Semua Bab ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์: Bab 61 - Bab 70

“แต่ท่านก็อยู่กับข้าทุกคืนนี่เจ้าคะ” นับตั้งแต่วันที่นางฟื้นขึ้นมาครานั้น เจิ้นเสิ่นอ๋องก็ไม่เคยว่างเว้นกับเรื่องนี้เลยสักคืน“ข้าอยากอยู่กับเจ้านานกว่าทุกคืน” หลายคืนแล้วที่พวกเขานอนในกระโจม เจิ้นเสิ่นอ๋องจึงอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง “อีกอย่างเจ้าตัวหอมเช่นนี้ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” ว่าจบก็เริ่มถอดชุดของนางออกทีละชิ้น ริมฝีปากขบเม้มไปตามผิวขาวเนียนอย่างเอาแต่ใจจนเกิดเป็นรอยกุหลาบ ปลายลิ้นร้อนเดาะเม็ดบัวสีชมพูตรงหน้าอกของนางแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดูดเม้มแรงขึ้น เว่ยซินเหยียนอดกลั้นไม่ไหวจึงหลุดเสียงครางออกมาเจิ้นเสิ่นอ๋องพอใจเป็นหนักหนาที่ทำให้ชายารักพึงพอใจได้ เขาเพิ่งรู้ว่าการร่วมรักกับนางช่างเป็นอะไรที่วิเศษและมีความสุขเหลือเกิน เขาเอ่ยออกเสียงแหบพร่า “ถอดชุดให้ข้า”เว่ยซินเหยียนทำตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้อารมณ์ของนางกำลังพลุ่งพล่านเช่นเดียวกัน ไม่นานสองร่างก็เปลือยเปล่า เจิ้นเสิ่นอ๋องกอดกายนางให้ผิวเนื้อเนียนนุ่มของนางสัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นเครียดของเขาทุกอณู ความวาบหวิวเกิดขึ้นทุกรูขุมขนบนร่างกายทั้งสอง มือใหญ่คว้ามือบอบบางของนางมาจับแก่นกายของเขาที่กำลังขยายตัวสุดขีดเอาไว

“ขอรับ” มารดายืนยันเช่นนั้นสุยฮุ่ยหมิงจึงเบาใจ “แล้วเรื่องของพระสนมมู่กุ้ยเฟยเล่าขอรับ หากนางได้รับอภัยโทษและออกจากตำหนักเย็น เสด็จแม่จะจัดการกับนางอย่างไร” “ไม่ต้องทำอย่างไร เพราะสุดท้ายพวกเขาทั้งสามคนก็ต้องตายอยู่ดี อีกทั้งโรคของมู่กุ้ยเฟยก็ไม่มีใครรักษาได้” เพราะนางไม่ได้รับแค่พิษ แต่นางยังมีมารหัวขนอยู่ในท้องด้วย เช่นนี้หมอเทวดาที่ไหนก็ไม่มีทางช่วยนางได้ สุยฮุ่ยหมิงคุยกับมารดาอีกสองสามคำก็รีบกลับตำหนักของตนทันที รุ่งเช้าต้นยามเหม่าเจิ้นเสิ่นอ๋องก็พาพระชายาเดินทางเข้าวังหลวงแล้ว เจิ้นเสิ่นอ๋องนั่งอยู่บนหลังอาชาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ส่วนเว่ยซินเหยียนนั่งอยู่ในรถม้ากับจางหมัวมัว ส่วนซิ่วอิงเว่ยซินเหยียนให้รออยู่ที่จวนระหว่างทางไปวังหลวง เหล่าราษฎรทั้งหลายต่างออกมาชมดู ว่าองค์ชายใหญ่สุยอี้เฉิยหน้าตาอัปลักษณ์เพียงใด ด้วยไม่มีใครรู้ว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องรักษาตัวจนหายดีแล้ว เมื่อเห็นบุรุษรูปงามนั่งอยู่บนหลังอาชา ทุกคนจึงมองอย่างตะลึงงัน เกิดเสียงพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งถนน“ไหนคนเขาร่ำลือว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์อย่างไรเล่า”“นี่มันเทพเซียนชัด

“นางรู้อยู่แล้วหรือว่าถ้าให้เสด็จแม่กินยาสมุนไพรพวกนั้นแล้วจะเป็นโรคนี้” เจิ้นเสิ่นอ๋องถาม เว่ยซินเหยียนส่ายหน้า พูดว่า “น่าจะไม่ทราบเจ้าค่ะ เหตุผลหลักคือไม่อยากให้มู่กุ้ยเฟยมีบุตรได้อีกเจ้าค่ะ” เพราะหากสตรีมีฮอร์โมนเพศชายมากเกินไปจะทำให้มีบุตรยาก เจิ้นเสิ่นอ๋องกำหมัดแน่น “เจ้าสามารถรักษาเสด็จแม่ได้หรือไม่” เว่ยซินเหยียนพยักหน้า แต่แววตายังฉายแววกังวล “ต้องรักษาโดยการใช้ยาถอนพิษครอบจักรวาล และต้องผ่าตัดเจ้าค่ะ” “ผ่าตัดหรือ” ทั้งเจิ้นเสิ่นอ๋องและมู่กุ้ยเฟยถามด้วยความตกใจ “เจ้าค่ะ ซึ่งที่ผ่านมาข้ายังไม่เคยผ่าตัดให้ใครมาก่อน อีกทั้งการผ่าตัดครั้งนี้ข้าไม่สามารถทำคนเดียวได้” เพราะเป็นการผ่าตัดใหญ่ต้องใช้อุปกรณ์หลายอย่างนางจำเป็นต้องมีผู้ช่วย แต่อุปกรณ์การผ่าตัดนางได้สั่งทำไว้ตั้งแต่อยู่เมืองหยางโจวแล้ว “อีกทั้งก่อนผ่าตัดต้องทำการถอนพิษให้หมดก่อนเจ้าค่ะ” ซึ่งน่าจะต้องทำถึงสามครั้ง เจิ้นเสิ่นอ๋องมองเว่ยซินเหยียนด้วยความรู้สึกหนักใจ เพราะรู้ว่าตอนนี้นางยังหลอมยาถอนพิษครอบจักรวาลไม่ได้ เพราะเพิ่งผ่านมาเพียงครึ่งเดือนเท่าน

“สุยอี้เฉิน ท่านจะมากเกินไปแล้วนะ” เว่ยซินเหยียนพูดเสียงดุ ทำหน้าบึ้งตึง“แต่เจ้าผิดสัญญากับข้าก่อนนะ” คราวนี้เขานั่งบนเตียงหันหลังให้นาง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพูดออกว่า “ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วก็ได้” ว่าจบก็เตรียมท่าจะเดินจากไป แต่เว่ยซินเหยียนกลับถลาเข้าคว้าแขนเขาเอาไว้ก่อน พูดว่า “ข้ายอมท่านแล้วก็ได้” เมื่อนั้นมุมปากของคนเจ้าเล่ห์จึงยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ แล้วหันหน้ากลับมาหานางด้วยใบหน้าเรียบเฉยเว่ยซินเหยียนจูงมือเขามาที่เตียงนอนแล้วบอกเขา “นั่งลง” ใบหน้านางยังเรียบนิ่ง สื่อว่านางยังงอนเขาอยู่ แต่เจิ้นเสิ่นอ๋องกลับฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายนางปลดสายรัดเอวแล้วถอดกางเกงเขาออก มือน้อย ๆ คลึงเจ้างูสีชมพูโรสวูดตัวเขื่องที่ยังไม่ตื่นตัวดีเบา ๆ เพียงไม่นานมันก็สู้มือนางกลับ จากนั้นเว่ยซินเหยียนจึงโน้มใบหน้าลงใกล้ นางกำลังจะใช้จมูกดอมดมแต่เจิ้นเสิ่นอ๋องกลับกระถดกายหนี พร้อมเอ่ยด้วยความตกใจ “เจ้าจะทำอะไร”“ก็ทำให้ท่านประหลาดใจอย่างไรเจ้าคะ” นี่นางอุตส่าห์เรียนรู้มาจากยุคที่นางจากมาเชียวนะ“แต่ว่ามัน…” ประหลาดเกินไป หรือว่าในตำรากามสูตรเล่มสุดท้ายที่เขายังไม่ได้ศึกษาจะมีท่านี้อยู่ด้

“ไม่เจ้าค่ะ” นางไม่มีทางยอมตกต่ำกว่าเว่ยซินเหยียนเป็นอันขาด “ถ้าไม่ เจ้าก็ทำตามที่ข้าบอกเสีย” “เจ้าค่ะ” เว่ยเฉิงหันไปมองบุตรชาย กล่าวว่า “ส่วนเจ้า เตรียมตัวเข้าไปเป็นหัวหน้านายกองในค่ายทหารขององค์ชายสาม ในภายภาคหน้าเจ้ามีสิทธิ์เป็นถึงแม่ทัพใหญ่” “ขอรับท่านพ่อ” เว่ยเฟยหรงนึกถึงตอนที่ตนเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว ดวงตาก็เปล่งประกายระยิบระยับ อำนาจอันหอมหวานอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว “ส่วนเรื่องแม่ของพวกเจ้า ต้องปิดเป็นความลับไปก่อน ห้ามให้องค์ชายสามรู้เด็ดขาด” และที่เขาไม่ได้พูดเรื่องของบุตรชายบุตรสาวต่อหน้าเจิ้นเสิ่นอ๋องกับพระชายาก็เพราะเว่ยเฉิงไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าเขากำลังแอบทำอะไรอยู่ เรื่องนี้จะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้เป็นอันขาด บุตรทั้งสองรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ เพื่ออนาคตพวกเขาต้องทำตามที่บิดากำชับอย่างเคร่งครัด ภายในรถม้าที่มุ่งหน้าไปยังจวนเจิ้นเสิ่นอ๋อง คนตัวใหญ่อุ้มนางอันเป็นที่รักขึ้นมานั่งบนตัก เอ่ยปากถามว่า “เจ้าพอใจการลงโทษของใต้เท้าเว่ยหรือยัง” “ยังเจ้าค่ะ” “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”