All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 111 - Chapter 120

เช้าวันต่อมาจิรวรรณยังคงตื่นนอนมาในร่างของตัวเอง ไม่ใช่ไป๋อวี้หลัน ดังนั้นเมื่อทนายประจำตระกูลของบิดามาพบตามที่อัญญาให้ความช่วยเหลือ หญิงสาวจึงตัดสินใจปรึกษากับเขาเรื่องการเขียนพินัยกรรม โดยทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตนจะถูกแบ่งออกเป็นหกส่วนห้าส่วนแรกจะถูกโอนให้อัญชลีผู้เป็นมารดา อัญญาผู้เป็นน้าสาว สุกฤตผู้เป็นบิดาบุญธรรม จรัญญาและสุนิสาผู้เป็นน้องสาวและสุดท้ายส่วนที่หกหญิงสาวต้องการให้ส่วนนี้ถูกแบ่งให้กับบรรดาญาติที่ใกล้ชิดของบิดาในจำนวนเท่าๆ กันทุกคน และพินัยกรรมนี้จะมีผลก็ต่อเมื่อหญิงสาวเสียชีวิตครบสามเดือนเป็นต้นไป หรือไม่ก็หลับไปนานเกินสามเดือนจ้าวเหวินจิ้งอ้าปากค้างมองร่างที่ถูกนำมาประเคนให้ถึงเตียงอย่างตกตะลึง เมื่อครู่อาจารย์ของไป๋เล่อหราน เพิ่งจะส่งตัวไป๋อวี้หลันมาให้เขา นางถูกวางยาสลบจึงนอนหลับสนิท ไม่ว่าจะถูกหิ้วไปไหน ก็ไม่มีทางรู้สึกตัวขึ้นมาเขานั่งลงข้างเตียงมองนางด้วยใบหน้าหื่นกระหาย ยื่นมือออกไปหมายจะลูบไล้แก้มนวล ทว่าเมื่อนึกถึงโทสะของจอมมารวังเมฆาอัคคี เขากลับหดมือกลับเข้ามา“นางถูกลักพาตัวมานี่นา วังเมฆาอัคคียังไม่มีใครรู้ว่านางหายตัวไป ดังนั้นหากข้ารีบลงมือตอนนี้ แล้

ท่ามกลางความมืดที่กำลังปกคลุมไปทั่วหุบเขาอัคคี เงาร่างในชุดสีดำมิดชิดกว่าร้อยคนที่กำลังมุ่งหน้าขึ้นเขาไปอย่างเงียบเชียบ พวกเขารอเพียงคำสั่งของหัวหน้าการโจมตีครั้งนี้อย่างจดจ่อหลีคุนยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าสุด เขาก็คือผู้คุมกฎอีกคนของพรรคนาวา หลังจากที่ได้รับข่าวลับจากไป๋เล่อหราน เขาก็พาคนเร่งเดินทางมายังเนินเขาอัคคีทันที กำลังคนของเขาดูก็รู้ว่าล้วนแต่เป็นคนที่มีฝีมือ พวกเขายืนนิ่งรอสัญญาณบางอย่าง กระทั่งร่างของยามเฝ้าประตูกำลังล้มพับลงไปเป็นลำดับ เพราะฤทธิ์ควันยาสลบของพรรคนาวาหลังจากที่เห็นคนของตนส่งสัญญาณมาจากบนกำแพงสูง หลีคุนก็ส่งสัญญาณให้คนของตนบุกเข้าไป พวกเขาเคลื่อนไหวเงียบเชียบ ว่องไวแม้ว่าไม่คุ้นเคยกับสถานที่ก็ตาม ถังจิวก้าวตามหลังหลีคุนมา ด้านหลังยังมีไป๋เล่อหรานที่ตามมาติดๆ“อาจารย์ แม้ว่าเราจะเข้ามาถึงที่นี่ได้ แต่กลไกทางเข้าของประตูนี้เรา...”ไป๋เล่อหรานกำลังจะบอกว่ามันต้องเปิดมาจากด้านใน ทว่าเขาไม่ทันได้จบประโยค ประตูหินก็เลื่อนเปิด ร่างที่ยืนอยู่ภายในประตูหินที่ทั้งหนาและหนักทำให้ไป๋เล่อหรานเลิกคิ้ว“มาแล้วรึ” ถังจิวส่งยิ้มให้กับผู้มาใหม่“เจ้ามาช้า” เฉินหวังขมวดคิ้วใบหน้าบึ

‘คิดว่านางน่าจะถูกวางยาพิษบางอย่าง ข้ายังไม่แน่ใจว่าเป็นพิษชนิดใด ตั้งแต่ถังจิวพาเข้ามายังไม่รู้สึกตัวเลย’ จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยเสียงเครียด‘พิษหรือ ท่านมั่นใจหรือว่าเป็นพิษ มิใช่ยาสลบหรอกหรือ’ เสวียนหมิงมีท่าทีชะงักจนผิดสังเกต แต่กระนั้นก็ยังเดินตามจ้าวเหยียนเจี๋ยไปโดยดี‘ไม่ใช่ยาสลบแน่นอน ชีพจรของนางเต้นผิดปกติ เห็นได้ชัดว่ามันคือพิษ แต่คงไม่ใช่พิษที่ร้ายแรงอะไร’หญิงสาวซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทำให้เสวียนหมิงใจหายวาบ เขาก้าวยาวๆ เข้าไปหานาง ทั้งยังมองสำรวจหาบาดแผล ด้านหลังยังมีสือเจี้ยนหาวที่เพิ่งจะตามเข้ามามองไปรอบๆ ด้านเห็นสาวใช้หลายคนกำลังเก็บกวาดทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง พวกเขามีเวลาไม่มากที่จะทำให้สถานที่นี้กลับมาเป็นเหมือนเดิมราวกับไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อลบข่าวเรื่องที่เสวียนหมิงบุกเข้ามานั่นเอง…ไม่มีหลักฐานเรื่องทั้งหมดก็จะกลายเป็นเพียงข่าวลือไม่มีมูลเท่านั้น‘นางจะไม่เป็นอะไร ผู้อาวุโสซูกับหว่านเอ๋อกำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว’ จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ย มือทั้งสองข้างของเขายังคงง่วนอยู่กับการดึงผ้านวมผืนหนาออกมาจากใต้ตัวเสื้อ และผ้านวมนี้เองที่ทำให้เขามีรูปร่างใกล้เคี

“นับว่าแผนการวันนี้ของข้าล้มเหลวไม่เป็นท่าจริงๆ นึกไม่ถึงว่าทั้งที่เจ้ารู้ล่วงหน้า แต่กลับอดทนรอจนข้าเข้ามาถึงที่นี่ ข้าอยากรู้มานานแล้วว่าทายาทหลี่เฟิงเสวียนจะแน่สักแค่ไหน” ถังจิวเอ่ยแล้วก้าวมาด้านหน้า“ชี้แนะด้วย” เสวียนหมิงยังคงยิ้มเยือน ก่อนที่ทั้งสองจะโผเข้าปะทะกันในตอนนั้นเองที่เฉินหวังฉวยโอกาสที่เสวียนหมิงกำลังรับมือกับถังจิว ซัดฝ่ามือของตนเข้าด้านหลัง ลอบกัดอย่างหน้าไม่อาย ทว่าสือเจี้ยนหาวกลับโผล่ออกมารับมือเขาหลังจากนั้นภายในห้องโถงจึงเกิดการต่อสู้ขึ้น โดยคนของเฉินหวังกับคนของวังเมฆาอัคคี เฉินหวังกับสือเจี้ยนหาว และเสวียนหมิงกับถังจิวส่วนไป๋เล่อหรานนั้น ยืนละล้าละลังอยู่ด้านหลังถังจิว เนื่องจากเขาเองก็สองจิตสองใจอยากจะถอยหลังกลับ เมื่อเห็นว่าถังจิวถลำลึกกับการแก้แค้นจนเกินไปเสวียนหมิงต้านพลังฝ่ามือของถังจิวเอาไว้ด้วยกำลังภายใน เขารู้สึกได้ว่าฝีมือของถังจิวนั้นไม่ธรรมดา เพียงรีบฝ่ามือครั้งเดียว เขาก็รู้สึกได้ว่าถังจิวมีกำลังภายในสูสีกับตนแน่นอนอีกทั้งฝ่ามือที่มีความคล้ายคลึงกับฝ่ามือสยบหล้าของเขาหลายส่วนทำให้เขาประหลาดใจ แต่กระนั้นมันก็ไม่ใช่เคล็ดวิชาเดียวกันเสียทีเดียวก

“พวกมันโจมตีรถม้า สาวใช้คนหนึ่งคิดทำร้ายฮูหยินจ้าววัง ข้าน้อยทุบนางจนสลบ แต่มือสังหารพวกนั้นไม่ยอมเลิก ข้าน้อยตัดสินใจทำให้ฮูหยินสลบ เพราะเกรงว่านางจะไม่ยินยอม ตอนที่ตงสือลงไปจากรถม้าข้าน้อยจึงเป็นคนบังคับรถม้าแทน ตอนนั้นรู้ดีว่าเราไม่มีทางหนีรอดเพราะพวกมันมีมากเหลือเกิน ตอนนั้นจึงผูกเชือกบังเหียนเอาไว้แล้วเข้าไปด้านใน ก่อนจะดึงเสื้อคลุมของฮูหยินจ้าววังมาสวมแล้วสวมหน้ากาก”“แล้วนางเล่า”“ข้าน้อยนำเบาะนวมพันตัวฮูหยินจ้าววัง เพราะกลัวว่านางจะกระแทก พอไปถึงทางแยกริมแม่น้ำก็โยนนางลงไปจากรถม้า ข้าน้อยกลัวว่านางจะโดนจับตัวไป ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจะทำนางหายไป ท่านจ้าววังส่งคนไปเร็วเจ้าค่ะ ฮูหยินจะต้องยังอยู่ที่นั่นแน่ ข้าน้อยพันนางเอาไว้กับผ้านวม ฮูหยินจ้าววังยังสลบไสลไม่ได้สติ นางอาจจะเป็นอันตราย หากมีคนอื่นไปพบเข้า หากมีคนไม่ดีไปพบเข้า” อินอินร้องไห้สะอึกสะอื้นเสวียนหมิงสูดหายใจเข้าลึก เขาก้าวออกมาแล้วตะโกนสั่งการดังลั่นเพื่อส่งคนทั้งหมดออกไปค้นหาไป๋อวี้หลัน ในคืนนั้นคนของวังเมฆาอัคคีได้ออกค้นหาไปทั่ว ตั้งแต่หน้าหอสูงกระทั่งถึงประตูเมือง ทว่ายังคงไร้วี่แววของไป๋อวี้หลัน…“ลูกหมิง”เสี