All Chapters of ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์: Chapter 81 - Chapter 89

ทหารคนที่สองจึงรายงานต่อ “องค์ชายสามตอนนี้ทหารจากค่ายประจิมของหย่งกั๋วกงกับค่ายหลิงซานถูกสังหารจนเหลือไม่ถึงครึ่ง อีกทั้งยังโดนจับเป็นเชลยเกือบทั้งหมดแล้วขอรับ”ทุกคนที่อยู่ฝ่ายองค์ชายสามต่างดวงตาเบิกโต“เป็นไปไม่ได้” สุยฮุ่ยหมิงพูดออกเสียงกร้าว เขากับท่านตาและราชครูจิวเตรียมการมาอย่างดี จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร ทหารคนที่สองจึงรายงานต่ออีกว่า “ทหารของค่ายหลิงซานเกือบสามหมื่นนายความจริงแล้วเป็นทหารจากชายแดนเหนือปลอมตัวเข้ามาขอรับ”ทั้งสุยฮุ่ยหมิง หย่งกั๋วกง และราชครูจิว ต่างตวัดสายตามองมาที่เจิ้นเสิ่นอ๋องเป็นตาเดียวทันใดนั้นทหารองครักษ์ของฮ่องเต้ก็กรูเข้ามาในท้องพระโรงเพื่อล้อมฝ่ายศัตรูเอาไว้ ไม่ได้เล่นบทยอมจำนนศัตรูอีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้กองกำลังกว่าหนึ่งแสนนายของเจิ้นเสิ่นอ๋องและกองกำลังจากค่ายบูรพาได้จับกุมฝ่ายกบฏไว้ทั้งหมดแล้ว ราชครูจิวที่ได้สติก่อนใคร คว้าดาบจากทหารข้างกายวิ่งเข้าหาเจิ้นเสิ่นอ๋องหมายปลิดชีพเขาแต่ยังช้ากว่าเว่ยซินเหยียนที่ยิงธนูมาจากด้านหน้าท้องพระโรงแล้วปักเข้าที่ไหล่ขวาของเขาอย่างแม่นยำ“โอ๊ย!” เขาส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ดาบเล่มนั้นตกลงบนพื้นห่างจากตัวเขาออกไ

วันนี้ในท้องพระโรงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ประหารชีวิตคนตระกูลเซี่ยเก้าชั่วโคตร ส่วนอีกสามตระกูลที่สมคบคิดกันก่อกบฏแบ่งการลงโทษออกเป็นสามส่วน ส่วนที่หนึ่งผู้ที่เป็นบุรุษให้เนรเทศไปยังชายแดนเหนือเพื่อไปใช้แรงงานในการก่อสร้างกำแพงเมือง และห้ามกลับมายังเมืองหลวงอีกเป็นอันขาด ส่วนที่สองเป็นสตรีให้ขายให้แก่หอนางโลม ส่วนที่สามเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบสามปีให้ขายออกไปเป็นทาส เมื่อการประชุมเสร็จสิ้นลง จิ้งอันโหวจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับฮ่องเต้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ฮ่องเต้พยักหน้าให้เขาพร้อมกับคลี่ยิ้มออกจาง ๆ จิ้งอันโหวก็ยิ้มตอบเช่นเดียวกัน จิ้งอันโหวเพิ่งเข้าใจว่าฮ่องเต้รักบุตรสาวของตนเพียงใด และที่ลดทอนอำนาจเขาลงก็เพราะเป็นการช่วยรักษาชีวิตเขาไว้ต่างหาก และเขาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบหน้าหลานชาย และรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่ดวงหน้าของเจิ้นเสิ่นอ๋องงดงามคล้ายมารดาถึงเจ็ดส่วนหลังจากประชุมเช้าเสร็จ ฮ่องเต้ก็รีบเสด็จไปยังคุกหลวงทันที แม้ขันทีจะห้ามไว้แต่พระองค์ก็ไม่ทรงยินยอม ฮ่องเต้เดินเข้าไปด้านในที่มีแต่ความหนาวเย็นและอับชื้น พอได้ยินเสียงฝีเท้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้อง

ย่างเข้าสู่วันที่สิบเจ็ดชีพจรของเว่ยซินเหยียนก็แทบสัมผัสไม่ได้แล้ว อีกทั้งมารดาของนางกับแม่นมเตียวก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วเกาเต๋อส่งข่าวบอกจ้าวฟางหรูตั้งแต่เว่ยซินเหยียนสลบไปได้ห้าวัน พอเดินเข้ามาในห้องของบุตรสาวก็ปรี่เข้าไปหาร่างที่นอนหายใจแผ่วอยู่บนเตียงนอนทันที“เหยียนเอ๋อร์ลูกแม่” จ้าวฟางหรูร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ มองหน้าเกาเต๋อแล้วเอ่ยว่า “ท่านเป็นถึงหมอผู้เก่งกาจแต่ไม่สามารถช่วยนางได้เลยหรือเจ้าคะ” นางจับมือของบุตรสาวมากุมไว้ด้วยความรักและห่วงใยอย่างสุดซึ้งเกาเต๋อส่ายหน้าช้า ๆ “นางไม่ได้ป่วย แต่นางสูญเสียพลังชีพมากเกินไป”ขณะที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จ้าวฟางหรูก็รู้สึกว่า มือของเว่ยซินเหยียนอ่อนระทวยคล้ายกับคนไร้เรี่ยวแรง นางจึงหันไปมองมือบุตรสาว พร้อมกับใช้หลังนิ้วมืออังบริเวณจมูกของนางนางตกใจจนแทบสิ้นสติ เอ่ยออกเสียงสั่นว่า “ท่านอ๋องเหยียนเอ๋อร์ไม่หายใจแล้วเจ้าค่ะ”เจิ้นเสิ่นอ๋องและเกาเต๋อสาวเท้าเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว จ้าวฟางหรูลุกขึ้นจากเตียงให้คนทั้งสองเข้ามาแทนที่เกาเต๋อรีบตรวจชีพจรให้เว่ยซินเหยียน ก็พบความจริงดั่งที่จ้าวฟางหรูบอก เกาเต๋อกล่าวออกเสียงเศร้าว่า

ทางด้านของวังหลวง พอฮ่องเต้ทรงทราบว่า เว่ยซินเหยียนหลับไปและยังไม่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่รักษามู่กุ้ยเฟย พระองค์ก็ทรงเป็นห่วงเจิ้นเสิ่นอ๋องเป็นอย่างมาก โทษประหารและเนรเทศนักโทษกบฏจึงรั้งรอไว้ก่อนจนกว่าเว่ยซินเหยียนจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งตอนนี้มู่กุ้ยเฟยอาการดีขึ้นมากแล้ว เดินเหินเองได้สะดวก อีกทั้งร่างกายยังแข็งแรงมากขึ้นอีกด้วย แต่ทางด้านจิตใจกลับห่วงบุตรชายและลูกสะใภ้เป็นอย่างมาก หลังจากที่เว่ยซินเหยียนหลับใหลไปได้สิบวัน นางจึงทูลขออนุญาตฮ่องเต้ไปบำเพ็ญภาวนาที่อารามชี เพื่อให้ลูกสะใภ้ฟื้นขึ้นมาในเร็ววัน หากลูกสะใภ้นางเป็นอะไรไป นางจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขได้อย่างไรขณะที่นางกำลังนั่งหลับตา ปากภาวนา มือนับลูกประคำอยู่ในอาราม จางหมัวมัวก็เดินเข้ามาบอกว่า “มู่กุ้ยเฟย พระชายาเจิ้นเสิ่นอ๋องฟื้นแล้วเพคะ”มือของนางหยุดชะงัก ลืมตาแล้วหันหน้ามาหาจางหมัวมัว จางหมัวมัวยิ้มให้พร้อมกล่าวอีกว่า “อีกทั้งมู่กุ้ยเฟยยังใกล้จะได้เป็นเสด็จย่าด้วยนะเพคะ”มู่กุ้ยเฟยนิ่งงันไปชั่วขณะ คิดตามคำพูดของจางหมัวมัวอีกครั้งนางถึงกับน้ำตาไหลออกมา อ้าปากเอ่ออ่าจะพูดออกแต่ก็นึกคำพูดไม่ได้จางหมัวมัวจึงช่วยหาทางออกให้ “เรา

“ท่านก็ช่วยข้าดูแลอยู่ทุกวันอยู่แล้วนี่เจ้าคะ” “แต่ข้าอยากดูแลมากกว่านั้น” “ท่านอยากดูส่วนไหนเพิ่มอีกหรือเจ้าคะ” “ไม่ใช่ ๆ” “หรือว่าท่านอยากช่วยข้าดูแลคนงานดีหรือไม่เจ้าคะ” “ไม่ใช่อย่างนั้น” “หรือว่าท่านอยากช่วยข้าดูแลเรื่อง…” “หัวใจของเจ้า” เขาผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอกเมื่อพูดคำนี้ออกมาได้สักที “เจ้าคะ” จ้าวฟางหรูทำหน้าตาสงสัย “ข้าหมายถึง ข้าอยากดูแลหัวใจของเจ้า” จ้าวฟางหรูยืนนิ่งงันคล้ายกับไม่อยากเชื่อหู เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าคุยเรื่องนี้กับนางเกาเต๋อเห็นนางยังยืนเงียบหัวใจก็พลันสลดวูบลง และคิดว่าจ้าวฟางหรูคงไม่เคยรู้สึกกับตนเกินกว่าคำว่าเพื่อนบ้าน เขาพูดออกคล้ายสำนึกผิดว่า “ข้าขอโทษ คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูดคำนี้กับเจ้าก็แล้วกัน” ว่าจบก็หันหลังเตรียมเดินจากไป จ้าวฟางหรูจึงพูดขึ้นว่า “ท่านพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ เมื่อครูข้าฟังไม่ค่อยถนัด” เกาเต๋อหันกลับมาหานางช้า ๆ ถามนางว่า “เจ้าอยากฟังอีกครั้งจริง ๆ หรือ” จ้าวฟางหรูพยักหน้าน้อย ๆ เขาเดินเข้ามาใก