บททั้งหมดของ หลุมพรางร้อยรัก: บทที่ 81 - บทที่ 90

ไป๋อวี้หลันเอ่ยจบเหล่าหญิงงามในหอหลัง ต่างก็แหวกออกไปยืนอยู่ด้านข้างอย่างพร้อมเพรียง ตอนนี้ไป๋อวี้หลันเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหลี่ถงเยว่ ชิวสุ่ย จื่อจวิน นั่งชมความครึกครื้นอยู่หลังห้องด้วยความใจเย็นเพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกนางอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดแล้ว ส่วนลู่เหม่ยเซียงและเฉินหนิงอ้าย เพิ่งจะกรีดกรายร่างเข้ามาภายในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“พวกเจ้าใครเป็นรู้เป็นคนแรก” ไป๋อวี้หลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น ทั้งยังปรายตาไปยังหญิงสาวที่ยืนรุมล้อมจิวลี่จูเมื่อครู่“พวกข้าได้ยินข่าวลือมานานแล้วว่าเขาแอบเข้าไปหานางในเรือนพักบ่อยๆ กระทั่งเมื่อตอนเย็นสาวใช้ของนางซุบซิบบอกว่าระดูของนางไม่มาสองเดือนแล้ว ไม่แน่ว่านางอาจจะตั้งครรภ์ ดังนั้นพวกเราจึงลากตัวนางมาทวงความเป็นธรรมให้กับท่านจ้าววัง”“ใช่ๆ ตอนที่พวกเราสอบถาม นางก็ยอมรับออกมาแล้วด้วยว่านางกำลังตั้งครรภ์ แต่นางไม่บอกว่าผู้ใดเป็นบิดาของเด็กในท้อง”“ใช่ ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาก่อน สาวใช้ของนางเป็นคนบอกเอง”“ใช่ๆ นางท้องได้สองเดือน ทั้งที่ท่านจ้าววังไม่ได้เข้าไปร่วมหอกับนางตั้งแต่นางแต่งเข้ามา เห็นได้ชัดว่านางคบชู้สู่ชาย”“ข้าเองก็เคยได้ยินสาวใช้ของข้

“เจ้าค่ะฮูหยินจ้าววัง”“ไม่มีคำสั่งข้าห้ามพวกนางออกไปจากหอหลังแม้แต่ก้าวเดียว หากมีใครฝ่าฝืนโบยยี่สิบไม้ไม่มีละเว้น เอาละกลับไปห้องของพวกท่านได้แล้ว และจำเอาไว้ด้วยว่าข้าเคยเตือนพวกท่านแล้ว กฎที่ร่างขึ้นมาไม่ใช่แค่เพียงกระดาษหรือหนังสือที่ไร้ค่า แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นคนเขียนมันขึ้นมาแต่รับรองข้าจะใช้มันเป็นอย่างดีทีเดียว”ไป๋อวี้หลันก้าวเดินออกมาจากห้องโถง โดยไม่สนใจสายตาไม่พอใจของหญิงงามหลายคนที่ส่งมายังตน นางไม่ได้หวังที่จะผูกมิตรในที่นี้แต่แรกแล้ว เพราะนางรู้ดีว่าไม่มีใครที่อยากจะผูกมิตรกับนางเช่นกัน ลำพังตำแหน่งฮูหยินจ้าววังของ นางอาจจะยังพอทำให้หลายคนเกรงใจนางบ้าง แต่มีหรือที่หญิงสาวเหล่านั้นจะไม่อยากให้นางหลุดจากตำแหน่งแล้วก้าวขึ้นมาแทนที่ไม่ว่าอย่างไรนางจะไม่มีทางก้าวลงไปจากตำแหน่งนี้ เพราะการก้าวลงจากตำแหน่งฮูหยินจ้าววัง หมายถึงนางจะไม่มีทางยืนเคียงข้างเขาได้อีกเขา...คนที่นางเพิ่งจะมีความคิดที่อยากจะครอบครองเสวียนหมิง…จอมมารผู้นั้น คนที่นางเพิ่งจะตระหนักแล้วว่า นางต้องการเขา อยากจะได้ อยากจะครอบครอง และแน่นอนว่านางจะไม่มีทางยินดีแบ่งเขากับสตรีหน้าไหน ไม่ว่าพวกนางจะมาก่อนนางห

‘ไม่มีเจ้าค่ะ วันนั้นคนเยอะมาก สาวใช้ต่างคนก็ต่างช่วยกันลำเลียงสุราอาหารเข้าไปยังห้องโถง ข้าพบกับท่านพ่อ ทั้งยังมอบเงินทุนและเครื่องประดับทั้งหมดที่ข้าได้มาหลังจากแต่งเข้ามาในหอหลัง ข้าไม่รู้ว่างานเลี้ยงในวันนั้น เหล่าผู้ดูแลทุกคนในงานเมื่อดื่มจนเมามายก็เริ่มมือไม้ซุกซน ข้าหลบหลีกมาได้ แต่ตอนที่ข้ากำลังหาทางกลับไปยังหอหลัง ข้าได้ให้ความช่วยเหลือบุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ เขามีอาการคล้ายคนเมามาย แต่มองอีกทีก็ไม่คล้าย เขาบอกข้าว่าเขาถูกวางยา ทั้งยังไล่ให้ข้าไปให้พ้น’จิวลี่จูน้ำเสียงสะท้าน นางร้องไห้ออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง‘ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร จึงช่วยพาเขาไปซ่อนตัวในห้องพักของผู้ดูแลหอหลัง เพราะเขาออกไปร่วมงานเลี้ยง เขา...เขามีอาการคล้ายถูกวางยาปลุกกำหนัด ขะ...ข้าสู้แรงของเขาไม่ได้’จิวลี่จูร้องไห้สะอึกสะอื้น‘สารเลว’ ไป๋อวี้หลันสบถ ‘บุรุษเช่นนี้ปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด กระทำการเยี่ยงเดรัจฉาน รังแกสตรีไม่มีทางสู้ ถึงจะบอกว่าโดนวางยา แต่อย่างน้อยเขาจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำลงไป แต่นี่อะไรปล่อยให้เจ้าต้องทุกข์ทนกับสิ่งที่เขากระทำเพียงลำพัง’ ไป๋อวี้หลันโกรธจนควันออกหู‘ทะ..

“เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ดูเหมือนจะมีจิวลี่จูกับจางอู่จิ้งเท่านั้นที่ล่วงรู้ ข้าเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน หรือว่าเจ้าคือคนที่ข้ากำลังตามหากันนะ เจ้าคือคนที่วางยาปลุกกำหนัดจางอู่จิ้งกระมัง” ไป๋อวี้หลันลองเดาสุ่ม“ขะ...ข้า…” หลิ่วอิงฮวาเหลือบตาไปมองจางอู่จิ้ง“จางอู่จิ้ง ท่านจะเล่าหรือจะให้ข้าสืบเอง แต่ข้าขอบอกท่านตรงนี้หากให้ข้าสืบจนพบความจริงทีหลัง ข้าจะไม่ลงโทษด้วยตัวเอง ดังนั้นจะยอมสารภาพเรื่องทั้งหมดตอนนี้ หรือรอรับโทษจากผู้คุมกฎทั้งสอง”“ฮูหยินจ้าววังนางกำลังตั้งครรภ์...”“แล้วอย่างไรเล่า” ไป๋อวี้หลันปรายตามองเขาอย่างเย็นชา นางมองออกว่าจางอู่จิ้งไม่อยากจะพาดพิงหลิ่วอิงฮวา ทั้งยังไม่อยากจะให้จิวลี่จูต้องมารับเคราะห์ในสิ่งที่เขาทำลงไป แต่เรื่องนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องหาคนผิดให้ได้“เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว พวกนางล้วนไม่ผิด” จางอู่จิ้งก้มหน้าทั้งยังเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด“ข้าพบกับอิงฮวา ข้าหมายถึงแม่นางหลิ่วก่อนหน้างานเลี้ยงวันนั้นหลายเดือน ข้าชอบในความสดใสร่าเริงและรอยยิ้มสดใสของนาง แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่านางเป็นหญิงสาวในหอหลังของท่านจ้าววัง ข้าน

ไป๋อวี้หลันไม่ได้หันกลับไปมองเขา แต่นางยังคงยืนมองเหม่อออกไปยังเสาหินที่ตั้งอยู่ด้านล่างหุบผา เมฆหมอกที่ขาวที่ลอยละล่อง บดบังบางส่วนของเสาหิน ทำให้มองดูคล้ายกับว่ามันคือภูเขาที่กำลังลอยอยู่บนอากาศ“ข้าชอบที่นี่”ไป๋อวี้หลันมองเลยไปยังถ้ำอัคคี นางเคยลองคิดเล่นๆ ว่าจะมีใครสักกี่คนกันที่สามารถไปถึงอีกฝั่งของผาอัคคี“เช่นนั้นหรือ” เสวียนหมิงมองตามสายตาของนางไปยังถ้ำอัคคี “ข้าเองก็ชอบเพราะที่นี่ให้ความรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด แต่จะให้ดีกว่าการยืนมองอยู่ที่นี่ เจ้าจะต้องสัมผัสอย่างแท้จริง”ไม่พูดเปล่าเสวียนหมิงอุ้มนางขึ้นโดยไม่บอกกล่าว สะกิดปลายเท้ากับขอบรั้วหิน ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาเหินทะยานออกไปยังหุบผาข้างหน้าไป๋อวี้หลันเบิกตากว้างด้วยความตระหนก นางหวีดร้องออกมา ทั้งยังโอบสองแขนไว้ที่คอของเขาแน่น ลมเย็นพัดวูบวาบเข้ามาปะทะใบหน้าและเส้นผมยาวสลวยของนางความสูงด้านล่างทำให้นางอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ นางสูดลมหายใจเข้าแล้วหลับตาลงด้วยความกลัว“ลืมตาขึ้นมองสิ มองไปข้างหน้า ไว้ใจข้า”เมื่อลืมตาขึ้นเช่นที่เขาบอก ไป๋อวี้หลันจึงได้รู้ว่าเขาหยุดอยู่บนเสาหินเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางเดินยาวของหอสาสน์แล