บททั้งหมดของ ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์ : บทที่ 21 - บทที่ 30

ในขณะเดียวกันที่หมู่บ้านอู๋หยวน เว่ยซินเหยียนเพิ่งจะฝึกยิงธนูบนหลังม้าเสร็จ นางจูงม้าไปกินหญ้ากินน้ำแล้วจึงเดินมาหาอี๋นั่วที่ยืนชมดูการฝึกของนางอยู่ข้าง ๆ สนามขี่ม้ายิงธนูแห่งนี้นางสร้างขึ้นมาเมื่อสามปีก่อน ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากเรือนของอี๋นั่วมากนัก เหตุผลที่นางฝึกทุกอย่างให้ชำนาญอยู่เสมอก็เพื่อคำว่าแก้แค้นอย่างเดียว เมื่อนางเดินมาถึงเขาพูดขึ้นว่า “ฝีมือการยิงธนูของเจ้าหาคนเทียบได้ยากจริง ๆ” ไม่ว่านางจะหยิบจับอะไรก็ทำได้ดีเยี่ยมเสมอ “ท่านกล่าวเกินไปแล้ว” นางกล่าวยิ้ม ๆ แล้วถามต่อว่า “ท่านอาจารย์มีอะไรจะคุยกับข้าหรือ” อี๋นั่วหัวเราะหึ ๆ กล่าวว่า “ข้าปิดบังอะไรเจ้าไม่ได้จริง ๆ” นอกจากจะเก่งเรื่องปราณ การแพทย์ และวรยุทธ์แล้ว เว่ยซินเหยียนยังมีความสามารถเรื่องอ่านใจคนอีกด้วย “ข้าแค่คาดเดาเท่านั้น” นางยังถ่อมตนทุกครั้งไป “ข้ามีเรื่องสำคัญอยากให้เจ้าช่วย” เรื่องนี้เขาคิดมาตั้งแต่เว่ยซินเหยียนเพิ่งหลอมยาพิษครอบจักรวาลได้เม็ดแรก เพียงแต่เขายังไม่กล้าคุยกับนาง แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาควรต้องเลิกขี้ขลาดตาขาวได้แล้ว เว

ทางด้านของเจิ้นเสิ่นอ๋องเมื่อได้รับราชโองการแล้วก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนแต่อย่างใด ยังคงนั่งทำงานในห้องหนังสืออย่างสงบ ยิ่งเขาสวมชุดสีดำปักดิ้นทอง สวมหน้ากากเหล็กบวกกับถุงมือสีดำ บนร่างกายเขาไม่มีส่วนไหนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาได้ ยกเว้นดวงตากับริมฝีปากเท่านั้น ยิ่งทำให้เขาดูน่าเกรงขามระคนน่ากลัวยิ่งขึ้นเขาเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทเสียงเรียบเรื่อยว่า “เรื่องที่ให้ไปทำถึงไหนแล้ว”“เรียนท่านอ๋อง ยังหาตัวไม่เจอเลยขอรับ อีกทั้งโรงหมอที่หมอเทวดามาขายยาให้ก็ไม่รู้จักเขาเช่นเดียวกันขอรับ” ซ่งฉือกล่าว งานที่เจิ้นเสิ่นอ๋องให้เขาไปทำก็คือตามหาหมอเทวดาที่เหล่าขุนนางตามเมืองต่าง ๆ ทางเหนือได้กล่าวถึงกันอย่างกว้างขวาง ว่าเขามียาพิษครอบจักรวาลที่สามารถถอนพิษได้สารพัดพิษ“แล้วใครเป็นคนนำยามาขายให้โรงหมอ”“ทางโรงหมอบอกว่า ไม่อาจเปิดเผยข้อมูลได้ขอรับ เพราะถ้าหากเขาผิดสัญญา หมอเทวดาบอกว่าจะไม่ขายยาให้กับโรงหมออีกขอรับ”“หนึ่งหมื่นตำลึงก็ไม่ยอมบอกหรือ”“ข้ายังไม่ได้ยื่นข้อเสนอนี้ให้เขาขอรับ” ซ่งฉือพูดต่อว่า “ทางโรงหมอยังบอกอีกว่า หมอเทวดาผู้นี้ไม่เคยรักษาผู้ใดเลยขอรับ เขามีเพียงยาพิษครอบจักรวาลเท่าน

เว่ยซินเหยียนเดินตามไปอย่างไม่อิดออด แต่พอเข้าไปในห้องหนังสือของบิดาแล้วท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนของนางก็เปลี่ยนไปทันที ที่นางฝืนทำเมื่อครู่ก็เพื่อเป็นการหยั่งเชิงเท่านั้น นางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับบิดาทั้งที่เขายังไม่ได้เอ่ยคำใด แต่นางกลับเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ท่านพ่อมีอะไรจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ” น้ำเสียงห้วนสั้นไร้ซึ่งความอ่อนหวานใด ๆ ทั้งสิ้น เว่ยเฉิงเกิดนึกเสียดายขึ้นมาทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของบุตรสาวคนโตของตน หากเขาให้นางกลับมาอยู่ที่จวนสกุลเว่ยตั้งแต่แรก ป่านนี้นางก็คงได้แต่งกับเชื้อพระวงศ์ที่พร้อมด้วยรูปโฉม ทรัพย์สมบัติ และอำนาจไปแล้ว แต่ถึงคิดได้ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะถึงอย่างไรก็ขัดราชโองการไม่ได้ เขากล่าวออกว่า “ไปอยู่ชายแดนเหนือ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี” “เก็บความหวังดีไว้บอกตนเองเถิดเจ้าค่ะ” นางยิ้มหยันพูดต่อว่า “ท่านไม่ต้องมาตีสองหน้ากับข้า รู้ทั้งรู้ว่าท่านกำลังส่งข้าไปตายแต่ท่านก็ยังทำ แล้วจะมาแสร้งทำเป็นห่วงใยข้าทำไม” เว่ยซินเหยียนพูดออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ซึ่งแตกต่างจากเว่ยซินเหยียนที่อยู่ใ

เว่ยซินเหยียนเดินเข้าไปดูอาการของซ่งฉือกับทหารอีกคน เขาคือม่อห่าวหรัน จากนั้นจึงเอ่ยกับซิ่วอิงว่า “ต้องเย็บแผล” เพราะแผลโดนคมดาบมีลักษณะเป็นทางยาว หากไม่เย็บปิดปากแผล แผลอาจจะอักเสบได้ อีกทั้งยังหายช้าอีกด้วย ซ่งฉือกับหมิงจ้านพลันสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย หมิงจ้านถามออกไปว่า “พระชายาทำเป็นหรือขอรับ” “ก็เหมือนเย็บผ้า เหตุใดข้าจะทำไม่เป็น” เหล่าองครักษ์ที่ได้ยินต่างกลืนน้ำลายดังเอื้อก ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิดในใจว่าแค่เย็บผ้าเป็นก็เย็บแผลได้แล้วหรือ เหตุใดภรรยาที่บ้านไม่เคยเล่าให้พวกเขาฟังบ้างเลย เว่ยซินเหยียนบอกซ่งฉือว่า “ข้าจะเย็บแผลให้เจ้าก่อน” เพราะแผลของเขาฉกรรจ์กว่าของม่อห่าวหรัน “ขอรับ” ซ่งฉือรับคำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แม้ตอนออกรบต่อสู้กับข้าศึก เขายังไม่รู้สึกกลัวเท่านี้มาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมถอดเสื้อออกโดยง่าย ซ่งฉือได้รับบาดเจ็บที่หัวไหล่ซ้าย ยังนับว่าโชคดีที่เขาถนัดขวา เว่ยซินเหยียนล้างแผลด้วยน้ำเกลือ จากนั้นใช้สำลีเช็ดรอบบาดแผลด้วยแอลกอฮอล์ และซับแผลให้แห้งด้วยผ้าสะอาดก่อนฉีดยาชา จากนั้นจึงเริ่ม

ดวงตาของเจิ้นเสิ่นอ๋องเปล่งประกายวาววามคล้ายมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง บอกองครักษ์ว่า “สืบต่อไป” จากนั้นถามซ่งฉือว่า “เจ้าได้รับบาดเจ็บ แผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” “ใกล้จะหายดีแล้วขอรับ นางเย็บแผลได้อย่างดีเยี่ยมจนแทบไม่เห็นรอยแผลเป็นด้วยซ้ำ พรุ่งนี้นางนัดให้ข้าไปตัดไหม หากเป็นเมื่อก่อนตัวข้าต้องมีรอยแผลเป็นยาวแน่” พูดพลางถอดเสื้อให้เจิ้นเสิ่นอ๋องดู การเย็บแผลของนางสวยงามจริง ๆ “นางเป็นหมอรึ” เรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อน เพราะเขาไม่เคยสนใจสตรีคนไหนที่แต่งเข้ามาในจวนอยู่แล้ว “ข้าไม่แน่ใจขอรับ แต่นางช่วยเหลือทหารที่ได้รับบาดเจ็บทุกคน แถมยังช่วยเย็บแผลให้ข้าอีกด้วย นางยังบอกอีกว่าการเย็บแผลก็คล้ายกับการเย็บผ้าขอรับ” ซ่งฉือตอบ “ท่านอ๋อง หรือจะให้นางลองรักษาท่านดูขอรับ” หมิงจ้านออกความเห็น “ไม่ได้ หากนางตายขึ้นมาเจ้าจะรับผิดชอบไหว…อื้อ ๆ” ซ่งฉือพูดยังไม่ทันจบ หมิงจ้านก็ใช้มือปิดปากเขาไว้แน่นไม่ให้เขาพูดต่อ หมิงจ้านทั้งถลึงตาทั้งขยิบตาให้สหาย ซ่งฉือถึงได้สติกลับคืนมาว่าตนได้พลั้งปากไปแล้ว เขาจึงก้มหน้าสองมือประสานไว้ด้านหน้