยากาศตึงเครียดกดดัน เหล่าฮูหยินเฒ่าต่างมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม“ฮูหยินไป๋...”ฮูหยินเอกสกุลจาง ญาติสายตรงของกบฏจางเหว่ย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“ท่านเพิ่งจะเข้ามารับตำแหน่ง อาจยังมิทราบธรรมเนียม... การเรียกตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินแต่ละจวนเช่นนี้ มิเป็นการก้าวก่ายและเสียมารยาทไปหน่อยหรือเจ้าคะ”“นั่นสิเจ้าคะ... พวกเราบริจาคเบี้ยหวัดช่วยราชสำนักตั้งเท่าไร ท่านจะมาคลางแคลงในความซื่อสัตย์ของสามีพวกเราได้อย่างไร” ฮูหยินคนอื่นรีบผสมโรงเหม่ยอันจิบชาอย่างใจเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงจิ่งมิอาจดับไฟโทสะในใจนางได้ นางวางถ้วยชาลงเสียงดัง กริ๊ก! ความเงียบพลันเข้าปกคลุม มือเรียวหยิบม้วนบัญชีเล่มหนาโยนลงกลางโต๊ะ“ข้ามิได้คลางแคลง...” น้ำเสียงของนางเรียบนิ่งทว่ากังวาน“แต่ข้า 'รู้แจ้ง' ต่างหาก”นางใช้นิ้วเรียวกรีดเปิดหน้าบัญชีอย

เขาเชยคางนางขึ้น ประทับจูบดูดดื่มลงบนริมฝีปาก เป็นจูบที่ผนึกวิญญาณสองดวงให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ไป๋อวี้อุ้มนางวางลงบนเตียงกว้าง วางนางลงอย่างทะนุถนอม ม่านมุ้งสีแดงถูกปลดลง“คืนนี้... เจ้าเป็นของพี่ และพี่เป็นของเจ้า... ตราบชั่วลมหายใจ”ค่ำคืนแห่งมงคลฤกษ์ดำเนินไปอย่างหอมหวานและเร่าร้อนดั่งไฟสุมขอน เสียงกระซิบรักดังก้องท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ไป๋อวี้บรรจงประทับจูบไล่ลงไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างทะนุถนอมและโหยหา ราวกับต้องการสำรวจทุกตารางนิ้วของสตรีที่เขาเฝ้ารอมาข้ามภพข้ามชาติมือหนาค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกไปดุจการลอกกลีบบุปผา เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกเนื้อดีที่สะท้อนแสงเทียนวูบไหว สัมผัสอุ่นร้อนลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กาย ปลุกเร้าให้ไฟปรารถนาลุกโชนปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลากไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงยังจุดอ่อนไหวที่สุด ปลุกเร้าให้เกสรดอกไม้ฉ่ำน้ำเพื่อเตรียมพร้อมรับการมาเยือน“อ๊า...” เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง เมื่อความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายไป๋อวี