All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“เซียงเอ๋อยอมรับความจริงเถิด เรื่องของข้ากับเจ้าจบลงไปแล้วตั้งแต่วันที่เจ้าเลือกที่จะก้าวเข้าไปยังหอหลังของท่านจ้าววัง”“แต่ที่ข้าทำไปก็เพราะถูกบีบบังคับ”“ถูกบีบบังคับหรือ” จั่วจินเหิงส่ายหน้าพร้อมกับแค่นยิ้มออกมา “ไม่เลย เจ้าไม่ได้ถูกบีบบังคับแต่อย่างใด ข้ารู้ว่าคนเช่นเจ้าหากไม่ได้เลือกก็จะไม่มีวันยินยอม เรื่องครั้งนี้ข้ารู้ว่าเป็นเจ้าที่เลือกเองตั้งแต่แรก พอเถิด ปล่อยให้ข้ามีชีวิตของข้าต่อไป”“มีชีวิตต่อไปกับสตรีผู้นั้นน่ะหรือ สตรีไม่รู้หัวนอนปลายเท้าผู้นั้นนางเป็นใครกันแน่”“อย่าเรียกซินเอ๋อเช่นนั้น”“ทำไมข้าจะเรียกไม่ได้!!” ลู่เหม่ยเซียงกรีดร้อง“ซินเอ๋ออย่างนั้นรึ”เสียงกังขาเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของคนทั้งสอง เมื่อหันกลับไปมองคนทั้งคู่ก็ต้องตกใจเมื่อร่างเล็กของไป๋อวี้หลันกำลังก้าวเข้ามานางมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันทั้งสองไม่รู้ตัวสักนิด“ฮูหยินจ้าววัง” จั่วจินเหิงค้อมกายให้นาง ในใจก็ได้แต่คิดอย่างแตกตื่นว่าไป๋อวี้หลันได้ยินมากน้อยเพียงไร“ท่านบอกข้า! ข้าได้ยินถูกหรือไม่ พวกท่านกำลังเอ่ยถึงพี่ซินเอ๋อ ไป๋ซู่ซินพี่สาวของข้า” ไป๋อวี้หลันจ้องไปยังจั่วจินเหิงเขม็ง“พี่สาว” ลู่เหม่ยเซีย

ไป๋ซู่ซินอมยิ้มมองแผ่นหลังของจั่วจินเหิงด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม เขาคิดที่จะสู่ขอนาง เขากำลังคิดจะตบแต่งนางเป็นฮูหยินของเขา เท่านี้นางก็พอใจแล้วนางรักเขา รักตั้งแต่ที่เขาได้ช่วยนางเอาไว้ที่หอจี๋ฮวารักแม้ว่าภายหลังนางจะรู้ว่านั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของหลุมพรางรักแม้จะรู้ว่าในใจของเขามีหญิงคนอื่นมาก่อนทว่าเมื่อเขาบอกนางว่ามันคืออดีต นางก็เชื่อเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “จินเหิง” ไป๋ซู่ซินเรียกเขาได้ผลเขาหยุดเดินและหันกลับมามองนางทันที“ท่านใจเย็นก่อนดีหรือไม่ ข้าไม่หนีท่านไปไหน รอให้ทุกอย่างชัดเจนกว่านี้ดีหรือไม่ รอจนท่านมั่นใจว่าข้าดีพอ รอจนท่านชัดเจนว่ารู้สึกเช่นไร รอจนท่านสามารถทำให้ทุกอย่างระหว่างท่านและนางชัดเจนกว่านี้” ไป๋ซู่ซินยิ้มให้เขาจากใจ“แต่ระหว่างนี้เจ้ากลับไปอยู่กับข้าที่เรือนไม่ได้หรือ”“อวี้เอ๋อไม่ยินยอม นางบอกว่าให้ข้าอยู่ที่นี่สักพัก ท่านไม่ต้องกังวล ในตอนกลางวันข้าจะกลับไปที่เรือนเพื่อดูแลทุกอย่างให้ท่าน แต่กลางคืนข้าไม่อาจค้างที่นั่น”“เอาเถิดข้าจะตามใจเจ้า…ข้าจะหาโอกาสแจ้งท่านจ้าววังเรื่องเดินทางไปเมืองเลี่ยอู่ เจ้าหายไปจากตระกูลไป๋เช่นนี้พวกเขาต้องโกรธเป็นธรรมดา ฮ

เฉินหวังได้แต่ขมวดคิ้ว ในตอนที่เขาจะเอ่ยอะไรออกมาก็ชะงัก เพราะหากเขาพูดอะไรไม่ระวัง ตอนนี้ไม่เท่ากับหล่นลงไปในกับดักที่นางขุดไว้หรอกหรือตลอดมาบุตรสาวของเขานั้นรู้เรื่องงานในพรรคจากเขาเกือบทั้งหมด และหากเขาเป็นคนยอมรับออกมาเอง มิเท่ากับเขาและบุตรสาวทำผิดกฎร้ายแรงหรอกหรือ!!!“ฮูหยินจ้าววังช่างเฉียบแหลมนัก” ลู่หยางหลิ่วหัวเราะในลำคอ “แต่ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจะควบคุมได้ง่ายๆ การที่วังเมฆาอัคคีใช้คนเพื่อป้องกันการทรยศนั้นได้ผลในระยะยาว จริงอยู่การซื้อใจคนนั้น อาจจะได้ผลดีแต่ความเสี่ยงยังคงมีอยู่ ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าผลประโยชน์จะไม่ทำให้พวกเขาทรยศวังเมฆาอัคคี”“ข้าถึงได้บอกอย่างไรเล่าว่าข้าจะแต่งตั้งกองตรวจการขึ้นมา พวกเขาเหล่านี้จะมีหน้าที่ตรวจสอบกันและกัน โดยที่พวกเขาจะไม่มีทางรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะต้องไปตรวจสอบที่ไหน เมื่อไหร่ และตรวจสอบผู้ใดเพื่อป้องกันการรับสินบน อีกทั้งวังเมฆาอัคคียังจะให้ส่วนแบ่ง หากว่าพวกเขาสามารถตรวจพบการทุจริตได้อีกด้วย แต่ในขณะเดียวกันการลงโทษผู้ที่รับสินบน หรือผู้ที่กล้าทุจริตก็ยังคงต้องใช้กฎของวังเมฆาอัคคีที่เข้มงวดด้วย”

ใช่ นางยังคงรักหลี่เฟิงเสวียนอยู่ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร นางก็ยังคงมีใจให้เขา แต่นั่นจะมีประโยชน์อันใด ในเมื่อเขามีนางในดวงใจอยู่แล้ว อีกทั้งนับตั้งแต่รู้จักกันเขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงหญิงผู้นั้นสักครั้งหากนางไม่แอบเข้าไปในห้องของเขา นางคงไม่มีทางที่จะเห็นภาพวาดของสตรีผู้นั้นเด็ดขาด และนั่นเป็นเหตุทำให้นางทั้งรักและแค้นเขากระทั่งทุกวันนี้ เพราะเขาถึงกับลงมือกับนาง เพียงเพราะนางบังอาจแตะต้องภาพวาดเพียงใบเดียว!!!ไป๋อวี้หลันนั่งเหม่ออยู่ที่ห้อง หลังจากที่ส่งต่อเรื่องการส่งตัวหญิงงามหอหลังทั้งสิบสองคนให้กับถังหานเยวี่ย นางครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ จนกระทั่งเสวียนหมิงเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายก็ยังไม่รู้ตัว“เจ้าเหม่อลอยเรื่องอันใดหรือ”“อุ๊ย!!” ไป๋อวี้หลันสะดุ้งสุดตัว“ขวัญอ่อนจริง” เสวียนหมิงหัวเราะทั้งยังนั่งลงข้างๆ นาง “เจ้าทำได้ดีแล้ว เหตุใดยังคงทำสีหน้าเช่นนั้น”“หมิง ข้า...ข้าไม่ได้กลับไปยังสถานที่ที่ข้าจากมาหลายคืนแล้ว” ใบหน้าที่เผยแววกังวลเอ่ยออกมากับเขา“นั่นเป็นเรื่องดีสำหรับข้ากระมัง”“อย่าล้อข้าเล่น ข้ากำลังจริงจังนะ นี่มันผิดปกติแล้ว ข้าจะนอนหลับ และตื่นยังสถานที่หนึ่งไม่เคยซ้ำ แต่เ

“มาแล้วหรือ” เสียงทุ้มของเขาเรียกสติของนางให้กลับคืนมา“เช่นนั้นก็เริ่มกันเลย” อี้หลัวจงก้าวเข้ามาจากทางด้านข้างในตอนนั้นเองจิ่วเย่จื่อหลันจึงทันสังเกตว่าภายในห้องยังมีเหล่าผู้อาวุโสและคนในพรรคอีกหลายคนอยู่ด้วย นางได้แต่ร่ำร้องในใจว่า ‘แย่แล้ว’ เพราะนางที่มั่นใจในความสุขุมของตนเองมาโดยตลอด แต่วันนี้นางกลับถูกรูปลักษณ์ของจอมมารผู้นี้ล่อลวง ทั้งที่นางตั้งใจจะเป็นฝ่ายมาล่อลวงเขาแท้ๆ“นำเข้ามาเถิด” อี้หลัวจงเอ่ย แล้วพยักหน้าให้กับจั่วจินเหิงในตอนนั้นเองสาวใช้นางหนึ่งก็ถือถาดเข้ามา บนถาดมีผ้าสีแดงปิดเอาไว้ จึงไม่มีใครรู้ว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้า สาวใช้นางนั้นเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าจิ่วเย่จื่อหลัน ก่อนที่ร่างสูงของเสวียนหมิงจะยืนขึ้น เขาก้าวเท้าออกมาเพียงสามก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้านางจิ่วเย่จื่อหลันอดที่จะกลั้นหายใจไม่ได้ แรงกดดันมหาศาลคล้ายพวยพุ่งออกมาจากเสวียนหมิง ทันทีที่เขาจ้องมองมายังนาง นางเองแทบจะทรงกายไม่อยู่ เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดพรายออกมาเต็มหลัง ดวงตางดงามของเขา คล้ายกับกำลังอ่านใจนางในตอนที่เขาหยุดยืนอยู่ต่อหน้า“หยกประจำตัวเจ้า” เสวียนหมิงเอื้อมมือไปหยิบหยกสีแดงแกะลายนูนออกม