ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“ขอบใจเจ้ามาก” มู่กุ้ยเฟยกล่าวกับเว่ยซินเหยียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“มู่กุ้ยเฟยหายป่วยข้าก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ”“เรียกข้าว่าเสด็จแม่เหมือนกับที่เฉินเอ๋อร์เรียกเถิด” นางไม่คิดว่าจะมีชีวิตกลับมาอยู่ในตำหนักนี้ได้อีก แต่เว่ยซินเหยียนเป็นคล้ายกับสตรีนำโชคสำหรับนาง ที่ทำให้นางได้เจอกับโอรสอีกทั้งนางยังได้รักษาตัวเว่ยซินเหยียนเหลือบมองเจิ้นเสิ่นอ๋อง พอเขาพยักหน้าให้นางจึงกล่าวว่า “เจ้าค่ะ เสด็จแม่”มู่กุ้ยเฟยยิ้มออกด้วยความพอใจ แค่นางได้มองบุตรชายกับลูกสะใภ้รักใคร่กลมเกลียวกันเช่นนี้ นางก็มีความสุขแล้ว “เจ้าทั้งสองบอกว่าจะไปเมืองหยางโจวอย่างนั้นรึ” “ขอรับ ลูกจะไปตามหาคนผู้หนึ่ง อีกทั้งยังอยากไปเยี่ยมท่านแม่ยายด้วยขอรับ” “เจ้าคงหมายถึงหมอเกาสินะ” “ขอรับ หากไม่มีเขาข้าก็ไม่สามารถเอาผิดนางได้” ต้องรอให้ตระกูลเซี่ยก่อกบฏเสียก่อน “หากเจ้ามั่นใจก็จงทำเถิด” “ขอรับ และหากครั้งนี้ข้าตามตัวเขาไม่เจอข้าก็คงได้แต่รอเท่านั้น” “รออะไรหรือ” “อีกไม่นานเกินรอเสด็จแม่ก็จะทราบทุกอย่างเองขอรับ” เรื่องตระกูลเซี่ยคิดก่อกบฏ

“ไม่ใช่ขอรับ แต่เป็นเพราะนางเอาท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ามาขู่ หากข้าไม่ยอมทำตาม นางจะฆ่าท่านทั้งสองเสีย อีกอย่างนางยังมอบยาพิษให้ข้า ข้าต้องกินยาต้านพิษทุกเดือน ก่อนเดินทางออกจากวังหลวงข้าแอบจดจำสูตรยาต้านพิษได้ ข้าจึงสามารถมีชีวิตอยู่ได้มาหลายปี กระทั่งข้าได้เจอกับพระชายา พิษเหล่านั้นถึงได้สลายไปจนหมดแล้ว” เว่ยซินเหยียนดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย เพราะนางไม่รู้มาก่อนว่าเขาถูกพิษ มิน่าเล่าตอนไปเก็บสมุนไพรนางถึงได้เจอเขา เพราะเขาก็ไปเก็บยาต้านพิษเช่นเดียวกัน และนี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขายอมสอนวิชาให้นางทุกอย่าง เพราะนางเป็นหนี้บุญคุณเขานี่เอง “แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้” “ฮองเฮาบอกว่าหากข้าทำงานสำเร็จ นางจะมอบยาถอนพิษให้ข้าอย่างถาวร และให้ข้ากลับไปอยู่กับท่านพ่อท่านแม่ อีกทั้งยังมอบตั๋วเงินให้ข้าถึงสองแสนตำลึง เพื่อให้ข้าไปตั้งตัว แต่ความจริงแล้วนางแค่หลอกใช้ข้าเท่านั้น หลังจากที่ข้าออกมาจากวังหลวงได้ไม่นาน นางก็ส่งนักฆ่ามาสังหารข้าและแย่งตั๋วเงินสองแสนตำลึงจากข้าคืน แต่ข้ายังพอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง จึงสามารถต่อสู้กับพวกมัน และหลบหนีมาได้ แต่ท่านพ่อกับท่า

โดยเฉพาะราชครูจิวกับหย่งกั๋วกง ที่เป็นผู้รู้เห็นทุกอย่าง และไม่คิดว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องจะสามารถตามตัวหมอเกาจนพบ ร่างกายทั้งสองหลั่งเหงื่อเย็นออกมา แต่ยังพยายามเก็บสีหน้าได้เป็นอย่างดี ยังไม่ทันที่หย่งกั๋วกงกับราชครูจิวจะได้คิดหาหนทางช่วยฮองเฮา ขันทีด้านนอกก็ขานออกว่า “ฮ่องเต้เสด็จ” จากนั้นก็มีคนคุมตัวฮองเฮาและหลินหมัวมัวตามเข้ามา หลี่กงกงให้หมอหลวงพาฮ่องเต้ไปนั่งบนบัลลังก์มังกรตามพระประสงค์ของพระองค์ ถึงแม้แขนขาจะขยับไม่ได้มากเพราะต้องแสดงให้สมบทบาท แต่พระองค์ก็ยังพูดได้ จึงฝืนร่างกายมาตัดสินโทษฮองเฮาด้วยพระองค์เอง เมื่อฮ่องเต้นั่งลงบนบัลลังก์แล้ว ฮองเฮาจึงพูดออก “ฝ่าบาท หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะเพคะ” นางบีบน้ำตาออกมาให้ดูน่าสงสาร แต่ฮ่องเต้กลับมองด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกว่าอยู่ในอารมณ์ใด พระองค์ตรัสออกเสียงเรียบว่า “หมอเกา ทุกอย่างที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงหรือไม่” “เป็นความจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังมีตั๋วเงินที่ฮองเฮาเป็นคนมอบให้อีกด้วย” พูดพร้อมกับยื่นตั๋วเงินนั้นให้หลี่กงกง เขารับมาและส่ง

“เจ้าอย่าได้พูดเช่นนี้กับข้าอีก ที่ผ่านมาเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยคิดที่จะแย่งบัลลังก์กับใคร” พอเห็นน้องชายเงียบเขาจึงพูดขึ้นอีกว่า “เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากไป เสด็จพ่อไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย วันข้างหน้าข้าจะคอยช่วยเหลือเจ้าและสนับสนุนเจ้าตลอดไป เช่นนี้เจ้าสบายใจขึ้นหรือยัง”สุยหวังเหล่ยคลี่ยิ้มจาง ๆ ตอบว่า “ขอรับ”“กลับไปได้แล้ว”“แต่ว่า ข้ายังไม่ได้เจอหน้าพี่สะใภ้เลยนะขอรับ นางไม่อยู่หรือ”“นางปักผ้าอยู่ด้านใน อย่ารบกวนนางเลย” ไม่ใช่เลยสักนิด ความจริงคือเขากระแทกกระทั้นจนไม่ให้นางได้หายใจหายคอ ตอนนี้นางจึงงอนเขาอยู่ เสร็จธุระแล้วเขายังต้องกลับไปง้อนางอีก“ก็ได้ขอรับ เช่นนั้นข้าลา” เขากำหมัดคำนับพี่ชายแล้วเดินทางออกจากจวนทันทีพอคล้อยหลังน้องชาย เจิ้นเสิ่นอ๋องก็วิ่งแจ้นเข้าห้องไปหาภรรยาโดยเร็ว องครักษ์ทั้งหลายต่างมองด้วยความงุนงงเจือขบขัน เจิ้นเสิ่นอ๋องผู้สง่าผ่าเผยเคยวิ่งหางจุกตูดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด แต่คนที่คิดอ่านทันผู้เป็นนายแทบทุกเรื่องน่าจะหนีไม่พ้นซ่งฉือ เขาทำเพียงแอบขำเจ้านายเบา ๆทางด้านหย่งกั๋วกงก็ไม่ได้นิ่งนอนใจเช่นเดียวกัน พ่อล่วงเข้าวันใหม่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สุยฮุ่ยหมิง กับราช

เจิ้นเสิ่นอ๋องจึงตัดสินใจกล่าวออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม “สุยฮุ่ยหมิงเป็นบุตรชายของราชครูจิวกับฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงถึงกับเบิกตาโพลงร่างโอนเอนถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนฮ่องเต้นั้นถึงแม้จะนอนติดเตียงแต่ดวงตากลับแข็งกร้าว ร่างกายแข็งเกร็ง พระโอรสทั้งสองเอ่ยออกพร้อมกันด้วยความตกใจ “เสด็จพ่อ” “ข้าไม่เป็นไร เจ้าเห็นกับตาหรือ” “ลูกให้น้องรองไปตามสืบราชครูจิวกับฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ หากเสด็จพ่อไม่เชื่อลูก…” “มีเหตุผลใดที่พ่อต้องไม่เชื่อเจ้า” สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เคลือบแคลงใจเขามาตลอด วันนี้ก็ได้กระจ่างแจ้งสักที “เสด็จพ่อทรงทราบเรื่องนี้มานานแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” สุยหวังเหล่ยถาม ฮ่องเต้ส่ายหน้าเบา ๆ “พ่อไม่เคยรู้มาก่อน เพียงแค่สงสัยเท่านั้น” ดวงตาของพระองค์ฉายแววเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด วันนั้นในอดีตเขาเองที่ไม่ค่อยได้เสด็จไปยังตำหนักเสี่ยนฝูกงเท่าไรนัก ในหนึ่งเดือนจะไปหานางสักครั้ง เพราะใจเขาไม่เคยอยู่กับนางเลยแม้แต่น้อยแต่พอคิดว่าเขากับนางแต่งงานกันเพราะหน้าที่ เขาจึงยอมนอนกับนาง แต่ทุกครั้งที่หลับนอนกับนางเขาไม่เคยไปถ