All Chapters of ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์: Chapter 51 - Chapter 60

ตลอดเส้นทางที่ผ่านตลาดและหมู่บ้านต่าง ๆ ชาวบ้านต่างออกมายืนดูเจิ้นเสิ่นอ๋อง เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ประชากรในเมืองเสิ่นหยางได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก และยังมีเสียงพูดคุยกันตลอดเวลาที่เจิ้นเสิ่นอ๋องขี่ม้าผ่าน “นั่นใช่เจิ้นเสิ่นอ๋องหรือไม่” “ถ้าไม่ใช่เขาจะเป็นผู้ใด ข้างรถม้าคือตราสัญลักษณ์ประจำจวนอ๋อง” “ใครว่าท่านอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์กันเล่า ถ้าอย่างนี้ยังเรียกว่าอัปลักษณ์ แล้วข้าจะเรียกว่าอะไร” ชาวบ้านที่เป็นสตรีคนหนึ่งที่ใบหน้าของนางมีแต่เม็ดสิวขึ้นเต็มกล่าวออก “นั่นน่ะสิ ข้าชักอยากเป็นอนุภรรยาของท่านอ๋องแล้วล่ะ” “เจ้าอย่าเพ้อฝันไปเลย เจิ้นเสิ่นอ๋องไม่เคยรับอนุภรรยา” ทันใดนั้นเว่ยซินเหยียนก็เปิดม่านออกมาเพื่อชมเมืองเสิ่นหยางไปด้วย ชาวบ้านที่ยืนมองอยู่จึงเห็นใบหน้านาง “ในรถม้าคันนั้นไม่ใช่พระชายาของท่านอ๋องหรอกหรือ ช่างงดงามเหมาะสมกันยิ่งนัก” “นางยังมีชีวิตอยู่หรือ” “ข้าคิดว่าน่าจะเป็นนางนะ เพราะในจวนของเจิ้นเสิ่นอ๋อง ไม่มีสตรีอื่นอีกแล้ว” “เช่นนั้นเจิ้นเสิ่นอ

มู่กุ้ยเฟยหันหน้ามาอย่างช้า ๆ ฟ่านซูเฟยพลันตกใจจนแทบสิ้นสติ แสงที่ส่องผ่านเข้ามาตามช่องเล็ก ๆ ที่มีเพียงสามช่องทำให้นางมองเห็นใบหน้าของมู่กุ้ยเฟยได้บ้าง ใบหน้าของนางไม่ต่างกับผี ซูบตอบและขาวซีด ดวงตานางไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทั้งปวง มองมาที่ฟ่านซูเฟยคล้ายกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน และสิ่งที่ทำให้นางตกใจมากก็คือ ท้องของนางใหญ่โตคล้ายกับคนท้องเก้าเดือนทั้งที่ตัวผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก คงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะตั้งครรภ์ นางอาจจะเป็นโรคอะไรสักอย่าง มองดูแล้วนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก ฟ่านซูเฟยถึงกับน้ำตาซึม แม้นางป่วยก็ยังไม่ได้รับการรักษา นางพูดต่อว่า “ข้ามีข่าวจากองค์ชายใหญ่มาบอกท่าน อีกไม่นานเขาจะกลับมาหาท่านแล้ว และเขายังฝากบอกด้วยว่า เขาคิดถึงท่านมาก” ได้ยินว่าองค์ชายใหญ่ดวงตาที่ไร้แววกลับสว่างขึ้น “เฉินเอ๋อร์จะกลับมาหรือ” ชื่อของคนผู้นี้ไม่เคยมีวันไหนที่นางไม่คิดถึง “เจ้าค่ะ ท่านจงรักษาสุขภาพให้ดีรอเขากลับมาหาท่านนะเจ้าคะ” “ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” จากนั้นนางจึงคว้าเอาตุ๊กตาเน่าตัวหนึ่งขึ้นมาพลางพูดว่า “เฉินเอ๋อร์ลูกแม่ เฉินเอ๋อร์จะกลับมาหาแม

เสื้อผ้าของเจิ้นเสิ่นอ๋องแห้งดีแล้ว แต่ของนางยังเปียกชื้น มิหนำซ้ำตอนนี้ตัวนางยังรุม ๆ คล้ายจะมีไข้ เจิ้นเสิ่นอ๋องเดินไปมาหลายรอบเพราะคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี แต่ถึงอย่างไรก็ทนเห็นนางเป็นไข้ไม่ได้ จึงตัดสินใจเอาชุดของตนมาเปลี่ยนให้นาง เจิ้นเสิ่นอ๋องสวมชุดตัวกลางของตน และนำชุดตัวในสีขาวของตนมาเปลี่ยนให้เว่ยซินเหยียนด้วยความทุลักทุเล ถึงเขาจะพยายามหรี่ตาให้เล็กลง หรือแม้แต่เมินหน้าหนีแต่มันก็ยังเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของนางอยู่ดี ถึงแม้บอกตัวเองว่าไม่ให้คิดอะไร แต่กึ่งกลางกายมันกลับไม่เชื่อฟัง ดุนดันเนื้อผ้าขึ้นมา เขาจึงตีมันไปคราหนึ่ง แต่มันกลับสู้กลับมากกว่าเดิม เขาใช้เวลาเกือบหนึ่งเค่อเพื่อเปลี่ยนชุดให้นาง จากนั้นจึงนำชุดของนางไปผึ่งไฟ พร้อมกับนำชุดคลุมตัวนอกของตนมาห่มให้ เจิ้นเสิ่นอ๋องนั่งผิงไฟอยู่นานจนรู้สึกง่วง กินผลผิงกั่วไปถึงสามลูกเว่ยซินเหยียนก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาสักที แต่เขากลับได้ยินเสียงนางพูดคล้ายกับละเมอว่า “หนาว” เขาเดินไปหานางแตะมือลงบนหน้าผากก็พบว่านางตัวร้อน มือใหญ่หยิบกล่องยาของนางเปิดออกดู พบเพียง กรรไกรอันเล็ก เข็ม ไหมสีดำ

ทางด้านของวังหลวง เมื่อวานฮองเฮาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อทูลขออนุญาตเข้าเยี่ยมมู่กุ้ยเฟยที่ตำหนักเย็น เหตุผลที่ต้องการเข้าเยี่ยมมู่กุ้ยเฟยก็คือเพื่อบอกกับนางว่าองค์ชายใหญ่กำลังจะกลับมา ฮ่องเต้จึงทรงอนุญาต วันนี้ช่วงสายนางจึงนั่งเกี้ยวมาที่ตำหนักเย็นเมื่อทหารเวรยามเปิดประตูตำหนักเย็นให้แล้วนางจึงเดินเข้าไปเพียงลำพัง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ นางเดินผ่านสนามหญ้าและห้องสุขาอันคับแคบด้วยแววตาเดียดฉันท์ มิหนำซ้ำยังยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากปิดจมูกเพราะทนดมกลิ่นของเสียพวกนั้นไม่ไหวพลางพูดออกเสียงเย็นเยือกว่า “ในที่สุดเจ้าก็ตกต่ำยิ่งกว่าข้า มู่เฟยเซียน”เดินมาถึงส่วนของห้องนอน ฮองเฮาเปิดประตูเข้าไป พบว่ามู่กุ้ยเฟยกำลังนอนขดตัวกุมท้องของตนอยู่ นางเอ่ยขึ้นว่า “คงปวดท้องอีกแล้วสินะ” คราแรกที่หลินหมัวมัวไปรายงานว่ามู่กุ้ยเฟยท้องโตขึ้นอย่างน่าสงสัย ฮองเฮาคิดว่านางตั้งครรภ์ แต่แท้ที่จริงแล้วสิ่งที่อยู่ในท้องของนางก็คือมารหัวขน ซึ่งหมอหลวงรายงานฮ่องเต้ว่าไม่สามารถรักษาให้เล็กลงได้ มีแต่จะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ฮองเฮากล่าวต่อ “ไม่เสียแรงที่ข้าให้คนจัดยาให้เจ้าเป็นเวลาหลายปี” หลังจากมู่กุ้ยเฟยถูกขังในตำหนั

ทันใดนั้นเขาถึงกับตะลึงตาค้างในความงามของนางและยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้น กระทั่งเจิ้นเสิ่นอ๋องกระแอมคราหนึ่งเขาจึงได้สติ เดินเข้าไปใกล้พี่ชายแล้วกระซิบว่า “ไหนท่านพี่บอกว่านางหน้าตาบ้าน ๆ อย่างไรขอรับ” แม้จะคุยกันเสียงเบาแค่ไหน แต่เว่ยซินเหยียนก็ยังได้ยินอยู่ดี“ก็…”สุยหวังเหล่ยมองพี่ชายตาเขียว “ท่านพี่ แม้แต่ข้าท่านก็ยังหึงหรือ ท่านอย่าลืมสิว่าข้าแต่งพระชายาแล้วนะขอรับ”“ข้า ข้าไม่ได้หึงสักหน่อย ก็ตอนนั้นนางไม่สะดวกพบเจ้าจริง ๆ” เว่ยซินเหยียนได้แต่ยืนอมยิ้ม ขำกับท่าทางเขินอายของเขา“ช่างเถอะข้าไม่สนใจเรื่องนี้แล้วก็ได้ แต่ข้ามีเรื่องมาแจ้งท่านเกี่ยวกับสุยฮุ่ยหมิง”“เรื่องอะไร”“ตอนนี้เขากำลุงซ่องสุมกำลังพลที่หุบเขาซีหลิง”“ซ่องสุมกำลังพลหรือ”“ขอรับ ข้าว่าเขาต้องคิดการใหญ่เป็นแน่ แต่ที่น่าสงสัยก็คือท่านราชครูจิวก็อยู่กับเขาด้วย”เจิ้นเสิ่นอ๋องมีสีหน้าครุ่นคิดเอ่ยว่า “เจ้าให้คนติดตามราชครูจิวด้วย” เพราะในจดหมายของท่านตาบอกว่าโหราจารย์หูที่ทำนายว่าเขาเป็นตัวกาลกิณีของบ้านเมืองเป็นคนที่ราชครูจิวพามา“ขอรับ แล้วเรื่องนักฆ่าท่านพี่พบพิรุธหรือไม่ขอรับ”“ข้าอยากรู้ว่าอักษรนี้คืออะไร” เจิ้นเส