บททั้งหมดของ ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์ : บทที่ 31 - บทที่ 36

พ้นร่างจางหมัวมัว องครักษ์ทั้งสองที่ตามติดพระชายาไปทุกที่ก็ปรากฏตัวตรงริมหน้าต่างทันที เจิ้นเสิ่นอ๋องถามออกโดยไม่หันไปมอง “วันนี้นางไปที่ใดมาบ้าง” “จุดพักม้าแล้วก็ตลาดขอรับ” เฉาหยวนตอบ “นางไปทำอะไรที่จุดพักม้า” ที่นั่นเป็นจุดพักม้าและที่รับส่งจดหมายไปยังเมืองต่าง ๆ อีกทั้งยังมีโรงเตี๊ยมที่เอาไว้เป็นที่พักพิงสำหรับนักเดินทาง “ข้าเข้าไปสอบถามกับเถ้าแก่โรงเตี๊ยมตอนที่นางออกไปแล้ว เถ้าแก่บอกว่านางมารับจดหมายขอรับ” เฟิ่งหนิงหลง “จดหมายจากผู้ใด” “เถ้าแก่โรงเตี๊ยมไม่ได้บอกขอรับ เขาบอกว่าเป็นความลับของลูกค้าขอรับ” เจิ้นเสิ่นอ๋องเพียงครุ่นคิดในใจอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา จากนั้นจึงถามองครักษ์ต่อ “แล้วที่ตลาดนางไปทำอะไรบ้าง” เฟิ่งหนิงหลงตอบว่า “นางไปกินข้าว เดินชมตลาด ซื้อขนมแล้วก็กลับจวนขอรับ ไม่ได้ไปพบผู้ใด” ซ่งฉือเหลือบมองขนมเซียนฮวาปิ่งแล้วลอบกลืนน้ำลาย พูดขึ้นว่า “หากท่านอ๋องไม่กินขนมนั่น ให้พวกข้าเอาไปแบ่งกันก็ได้นะขอรับ” พูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบจานขนม แต่มือขาวซีดของเจ้า

ผ่านไปสองวันเว่ยซินเหยียนจึงทำการหลอมยา เพราะนางนัดกับโรงหมอจินฮงไว้ว่าสัปดาห์หน้าจะนำยาไปขายให้ เพราะหากนางเข้าตลาดบ่อยเกินไป เกรงว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องจะสงสัยนางมากขึ้นกว่าเดิม เว่ยซินเหยียนให้ซิ่วอิงเฝ้ารออยู่ด้านหน้าประตู จากนั้นจึงเริ่มกรีดนิ้วตน หยดเลือดลงในหม้อหลอมยาหนึ่งร้อยหยด ครบแล้วจึงนั่งขัดสมาธิเดินลมปราณทันที พลังปราณบวกกับเลือดไหลวนอยู่ภายในหม้อหลอมยา ครึ่งชั่วยามแรกผ่านไปเว่ยซินเหยียนเหงื่อเย็นหลั่งไหลอาบกาย ใบหน้าบิดนิ่วคล้ายเจ็บปวด แต่เพียงไม่นานนางก็ได้ยินเสียงร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “อ๊าก…ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ อ๊าก…” เสียงพูดสลับกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นหลายครั้ง เว่ยซินเหยียนสติหลุดออกจากการเดินลมปราณและหม้อหลอมยาพลางลืมตาโพลง พลังปราณกับเลือดของนางถูกตัดขาดออกจากกัน มันเป็นเสียงของบุรุษคล้ายกับกำลังถูกทำร้ายทารุณ เสียงนั้นรบกวนโสตประสาทของนางอย่างรุนแรงจนทำให้นางไม่สามารถหลอมยาต่อไปได้อีก นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นเพราะปราณในกายกำลังซ่อมแซมตนเอง แต่คราวนี้นางไม่ได้สลบเพราะหลอมยาไม่สำเร็จ ซ

เจิ้นเสิ่นอ๋องถามขึ้นอีกว่า “แล้วอาการที่ข้าเป็นอยู่ทุกวันนี้ล่ะ” “ท่านได้รับพิษจากสมุนไพรชนิดหนึ่ง ที่มีฤทธิ์กระตุ้นประสาทใช้น้อยเป็นยา ทำให้มีความสุข สนุกสนาน และมีกำลังวังชา แต่หากใช้มากเกินไป หรือได้รับสารติดต่อกันเป็นเวลานาน จะมีพฤติกรรมก้าวร้าว หงุดหงิดง่าย มีอาการทางจิต หวาดระแวง ประสาทหลอน คลุ้มคลั่ง และอาจมีอารมณ์ซึมเศร้าสามารถฆ่าตัวตายได้ เช่นนั้นพอพิษสะสมมากเกินไป ร่างกายของท่านจำเป็นต้องขับพิษออกมา เพียงแต่ท่านทำได้เพียงแค่ใช้ปราณกับวรยุทธ์ข่มมันไว้เท่านั้น ร่างกายของท่านจึงรู้สึกปวดแสบปวดร้อนคล้ายธาตุไฟจะแตกจนต้องลงไปแช่ในน้ำแข็ง แต่มันไม่สามารถขับพิษนั้นออกมาจากร่างกายท่านได้ แต่ก็นับว่ายังโชคดีที่ท่านมีพลังปราณ และคิดฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่แรก” เจิ้นเสิ่นอ๋องนึกย้อนไปถึงตอนที่เขามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ในช่วงแรก เขาเอาแต่ร้องไห้กอดจางหมัวมัว ปากก็พูดตลอดว่าข้าคิดถึงเสด็จแม่ กระทั่งเวลาผ่านไปเป็นเดือนเขาก็ยังไม่หายเศร้า หมอหลิวเป็นหมอหลวงที่ติดตามมาด้วยจึงนำยามาให้เขาดื่ม บอกว่าดื่มแล้วเขาจะรู้สึกดีขึ้น และเขาก็ดีขึ้นจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าผ่านมาสิบกว่าปีเขาจะกล