All Chapters of ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์: Chapter 41 - Chapter 50

วันต่อมาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เจิ้นเจิ่นอ๋องจึงพาเว่ยซินเหยียนเดินมาที่คอกม้า พลางถามนางว่า “เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่” “ก็พอได้” เป็นเรื่องที่นางถนัดเลยทีเดียวละ “ดี เจ้าเลือกม้าได้ตามใจชอบ” เว่ยซินเหยียนเดินไปเลือกเอาม้าตัวสีดำ แล้วกระโดดขึ้นขี่หลังมันทันที “ข้าชอบตัวนี้” “เลือกได้ดี” เจิ้นเสิ่นอ๋องกล่าวชม พลางเดินไปยังม้าตัวสีขาว จากนั้นจึงกระโดดขึ้นขี่บนหลังมันด้วยท่วงท่าสง่างาม หมิงจ้านเอ่ยถามว่า “ท่านอ๋องให้ข้าทั้งสองติดตามไปด้วยหรือไม่ขอรับ” “ไม่ต้อง” องครักษ์ทั้งสองสบตากันแล้วอมยิ้มอย่างมีเลศนัยเจิ้นเสิ่นอ๋องกับเว่ยซินเหยียนขี่ม้าเคียงข้างกันไปยังถนนที่ขึ้นไปบนภูเขาที่อยู่หลังจวน ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามเจิ้นเสิ่นอ๋องจึงสั่งให้ม้าหยุด พื้นที่ตรงนั้นเป็นลานกว้าง มองลงไปด้านล่างเป็นเหวลึก “ที่นี่คือที่ที่ข้าใช้ฝึกยุทธ์เพียงลำพังตั้งแต่เด็ก” พูดพลางถอดหน้ากากและถุงมือออก แววตาดูหมองหม่นลงไปเล็กน้อย เว่ยซินเหยียนรู้สึกสงสารเขาจับใจจึงถามออกไปว่า “วันนี้ท่านอยากมีเพื่อนฝึกยุทธ

เจิ้นเสิ่นอ๋องมีสีหน้าครุ่นคิด พลางคิดว่า นางช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจยิ่งนัก “แล้วเรื่องอื่นเล่า” เขาแก้เก้อโดยการยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ “เรื่องอื่นหรือขอรับ อ้อ ข้าเกือบลืม ข้ายังได้ข่าวของหมอเทวดาอีกด้วยขอรับ” “ข่าวอะไร” “มีขุนนางในเมืองหยางโจวเคยเล่าในหอสุราว่า ยาถอนพิษของหมอเทวดานั้นมีสีใสแวววาวราวกับแก้ว กลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ขอรับ” เฉาหยวนทำท่าครุ่นคิด พูดต่ออีกว่า “ข้ายังได้ยินคนในเมืองหยางโจวพูดอีกว่า ยานั้นหลอมมาจากเลือดของหมอเทวดาขอรับ” “แสดงว่าเลือดของเขาใช้ถอนพิษได้อย่างนั้นหรือ” เขารู้สึกสนใจขึ้นมาตอนที่เฉาหยวนบอกว่า ยาถอนพิษมีสีใสแวววาวราวกับแก้ว กลิ่นหอมคล้ายกับดอกไม้ มันช่างคล้ายกับยาถอนพิษที่นางให้เขากินเหลือเกิน หรือว่านางจะเป็นลูกศิษย์ของหมอเทวดา เรื่องนี้น่าคิดจริง ๆ “น่าจะเป็นเช่นนั้นขอรับ” “แล้วเรื่องอื่นล่ะ” “เรื่องอื่นหรือขอรับ” เฉาหยวนเอียงคอมองผู้เป็นนายที่พยายามหลบสายตาเขา “เรื่องของนางข้าก็รายงานท่านอ๋องไปหมดแล้วนะขอรับ” “ยังไม่หมด ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้ายังไม่ได้

ก่อนหน้าเรื่องที่มังกรของเขาไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้าใด ๆ ทั้งสิ้น แม้สตรีผู้นั้นจะงดงามเพียงใดก็ตาม แต่เขาไม่เคยบอกผู้ใด เพราะคิดว่าอย่างไรก็คงไม่ได้ใช้งาน แม้แต่ตอนอยู่ในค่ายทหารเหล่าทหารคุยกันเรื่องสตรีในหอนางโลมเขายังไม่รู้สึกอะไรและมองเป็นเรื่องไร้สาระ จนคิดว่าตนเองคงตายด้านไปแล้ว แต่ตอนนี้พอนางมานอนกอดและคลอเคลียมันกลับตื่นขึ้นมาอย่างน่าโมโห แล้วอย่างนี้เขาจะทำอย่างไรมันถึงจะสงบลงได้ ขาที่พาดอยู่ที่เอวเลื่อนต่ำลงอีก กลายเป็นมือน้อย ๆ ของนางเลื่อนมาจับมังกรแทน คราวนี้เจิ้นเสิ่นอ๋องถึงกับตาเบิกโพลง ในใจร่ำร้องว่าแย่แล้ว เขาบังคับการขยายตัวของมันไม่ได้ ยิ่งมันพองตัวมากขึ้นเท่าใด มือเล็กนุ่มนิ่มก็ยิ่งบีบมันแรงขึ้นเท่านั้น อา! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ธาตุไฟเขาคงแตกแน่ เมื่อทนต่อไปไม่ไหว เขาจึงค่อย ๆ คลายมือและขานางออกจากส่วนนั้นทั้งที่ยังรู้สึกเสียดายอยู่มาก แต่นิ้วเรียวงามเหนียวหนึบราวกับตีนตุ๊กแก แกะนิ้วหนึ่งออกก็เหลืออีกหลายนิ้ว กว่าจะแกะออกครบทั้งห้านิ้วเจิ้นเสิ่นอ๋องก็เหงื่อท่วมตัวแล้วร่างสูงสาวเท้าเร็วไปยังประตูแล้วแง้มออก สั่งซิ่วอิงว่า “เตรียมน้ำแข

เมื่ออ่านรายชื่อบวกกับภาพวาดประกอบเสร็จแล้ว ฟ่านซูเฟยจึงบอกสวีกงกงว่า “ถ้าองค์ชายรองกลับมาแล้ว เจ้าเอารายชื่อสตรีสามคนนี้พร้อมกับภาพวาดไปให้องค์ชายรองเลือก หากเขาเลือกได้แล้วเจ้าจงเอากลับมาให้ข้า” สตรีหนึ่งในสามคนที่ฟ่านซูเฟยเลือกนั้นยังมีบุตรสาวของใต้เท้าเถาอยู่ด้วย หากบุตรชายของนางเลือกได้แล้วนางจะประกาศออกไปว่าใครคือว่าที่พระชายารองของบุตรชายนาง “ขอรับ” ตำหนักไท่เหอเตี้ยน หลี่กงกงขันทีชราเดินเข้ามาภายในห้องทรงพระอักษร กล่าวออกว่า “ทูลฝ่าบาท มีจดหมายจากองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ” พร้อมกับยื่นจดหมายนั้นให้องค์เหนือหัว ฮ่องเต้รับมาแล้วเปิดอ่านทันที เพียงสายตากวาดมองอักษรไปสามสี่คำมุมปากที่ไม่เคยแย้มเลยก็เผยรอยยิ้มออกมา หลี่กงกงนึกสงสัยจึงเอ่ยถาม “ฝ่าบาท องค์ชายรองมีข่าวดีเกี่ยวกับเจิ้นเสิ่นอ๋องหรือพ่ะย่ะค่ะ” เรื่องที่จะทำให้พระองค์ทรงยิ้มได้มีเพียงไม่กี่เรื่องเท่านั้น “อืม ลูกสะใภ้ของเรานางยังมีชีวิตอยู่” แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้วที่ไม่ต้องหาพระชายาคนใหม่ให้พระโอรส ใบหน้าของหลี่กงกงก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน “หากนางอยู่เ

คล้อยหลังฮองเฮาหลี่กงกงจึงเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาทจะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงเกรงว่าหากมีผู้ปองร้ายองค์ชายใหญ่ ครั้งนี้เขาอาจจะพลาดพลั้งได้ “เราเชื่อใจเขา” จากผลงานการรบของเจิ้นเสิ่นอ๋อง ฮ่องเต้ทรงมั่นใจว่าเขาจะต้องเอาตัวรอดได้ “พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงขานรับแล้วฮ่องเต้จึงให้เขาร่างราชโองการทันที ไม่ถึงสิบวันราชโองการจากเมืองหลวงก็มาถึงจวนเจิ้นเสิ่นอ๋องแล้ว ในราชโองการมีข้อความว่า ฮ่องเต้สุยห่าวอู๋ประชวรกะทันหัน กล้ามเนื้ออ่อนแรง เดินด้วยตนเองไม่ได้ จึงอยากให้เจิ้นเสิ่นอ๋องผู้เป็นโอรสองค์โตกลับมาแสดงความกตัญญูต่อบิดาโดยเร็วที่สุด เจิ้นเสิ่นอ๋องคุกเข่ารับราชโองการแล้วยิ้มเยือกเย็น เพียงเท่านั้นเขาก็รู้แล้วว่าอาการของฮ่องเต้คงหนักหนาอยู่เหมือนกัน และอาจจะไม่ใช่การป่วยธรรมดา เพราะก่อนหน้าในจดหมายของท่านตายังบอกว่าฮ่องเต้สุขภาพแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งวันต่อมายังมีจดหมายจากฮองเฮาเขียนมาถามไถ่อาการของเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง และหากเขากลับมาที่เมืองหลวงตามราชโองการของฮ่องเต้ก็ขอให้หมอหลิวติดตามมาด้วย เช่นนี้ก็เท่ากับว่านางยืนยันแล้วว่าหมอหลิวเป็นคนของนาง แ